Πειράζει που μας άρεσαν τα Ανεμοδαρμένα Ύψη;

Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη της Φένελ έχουν ενοχλήσει πολύ κόσμο. Δικαιολογημένα ή υπερβολικοί οι κοπετοί;

Ανεμοδαρμένα Ύψη. Ένα βιβλίο από τα πιο εμβληματικά της παγκόσμιας λογοτεχνίας, δη για τη γυναικεία λογοτεχνία, για μια από τις πιο σημαντικές εκπροσώπους της, την Έμιλι Μπροντέ. Έχουν γίνει στο παρελθόν 4-5 ταινίες, κάμποσες μίνι σειρές, έχει γίνει μέχρι και ταινία Emily για τη Μπροντέ και το πώς έγραψε τα Ανεμοδαρμένα Ύψη, με πρωταγωνίστρια την Έμμα Μάκι που μοιάζει πολύ στη Μάργκοτ Ρόμπι. Το να περιμένει κάποιος από μια ακόμα ταινία, να παραμείνει κι αυτή πιστή στο βιβλίο, μοιάζει με παραλογισμό. Αν περιμένουμε γενικά από ταινίες που γίνονται για την ίδια ιστορία, να διατηρούν κάθε φορά την ίδια οπτική, τι νόημα έχει το σινεμά;

Η ταινία της Έμεραλντ Φένελ δεν είναι καθόλου κοντά στο βιβλίο. Και δεν ξεκίνησε, δε φτιάχτηκε για να κάνει κάτι τέτοιο. Ούτε το υποσχέθηκε. Ότι ο καθένας έχει μια τέτοια προσδοκία, δεν αφορά τους δημιουργούς και συντελεστές, αφορά αυτόν τον καθένα. Η Φένελ έχει πει θαρρώ ότι αποτυπώνει τα Ανεμοδαρμένα Ύψη με τον τρόπο που τα φαντάστηκε όταν διάβασε το βιβλίο. «Δε μπορώ να πω ότι κάνω τα Ανεμοδαρμένα Ύψη. Κάνω μια πιθανή εκδοχή αυτής της ιστορίας».

Η Ρόμπι και η Φένελ στα γυρίσματα της ταινίας.

Τώρα, γιατί θα πρέπει η Φένελ να βρεθεί υπόλογη σε όσους έχουν διαβάσει το βιβλίο και πιστεύουν ότι μπορεί να αποδοθεί ακριβώς όπως είναι και κινηματογραφικά, δεν μπορώ να το ερμηνεύσω.

Εδώ και μέρες έχει ξεσπάσει ένας πόλεμος στα social media από ανθρώπους που κράζουν τη Φένελ και πώς τόλμησες κυρία μου να παίξεις με τα ιερά και όσιά μας, πώς τολμάς να έχεις έναν λευκό Χίθκλιφ και όχι μελαμψό, όπως το λέει το βιβλίο και πολλά άλλα τέτοια.

Σας εμπόδισε κανείς όλους εσάς να κάνετε τη δική σας ταινία και να μείνετε απόλυτα πιστοί σε όσα λέε το βιβλίο; Όχι. Η παραγωγή της ταινίας, η Μάργκοτ Ρόμπι που ανήκει σε αυτή, θέλησε να δει την εκδοχή της Φένελ να γίνεται ταινία και θέλησε να πρωταγωνιστήσει σε αυτή την εκδοχή.

Πάμε τώρα και στο διά ταύτα. Είναι μια καλή ταινία τα Ανεμοδαρμένα Ύψη;

Ο ρομαντισμός και η άγρια μορφή του που έχει το βιβλίο, στην ταινία της Φένελ είναι κυρίως μια κόντρα και σωματικότητα, παρά ρομαντισμός.

Τζέικομπ Ελόρντι και Μάργκοτ Ρόμπι δεν έχουν τη χημεία που έχουν off camera και αναρωτιόμαστε αν ισχύει αυτό που έλεγε ο Τζόι Τριμπιάνι στα Φιλαράκια, ότι η μη χημεία on stage/μπροστά στην κάμερα, σημαίνει πως υπάρχει άκρατος ερωτισμός εκτός ρόλων.

Ανεμοδαρμένα Ύψη με εσάνς 50 Shades of Grey

Πριν απαντήσω στο ερώτημα να πω το εξής. Πρώτον, δεν έχω διαβάσει το βιβλίο, αλλά και να το είχα διαβάσει, ουδόλως θα με απασχολούσε να το εντάξω στην κουβέντα. Είδα την ταινία με φίλη που το έχει διαβάσει και την περίμενε πώς και τι και όχι απλά δεν τη βρήκε κάκιστη, όπως αρκετοί, αλλά ήταν και αρκετά ενθουσιασμένη με το αποτέλεσμα. Κι ας αναγνώριζε ότι η Φένελ «πετσόκοψε» αρκετά πράγματα από το βιβλίο. Αλλά το βιβλίο είναι βιβλίο και το σινεμά είναι μια άλλη τέχνη, μια διαφορετική μορφή αφήγησης.

Δεύτερον, με είχε ενοχλήσει τρομερά όλο αυτό το ερωτικό παιχνίδι της Μάργκοτ Ρόμπι με τον Τζέικομπ Ελόρντι στην press tour. Δεν το βρήκα μόνο άβολο, ειδικά για τον άντρα της, το βρήκα και σαν ένα φανταχτερό περιτύλιγμα που προσπαθεί να καλύψει το κενό ή άγευστο περιεχόμενο.

Έτσι, περίμενα να δω μια πολύ αδιάφορη ταινία, στην οποία δε θα γίνεται τίποτα και θα βαρεθώ. Δε συνέβη αυτό. Ίσα ίσα που μου άρεσε αρκετά η ταινία. Δεν είναι προφανώς μια ταινία που θα μου σημαδέψει τη μνήμη και θα τη σκέφτομαι για εβδομάδες, αλλά δε μπορώ να βρω και στοιχεία που θα με κάνουν να την στήσω σε τοίχο και να την εκτελέσω.

Εστιάζει αρκετά στη σεξουαλική έκφραση της Κάθι, κάτι που η Φένελ επεξεργάζεται στις ταινίες της (βλ. Saltburn), μετατρέπει μια ερωτική ιστορία σε μια ιστορία εκδίκησης, επαφίεται περισσότερο στους συμβολισμούς και σε εικοτολογία γύρω από το τι μπορεί να σημαίνει ένα συμβάν στο βιβλίο και το αποδίδει με περισσότερη βαναυσότητα. Είτε μιλάμε για την αποβολή που έχει η Κάθι, είτε για τη διεστραμμένη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον Χίθκλιφ και την Ιζαμπέλα, είτε για την εκδικητικότητα που βγάζουν η Κάθι και ο Χίθκλιφ μέχρι τελικά να ενδώσουν στο ερωτικό πάθος, αλλά και μετά, τα Ανεμοδαρμένα Ύψη κινούνται μεταξύ λαγνείας και πόνου και θυμίζουν σε στιγμές κάτι από την ταινία Death Becomes Her.

Δεν είναι δηλαδή μια ρομαντική ταινία, με τον λυρισμό του βιβλίου. Αυτός ο λυρισμός εμφανίζεται μόνο στο φινάλε με τον θάνατο της Κάθι και την εξομολόγηση του Χίθκλιφ στο νεκρό της σώμα, με τις quotable ατάκες.

Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη της Φένελ δεν είναι για να τα νιώσεις βαθιά μέσα στην ψυχή σου.

Η Μάργκοτ Ρόμπι δεν φαίνεται να περίμενε αυτή την ταινία για να δείξει τις υποκριτικές της ικανότητες. Έγινε η Κάθι για να εκπληρώσει ένα όνειρο να την υποδυθεί και γίνεται μια «ξαναμμένη» Κάθι.

Ας συμφωνήσουμε για την καλή σκηνοθεσία της Φένελ

Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη της Φένελ δεν είναι για να τα νιώσεις βαθιά μέσα στην ψυχή σου. Είναι για να τα βιώσεις, ενδεχομένως, στο σώμα σου από την ένωση των δύο τόσο ωραίων ανθρώπων, της Ρόμπι και του Ελόρντι, είναι για να σε γοητεύσει το αβυσσαλέο του τοπίου, η ομίχλη, οι βράχοι, οι γκρεμοί, ως εκεί.

Η Ρόμπι και ο Ελόρντι δεν ερμηνεύουν εντυπωσιακά, δεν έχουν την ίδια χημεία όπως στις συνεντεύξεις τους, είναι σχεδόν σατιρικοί σε αρκετές στιγμές, εκείνη περισσότερο μέσα στον ρόλο από τον Τζέικομπ που τον βοηθάει στο πρώτο μισό της ταινίας η κάλυψη των εκφράσεων του από τα γένια και τη χαίτη του, μετά όμως είναι πιο «ευάλωτος», πιο έκθετος στο μάτι του θεατή.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Tanweer Greece (@tanweergreece)

Προσωπικά, δεν περίμενα κάτι διαφορετικό από την ταινία. Κάπως με παρέσυρε ότι κυκλοφορεί για τον Άγιο Βαλεντίνο και επέλεξα τον ρομαντισμό αντί για μια 50 Shades of Grey εκδοχή, τελικά είχε περισσότερο κάτι από το δεύτερο παρά το πρώτο. Και σκηνοθετικά, όσες αιτιάσεις κι αν έχει κάποιος προς τη Φένελ για την οπτική της ιστορίας, έχει πολλά σημεία με ενδιαφέρουσες λήψεις, εκμεταλλεύεται πλήρως το τοπίο, το χρησιμοποιεί για να δώσει τους δικούς της συμβολισμούς, βάζει κάποια goth αισθητική και μοιάζει να θέλει να ενώσει το ρομάντσο με το horror. Ειδικά ως προς τη Ρόμπι, η Φένελ λειτουργεί σαν ένας θηλυκός Λάνθιμος. Της προσφέρει μια ευκαιρία να απελευθερωθεί σωματικά μπροστά στην κάμερα.

Είναι άτοπο να επιχειρήσει κανείς να τοποθετήσει μια ταμπέλα στην ταινία, όπως θεωρώ και άτοπο και άδικο να την κρίνει με βάση προσωπικές φαντασιώσεις και προσδοκίες. Προσοχή. Όχι να του αρέσει υποχρεωτικά. Αλλά επειδή έχω δει μηδενισμό σε κριτικές αρθρογράφων σε ξένα και εγχώρια μίντια, δε θεωρώ ότι είναι μια ταινία που επωάζει τις ακρότητες. Για κάποιο λόγο, όμως, έχουν ήδη δημιουργηθεί. Μεγάλο το debate, σύγκρουση στα social media, όλα ακραία. Το αλατοπίπερο της ανθρώπινης ύπαρξης στην ψηφιακή εποχή. Η Ανεμοδαρμένη Θλίψη αυτών που ήθελαν να δουν ακριβώς ό,τι διάβασαν στο βιβλίο.