
Με πολλές δάφνες περίμενε ο κόσμος να δει τη σειρά του Nesbø στο Netflix και μετά από 3 επεισόδια, ψάχνουμε ακόμα να βρούμε τι είναι αυτό που προσδοκούσαμε τόσο πολύ.
Όταν γίνεται μεταφορά μιας ιστορίας βιβλίου στην τηλεόραση ή το σινεμά, είναι πάντα μια καλή στιγμή για να κατανοήσουμε καλύτερα αυτό που λένε ότι πρόκειται για διαφορετικά μέσα επικοινωνίας. Γιατί λέγεται συχνά, αλλά δε μπορεί να εξηγηθεί εύκολα με λέξεις. Υπάρχουν φορές που μια σειρά ή ταινία είναι εξίσου καλή με το βιβλίο. Άλλες που είναι πολύ καλύτερη. Κι άλλες πάλι που απογοητεύσει. Στην περίπτωση της σειράς Detective Hole στο Netflix έχουμε μια τέτοια περίπτωση, όπου γίνεται κατανοητό το ότι όταν κάτι είναι πολύ καλό σε γραπτή μορφή, δε σημαίνει πως θα είναι καλό και σε μορφή εικόνας εν κινήσει, μυθοπλασίας. Όπως και το ότι αν κάποιος είναι σπουδαίος συγγραφέας βιβλίων, δε σημαίνει πως μπορεί να τα πάει εξίσου καλά και στη συγγραφή σεναρίου για σειρά με streaming όρους.
Ο Jo Nesbø είναι ο διασημότερος συγγραφέας σκανδινβικών νουάρ, έχει κάνει εκατοντάδες εκατομμύρια πωλήσεις, είναι ένα σίγουρο best seller για χιλιάδες εκδοτικούς οίκους ανά τον κόσμο. Και ο κεντρικός ήρωας στις ιστορίες του, ο Χάρι Χόλε, είχε τέτοιο ενδιαφέρον που το Netflix θέλησε να κάνει μια σειρά για εκείνον. Και ποιος καλύτερος να υπογράψει το σενάριο από τον Nesbø; Όμως, το αποτέλεσμα δε δικαιώνει καμία πλευρά κι έρχεται να αποδείξει πως το σκανδιναβικό νουάρ δεν είναι ένα μόνιμο χρυσωρυχείο. Αντιθέτως, ειδικά ως προς το Netflix, είναι πια λιγότερες οι φορές που έχουμε να κάνουμε με καλή σειρά και επαναλαμβανόμενες οι περιπτώσεις μέτριων, βαρετών ή «πατατοσειρών».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το Detective Hole κυκλοφόρησε στο Netflix την Παρασκευή, με την πρώτη σεζόν (εικάζω ότι θα υπάρξει και επόμενη) να αποτελείται από 9 επεισόδια και να έχει λάβει ενθουσιώδεις κριτικές, αν κρίνουμε από τη βαθμολογία 100% που έχει στο Rotten Tomatoes. Λιγότερο ενθουσιώδης, μα εξίσου υψηλή είναι η βαθμολογία και στο IMDB, με 7.9/10. Οκ, δεν είναι τόσοι πολλοί αυτοί που έχουν προλάβει να τη δουν ολόκληρη και σίγουρα θα πέσει η βαθμολογία στο RT, αλλά όσο και να πέσει, θα μιλάμε για υπερβολικά υψηλή βαθμολογία για μια σειρά που, στην καλύτερη των περιπτώσεων, είναι μέτρια.
Κατανοώ πολύ καλά ότι πρέπει να δει κανείς μια ολόκληρη σεζόν για να βγάλει ασφαλές πόρισμα για μια σειρά, αλλά αυτό δεν είναι και θέσφατο. Μια μυθοπλασία έχει υποχρέωση να σε κρατάει στη διάρκειά της, ειδικά όταν δε μιλάμε για μια ταινία 2-3 ωρών ή για μια σειρά με επεισόδια 25-30 λεπτά. Μιλάμε για σειρά με 9 επεισόδια από 43-44 λεπτά ως και 1 ώρα. Τουλάχιστον 7.5 ώρες χρονική επένδυση. Για να φτάσουμε από το 1 στο 7.5, πρέπει η πλοκή να μας δίνει ένα κίνητρο, πρέπει να έχει κάτι το exciting, να υπάρχει ένας ρυθμός και ένα νόημα στους διαλόγους. Στο Detective Hole στο Netflix αδυνατώ να βρω κάτι τέτοιο.

Δεν αρκεί να έχεις τα υλικά. Πρέπει να ξέρεις και να τα ενώσεις σωστά.
Μια απογοήτευση στο Netflix
Είδα 3 επεισόδια, το 3ο με το ζόρι και την ελπίδα πως μπορεί να είναι εκεί το σημείο ανόδου στην ένταση, αλλά από τα μισά του 2ου επεισοδίου είχα κιόλας αδιαφορήσει και κρατούσα το κινητό στο χέρι προσπαθώντας με δυσκολία να μην το χαζέψω. Και είμαι κι από τους ανθρώπους που μπορεί να αφήσει το κινητό στην άκρη όταν βλέπει μια ταινία ή μια καλή σειρά. Εδώ ζορίστηκα.
Οφείλω εδώ να πω ότι είμαι ένας άνθρωπος που δε γοητεύεται σώνει και ντε από το σκανδιναβικό νουάρ, απλά και μόνο επειδή είναι δημοφιλές, δεν είμαι θετικά διακείμενος, ούτε θα πιέσω το μέσα μου να του αρέσει. Όπως, επίσης, δεν είμαι και κανένας φανατικός αναγνώστης τέτοιων βιβλίων. 2 βιβλία του Nesbø έχω διαβάσει κι άλλο ένα της Lackberg. Δε θυμάμαι άλλα. Τα βιβλία ήταν ενδιαφέροντα, δεν ένιωσα και να συγκλονίζομαι. Τα αναφέρω αυτά για να τονίσω πως εξυπακούεται ότι η δική μου οπτική/άποψη/ιδιοσυγκρασία δεν είναι καμία απολυτότητα, δεν είναι η μόνη αλήθεια. Και για να πω σε κάποιον που δεν έχει δει τη σειρά ότι ίσως ένας φανατικός «scandi νουαράκιας» μπορεί να έχει εντελώς διαφορετική άποψη.
Βρήκα πάντως πολύ νερόβραστα τα διαλογικά σημεία, την ίδια την πλοκή, και κατάλαβα πως αυτό το είδος μυθοπλασίας μάλλον δε μου ταιριάζει. Ίσως έχω μεγάλο αποτύπωμα αμερικανιάς μέσα μου, γιατί γενικά η σκανδιναβική μυθοπλασία δε μου «κάθεται» εύκολα. Έχω παραδείγματα που λάτρεψα (βλ. Sentimental Value), αλλά και περισσότερα που δε συνδέθηκα μαζί τους (βλ. The Square που πήρε και Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες το 2017).

Σε αρκετά σημεία της, η σειρά του Netflix βγάζει μια τσαπατσουλιά, κάτι το επιφανειακό και ελάχιστα ουσιώδες.
Ο Τομπίας Σάντελμαν που υποδύεται τον Χόλε, ερμηνεύει πατώντας πάνω στη φιλοσοφία και την προσέγγιση των Σκανδιναβών, αλλά είναι ένας ανάλατος χαρακτήρας, σαν άψυχος ή υπερβολικά καταπιεσμένος.
Μέσα σε όλα, υπάρχουν και αρκετές μικρές στιγμές που μπαίνει μια ψαρωτική μουσική από πάνω ή γίνεται μια ψαρωτική λήψη, με μια τσαπατσουλιά και δηθενιά, σα να προσπαθεί να μας πείσει η σειρά ότι είναι σπουδαία, επειδή έχει όλα τα συστατικά του είδους της. Εμ δεν είναι έτσι. Σα να κάτσω τώρα να φτιάξω ένα παστίτσιο και να πω ότι θα βγει γαμάτο επειδή έχω όλα τα υλικά. Θέλει και δοσολογία, θέλει και μια προσωπική πινελιά, είναι και ο μάγειρας. Με τα ίδια υλικά και δοσολογία, άλλο παστίτσιο θα κάνω εγώ, άλλο η μάνα μου, άλλο η γιαγιά μου.
Αντιλαμβάνομαι γιατί μπορεί σε κάποιον να αρέσει αυτή η σειρά, αλλά δυσκολεύομαι να αντιληφθώ γιατί κάποιος θα τη δει με ζέση, απνευστί 9 επεισόδια, δε βλέπω πώς κάποιος δε θα πατήσει pause ή δε θα τη βλέπει να εξελίσσεται στο background σε αρκετές σκηνές, χωρίς να της δίνει σημασία. Μου μοιάζει μια από εκείνες τις σειρές του Netflix που κάποιος θα τις δει καταπιεστικά, καθαρά και μόνο επειδή θα συζητηθούν κι επειδή έχουν λαμπερή μαρκίζα. Δεν απορρίπτεται εύκολα ο Nesbø!




