Η καλύτερη βιογραφική ταινία των τελευταίων ετών: 2 οσκαρικές ερμηνείες σε μια πολύ ευχάριστη έκπληξη

Πρεμιέρες Εβδομάδας: Η ταινία για τον Μπρους Σπρίνγκστιν δεν απογοητεύει

Η ταινία δεν είναι μια γενικόλογη βιογραφία για τη ζωή του Μπρους, αλλά επικεντρώνεται στην, ίσως, πιο σκοτεινή του περίοδο.

Βιογραφικές ταινίες. Μια κατηγορία, ένα κινηματογραφικό είδος που σπάνια καταφέρνει να προκαλέσει ταύτιση στον θεατή. Τις βλέπουμε για να μάθουμε με πιο εύπεπτο τρόπο λεπτομέρειες για τη ζωή κάποιας θρυλικής προσωπικότητας, ίσως θαυμάσουμε την ερμηνεία του/της ηθοποιού, αλλά μέχρι εκεί. Να, μόλις πέρσι είδαμε την ταινία A Complete Unknown για τον Μπομπ Ντίλαν, και μου άρεσαν πολύ ο Τιμοτέ Σαλαμέ ως Ντίλαν και οι Μόνικα Μπαρμπάρο-Ελ Φάνινγκ στους ρόλους δύο ερωτικών του σχέσεων, της Τζόαν Μπάεζ και της Σιλβί Ρουσό. Αλλά η ταινία συνολικά δεν με άγγιξε, δεν υπήρξε ένα αποτύπωμα. Ήμουν ένας απλός παρατηρητής, κατέγραφα.

Στην περίπτωση του Springsteen: Deliver Me From Nowhere, περίμενα να συμβεί ακριβώς αυτό και σε εντονότερο βαθμό. Τόσο γιατί με τις βιογραφικές ταινίες δεν ψήνομαι ιδιαίτερα όσο και γιατί πίστευα ότι ο Τζέρεμι Άλεν-Γουάιτ δε θα μπορέσει ποτέ να ξεφύγει από τον ρόλο του στο The Bear και θα δω κάτι πολύ ίδιο. Τελικά, λάθεψα.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Bruce Springsteen (@springsteen)

Λάθεψα παρόλο που τα στοιχεία του Μπρους Σπρίνγκστιν που φέρνει στην επιφάνεια ο Γουάιτ, είναι πολύ κοντινά με αυτά που κουβαλά ο Κάρμι, ο ρόλος του στη σειρά. Άλλωστε, ο Boss (παρατσούκλι του Σπρίνγκστιν) έχει πει ότι τον επέλεξε ακριβώς γι’ αυτό. Μπορεί να μην του μοιάζει εξωτερικά, αλλά όταν τον είδε στη σειρά, κατάλαβε πως έχει έρθει σε επαφή με αυτές τις καταστάσεις που κάλυψαν εκείνο το κομμάτι της ζωής του που βλέπουμε στην ταινία.

Κουβαλώντας το τραύμα της κακοποιητικής συμπεριφοράς του πατέρα του, ο Μπρους Σπρίνγκστιν βρίσκεται στα 30 του να έχει την αποδοχή του κόσμου. Σύγκρουση.

Ο Τζέρεμι Άλεν-Γουάιτ μπορεί να μη μοιάζει οπτικά με τον Μπρους Σπρίνγκστιν, αλλά κάνει σπουδαία προσπάθεια φωνητικά.

Σε ποια εποχή του Boss μας μεταφέρει η ταινία

Το Springsteen: Deliver Me From Nowhere μας μεταφέρει στη δεκαετία του ’80, στο πώς έφτασε ο Μπρους να κάνει το άλμπουμ Nebraska. Σε μια περίοδο της ζωής του που ήταν σε διαρκές limit up καλλιτεχνικά, που ο κόσμος τον γούσταρε και έστελνε τα τραγούδια του στην κορυφή του billboard, ο Μπρους αποφασίζει να βρει ένα απομονωμένο σπίτι στα περίχωρα του Νιου Τζέρσι, για να ηχογραφήσει τα τραγούδια του για τον επόμενο δίσκο του. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν έχει υλικό, δεν έχει έμπνευση, δεν ξέρει καν πώς θα το πει. Βλέπει τηλεόραση αρκετά, παρατηρεί και καταλήγει να επηρεαστεί από μια σειρά για έναν κατά συρροή δολοφόνο. Διαβάζει ρεπορτάζ για την υπόθεση, αφού ηταν βασισμένη η σειρά σε αληθινά γεγονότα και έτσι βρίσκει τον τίτλο Nebraska. Τώρα, μένουν τα τραγούδια.

Όσο τα γράφει, γνωρίζει τη Φέι και ερωτεύονται. Όμως, ο Μπρους είναι Born to Run. Στη διάρκεια της ηχογράφησης των τραγουδιών του, κατανοεί πως εκθέτει εκείνη τη στιγμή κάτι πολύ προσωπικό και επώδυνο. Είναι η πιο σκοτεινή του στιγμή. Με την κατάθλιψη να τον έχει κατακτήσει, ο Μπρους παλεύει με τους δαίμονες της παιδικής του ηλικίας. Όλοι συνοψίζονται στη μορφή του πατέρα του.

Ο πατέρας του Ντάγκλας, μεγάλωσε σε ένα σπίτι που δεν υπήρξε αγάπη. Όχι από κακία, αλλά γιατί όσο ήταν μωρό, η μεγάλη του αδερφή πέθανε και οι δικοί του γονείς βυθίστηκαν σε μια συναισθηματική απραξία και παράλυση. Έπεσαν σε συναισθηματικό κώμα και ξύπνησαν όταν γεννήθηκε ο Μπρους. Κι αυτό το dynamic ξυπνά το πρωτόγονο ένστικτο των αρσενικών να θέλουν να σκοτώσουν το παιδί τους για να μη χάσουν την προσοχή του θηλυκού.

Ο Ντάγκλας έπινε, γινόταν βίαιος, όχι προς τη μητέρα, αλλά περισσότερο προς τον Μπρους. Κι αυτό ενεγράφη μέσα του, με αποτέλεσμα 25 χρόνια μετά, στα 31-32 του, όταν γράφει τα τραγούδια για το Nebraska, να παθαίνει κρίσεις πανικού, να έχει παραισθήσεις από την παιδική του ηλικία και ένα συναίσθημα εγρήγορσης πως κάτι κακό θα συμβεί.

Πιστεύοντας πως δε θα είναι ποτέ αποδεκτός, ο Μπρους ήθελε πάντα να φεύγει μακριά, σα να ήταν πίσω του ένα μαστίγιο.

Ο Μπρους Σπρίνγκστιν έγραψε το Nebraska σε μια περίοδο που η κατάθλιψη είχε καταλάβει το μέσα του.

Σκηνοθεσία, σενάριο και 2 ερμηνείες οσκαρικές

Όλο αυτό το έβαλε στη μουσική του ο Μπρους και είναι ο πυρήνας της ιστορίας. Γι’ αυτό η ταινία Springsteen: Deliver Me From Nowhere έχει μεγαλύτερη αξία, στα δικά μου μάτια, από κάθε άλλη βιογραφική που έχω δει. Διότι φωτίζει κάτι με το οποίο μπορούμε όλοι να ταυτιστούμε, κάτι που δεν αφορά τη δημοσιότητα, τη δόξα, την έκθεση προς ένα μεγάλο κοινό, αλλά κάτι που στρέφεται βαθιά μέσα στην ψυχή μας, ξεψαχνίζει το υποσυνείδητο και προσπαθεί να φέρει στο συνειδητό εκείνα τα πράγματα που απαιτούν επίλυση, ώστε να έρθει και η λύτρωση.

Στην περίπτωση του Μπρους η λύτρωση έρχεται όταν σταματά να είναι Born to Run, αλλά μετακομίζει από το Νιου Τζέρσι στην Καλιφόρνια και βλέπει πια τον πατέρα του αλλιώς. Γερασμένο, παραδομένο στα τραύματα που δεν τα δούλεψε ποτέ μέσα του, με τον Μπρους να είναι τώρα ο δυνατός, διότι με τη μουσική εξέφρασε τα θέματα αυτά, απελευθερώθηκε.

Για να γίνει τόσο καλή η ταινία αυτή, η πρώτη και κύρια δουλειά έχει γίνει από τον σκηνοθέτη Σκοτ Κούπερ, που είναι φανατικός του Σπρίνγκστιν, έγραψε το σενάριο με τέτοιο τρόπο που έπεισε τον Μπρους να πει το «Ναι» για να γίνει η ταινία.

Με τέτοιο σενάριο, ο Τζέρεμι Άλεν-Γουάιτ είχε τις βάσεις για να βγάλει όλα εκείνα τα εσωτερικά στοιχεία του Μπρους. Εξωτερικά μπορεί να μην έμοιαζε, αλλά φωνητικά έκανε πολύ αξιόλογη προσπάθεια, ώστε σε ένα μεγάλο κομμάτι της ταινίας, ένιωσα ότι ακούω τον Μπρους, πρωτίστως στα τραγούδια. Ο Γουάιτ είναι η δεύτερη καλύτερη ερμηνεία της ταινίας.

Ο Τζέρεμι Άλεν-Γουάιτ παραδίδει μια πάρα πολύ καλή ερμηνεία, μα άλλος είναι αυτός που μας αφήνει με ανοιχτό στόμα.

Ποια είναι η πρώτη; Αυτός ο υποκριτικός τιτάνας, όπως εξελίσσεται, ο Τζέρεμι Στρονγκ. Πιστεύω πάντα πως οι ηθοποιοί που στιγματίζονται από έναν ρόλο σε μια σειρά, δύσκολα ξεφεύγουν από αυτόν και στο τι τους προτείνουν μα και στο πώς οι ίδιοι παίζουν. Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί στην πορεία, αλλά ο Στρονγκ, 2.5 χρόνια μετά το φινάλε του Succession, έχει ήδη την ερμηνεία στο The Apprentice πέρσι και στο Springsteen τώρα, όπου υποδύεται τον μάνατζέρ του, τον Τζον Λάντο, που δεν έχει καμία σχέση με τον Κένταλ Ρόι. Θα είναι δύσκολο να τον δούμε ποτέ ως κεντρικό χαρακτήρα σε ταινία, αλλά μοιάζει να είναι έτοιμος για να παίρνει τους δεύτερους ρόλους και να τους απογειώνει.

Έτσι, το Springsteen: Deliver Me From Nowhere, που έχει και τις στιγμές που σε πιάνει ο ενθουσιασμός και σου σηκώνεται η τρίχα με τα τραγούδια του Μπρους, είναι μια υπερβατική ταινία, ξεπερνά τις προσδοκίες και χτίζει κάτι μέσα στον θεατή, τον μετατρέπει από απλό παρατηρητή σε μετέχοντα.