Χρήστος Στέργιογλου: «Έτσι απλά ένα βράδυ έφυγα για Αμερική και επιβίωσα δύο χρόνια»

Η Μελίνα Μερκούρη, ο Κώστας Γαβράς, ο Γιώργος Λάνθιμος, ο έρωτας, το θέατρο, τα μεγάλα πάθη. Ο ιδιοσυγκρασιακός ηθοποιός, σε μια σπάνια εξομολόγηση, ανατέμνει όλη τη ζωή του και στέκεται σε πράγματα και ανθρώπους που τον καθόρισαν.

 

«Γεννήθηκα στο Διδυμότειχο, με έφεραν στον κόσμο δύο εξαιρετικοί άνθρωποι, εργάτες, μεροκαματιάρηδες» (Credits: Τάσος Θωμόγλου).

Στα 50 του, εκπλήρωσε το παιδικό του όνειρο να κάνει σινεμά, σπούδασε θέατρο σε δύο ηπείρους, γνώρισε συγκινήσεις και δοκιμασίες και  συνεχίζει να κάνει αυτά που αγαπά, οπλισμένος με χιούμορ και αστείρευτη τρυφερότητα για την ίδια την ζωή και τα μαθήματά της.

Η συνεργασία του με τον Λάνθιμο και τον Γαβρά, η αξία της Συγκέντρωσης στο θέατρο, μια αξέχαστη συνάντηση με την Μελίνα Μερκούρη, ένα ζευγάρι παπούτσια πολύ συγκεκριμένο, η φράση «άνθρωποι είμαστε» και ο έρωτας είναι μερικά μόνο από αυτά για τα οποία κάνει άνοιγμα στο Andro. Ας τον απολαύσουμε:

Γεννήθηκα στο Διδυμότειχο, με έφεραν στον κόσμο δύο εξαιρετικοί άνθρωποι, εργάτες, μεροκαματιάρηδες. Στα 18 μου τέλειωσα το γυμνάσιο και έδωσα εξετάσεις στην σχολή Οικονομικών-Πολιτικών Επιστημών Θεσσαλονίκης, είχα πάρει μάλιστα και υποτροφία στον πρώτο χρόνο. Μετά από λίγο, όμως, κατάλαβα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός, απευθύνθηκα για απορίες μου και ερωτήσεις στην σχολή του Κρατικού Ωδείο Θεσσαλονίκης και μετά από δύο χρόνια γράφτηκα εκεί. Θυμάμαι πάντα τους πρώτους μου δασκάλους του θεάτρου, τον Διονύση τον Καλό, που δεν είναι στην ζωή και την Σοφία Λάπου, την σύζυγό του. Βρεθήκαμε πριν ένα μήνα στην Θεσσαλονίκη, δύο δάσκαλοι πια.

»Κάτι έπαθα, βλέποντας θέατρο. Δεν ξέρω τι, κάτι έπαθα» (Credits: Τάσος Θωμόγλου).

Όταν πέρασα στην σχολή δεν είπα τίποτα στους δικούς μου. Εκείνα τα πρώτα Χριστούγεννα, όμως, πηγαίνοντας Διδυμότειχο από Θεσσαλονίκη, τους το είπα. Ένας από τους δυο, δεν θυμάμαι ποιος, μου λέει: «Εσύ, παιδάκι μου, ξέρεις καλύτερα από εμάς». Ο άλλος μου λέει: «Να κάνεις αυτό που σου αρέσει». Αυτές τώρα δεν είναι σοφές κουβέντες; Δεν είναι μια ελευθερία;

Αν και μπήκα στα 50 μου στο σινεμά, αυτό ήταν που ήθελα από παιδί. Και γιατί το ήθελα; Ε, γιατί στο Διδυμότειχο δεν είχαμε θεατρικές παραστάσεις, ταινίες όμως είχαμε. Στο σινεμά, λοιπόν, είδα πρώτη φορά τους ηθοποιούς και είπα «κι εγώ σαν αυτούς θέλω να γίνω».

Η πρώτη θεατρική παράσταση που παρακολούθησα ποτέ ήταν «Η ζωή είναι Όνειρο» του Γκελντερόν, με το σχολείο. Πήγα και δεύτερη φορά να την δω και μου έκανε τρομερή εντύπωση το γεγονός ότι ένας από τους ήρωες που είχα δει να σκοτώνονται την προηγούμενη, τώρα στεκόταν εκεί, ολοζώντανος. Για τόση αθωότητα μιλάμε…

Κάτι έπαθα, βλέποντας θέατρο. Δεν ξέρω τι, κάτι έπαθα.

Μετά από πάρα πολλή δουλειά στο Θεατρικό Εργαστήρι της Θεσσαλονίκης (κάτι ανάλογο με το Ελεύθερο Θέατρο στην Αθήνα), αλλά και στο Κρατικό Βορείου Ελλάδος, μιλάμε για τέσσερα χρόνια εκεί, συν μια συνεργασία επτά ετών με τον Θόδωρο Τερζόπουλο και την Αννέζα Παπαδοπούλου, πήραμε μαζί την απόφαση να πάμε στη Νέα Υόρκη με την Αννέζα.

Αν και μπήκα στα 50 μου στο σινεμά, αυτό ήταν που ήθελα από παιδί (Credits: Τάσος Θωμόγλου).

Η  παράσταση που παίζαμε τότε ήταν η «Μάνα Κουράγιο» του Μπρεχτ, σε σκηνοθεσία Τερζόπουλου, θυμάμαι και την Λίνα την Λαμπράκη που έκανε την Μάνα Κουράγιο. Έτσι απλά, είπαμε να φύγουμε από την Θεσσαλονίκη και να πάμε στην Αμερική. Βγάλαμε τα εισιτήρια και με χίλια πεντακόσια δολάρια που είχα σε ένα πουγκί, φτάσαμε εκεί και καταφέραμε να επιβιώσουμε περίπου δύο χρόνια.

Στην αρχή μέναμε στο Μπρούκλυν σε ένα πανεπιστήμιο όπου πήγαμε για να μάθουμε την γλώσσα, αλλά επειδή δεν ήμασταν ζευγάρι δεν μας έβαζαν στο ίδιο δωμάτιο. Είχαμε πει κι εμείς πως ήμασταν φίλοι! Κοιμηθήκαμε τρία τέσσερα βράδια κι ύστερα τηλεφώνησα στον φίλο μου τον Αλμπέρτο τον Ερέρα, ο οποίος μας φιλοξένησε στο σπίτι του. Μένει ακόμα εκεί… Μετά, βρήκαμε ένα σπίτι που βρισκόταν κοντά στο Μπρονξ, μετά έμεινα στο East Village και, το τελευταίο διάστημα, πριν φύγουμε από Αμερική, στην Αστόρια.

Αγγλικά μισοήξερα και έκανα και λίγο διερμηνεία για να βοηθάω και την Αννέζα που ήξερε ακόμα λιγότερα από μένα. Αν μας έβλεπε κανείς θα έλεγε ότι αυτά τα παιδιά δεν είναι στα καλά τους. Όμως, αυτά τα δύο χρόνια στην Αμερική ήταν η ωραιότερη τρέλα που έχουμε κάνει. Μετά από πέντε μήνες μαθημάτων αγγλικής, τόλμησα να πάω στην σχολή, στο HB studio για να σπουδάσω και έκανα εκεί τρία τετράμηνα.

Ένα πράγμα μου έκανε εντύπωση: ότι στα αγγλικά εκφραζόμουν πιο ελεύθερα για πράγματα που ίσως δίσταζα στα ελληνικά. Ας πούμε το «I love you» μου έβγαινε πιο αβίαστα από ό, τι το «σ’ αγαπάω» επάνω στην σκηνή. Κι εκεί κατάλαβα ότι αν δεν κυνηγάς το συναίσθημα, αυτό προκύπτει χωρίς να το καταλάβεις. Είχα κάνει τόσο πολύ focus στην γλώσσα, για να αποφεύγω τα λάθη, κι έτσι τα βέλη έρχονταν πιο εύκολα και σε πλήγωναν. Δεν είχες ασπίδες! Αυτό ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα.

Το ζήτημα της συγκέντρωσης είναι, πάντως, κάτι που ψάχνω ακόμα. Ίσως το καταφέρω ολοκληρωτικά μόνο όταν πεθάνω, στα 98 ελπίζω. Η συγκέντρωση είναι πολύ μεγάλο πράγμα για εμάς, τους ηθοποιούς. Τα τελευταία χρόνια, προσπαθώ η συγκέντρωση να επικεντρωθεί στον σκελετό του σώματός μου και μη με ρωτήσεις τι εννοώ, δεν μπορώ να στο εξηγήσω. Μετράει η σωστή αναπνοή, επίσης, να είσαι ήρεμος, για να καλοδεχτείς τον ρόλο και τα συναισθήματα που αυτός φέρνει.

Aπό την τελευταία ταινία του Κώστα Γαβρά.

Αυτό προσπαθώ κιόλας να διδάξω στο Κρατικό Θέατρο στην Θεσσαλονίκη. Μου αρέσει τόσο πολύ η διδασκαλία! Αναλαμβάνω μαθητές από την αρχή και τους έχω για τρία χρόνια. Την τρίτη χρονιά, σκηνοθετώ παράσταση στην οποία παίζουν μαθητές μου. Κάνουμε μαζί έρευνα και προσπάθειες για την περίφημη συγκέντρωση, που είναι το άλφα και το ωμέγα για την δουλειά μας.

Συνάντησα πολύ ωραίους ανθρώπους στην ζωή μου και αισθάνομαι τυχερός. Ίσως έλκεις αυτούς που θέλεις να έχεις κοντά σου. Μου έρχονται τώρα στο μυαλό ο Μιχαήλ Μαρμαρινός στον Άμλετ, όπου μου άνοιξαν οι ορίζοντες παίζοντας τρεις διαφορετικούς και αντικρουόμενους ρόλους, ο Νίκος Μαστοράκης, ο Ανδρέας Βουτσινάς, ο Ζυλ Ντασέν στην Όπερα της Πεντάρας…

«Συνάντησα την Μελίνα Μερκούρη, η οποία μου είπε: ”Εσύ είσαι πάρα πολύ καλός ηθοποιός, αλλά δεν το έχεις καταλάβει ακόμα”».

Θυμάμαι την πρεμιέρα αυτή. Συνάντησα την Μελίνα Μερκούρη, η οποία μου είπε: «Εσύ είσαι πάρα πολύ καλός ηθοποιός, αλλά δεν το έχεις καταλάβει ακόμα, πίστεψε λίγο περισσότερο σε αυτό». Σχεδόν πάγωσα, αλλά το εμπέδωσα με τα χρόνια. Ποτέ δεν της είπα ευχαριστώ. Ήθελα αργότερα να της στείλω λουλούδια, να πάρω ένα τηλέφωνο, αλλά δεν το έκανα ποτέ… Αναβολή στην αναβολή από την αμηχανία και την ντροπή μου. Από τότε έμαθα ότι αν σκέφτεσαι να κάνεις κάτι κάνε το και μην σκέφτεσαι πώς θα το πάρει ο άλλος, αν έχεις καλή διάθεση θα το πάρει καλά.

Ένα από τα αγαπημένα πράγματα που έχουν γίνει και συμμετείχα με μεγάλη χαρά, κάνοντας την έναρξη, είναι το «Όσα κάψαν το σανίδι», του Σταμάτη Κραουνάκη. Ο Σταμάτης έπλεξε φοβερά όλους αυτούς τους ανθρώπους που μάζεψε και αυτό το υπέροχο «πανηγύρι» ήταν πολύ συγκινητικό. Είμαστε πολύ φίλοι, έχουμε την ίδια τρέλα, αυτός όμως είναι πιο τολμηρός από μένα. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα ή αν θα ήθελα να είμαι αποκλειστικά τραγουδιστής, να μου δίνουν δηλαδή στιχουργοί και συνθέτες το έργο τους. Έχω κάνει αρκετά τέτοια, πάντως. Όλα μου αρέσει να τα συνδυάζω με την σκηνή, εκεί είναι το θέμα μου. Η σκηνή και η κάμερα, φυσικά.

Στην Χριστουγεννιάτικη Ιστορία στο Εθνικό Θέατρο.

Κάτι άλλο που δεν μπορώ να ξεχάσω είναι αυτό που κάναμε με τον Κώστα τον Ζαχαράκη και τον Τάσο τον Καρακατσάνη, όταν παίζαμε μαζί στο ΔΗΠΕΘΕ της Καλαμάτας το ‘87-‘88. Οραματιστήκαμε και ανεβάσαμε μια παράσταση που λεγόταν «Καπέλα» και την στήσαμε ξ ολοκλήρου μόνοι μας. Αυτή η δουλειά μας έκανε γνωστούς στον θεατρικό κύκλο, είχε τεράστια επιτυχία. Τρία χρόνια μετά, συνεργάστηκα με τον Γκέντζι Ίτο, ιαπωνικής καταγωγής και κάτοικος Νέας Υόρκης, για να κάνουμε ένα μουσικό θέαμα ακόμα, σε στιλ καμπαρέ, όπως το πρώτο. Λέγαμε ότι θα σκίσουμε, ότι θα πετύχουμε! Και ήταν μια παταγώδης αποτυχία. Άλλο ένα μάθημα: αν θες να κάνεις κάτι, κάνε το χωρίς να σκέφτεσαι αν θα σημειώσει επιτυχία ή όχι.

«Μου αρέσει πολύ το σινεμά του Λάνθιμου. Η Ευνοούμενη, ειδικά, με ενθουσίασε».

Θυμάμαι ολόκληρες περιόδους της ζωής μου, μέσα από δουλειές στις οποίες συμμετείχα. Η εποχή του Κυνόδοντα, ας πούμε. Κατακαλόκαιρο και μου έδωσε ο Γιώργος Λάνθιμος το σενάριο. Εγώ εκείνο το ίδιο βράδυ είχα να φύγω για διακοπές μαζί με τα δύο αγόρια της ανιψιάς μου, τα δίδυμα. Ήταν πολύ μικρά τότε. Την παίρνω τηλέφωνο και της λέω ότι δεν θα πάμε διακοπές, θα πάμε μόλις τελειώσω με την ταινία, τον Σεπτέμβρη. Το σενάριο ήταν τόσο δυνατό, δεν μπορούσα να το αρνηθώ. Δεν θα την ξεχάσω εκείνη την εποχή. Αυτός ο χαρακτήρας που ενσάρκωσα στην ταινία του Λάνθιμου με κατέταξε νομίζω στους 200 ηθοποιούς παγκοσμίως που έχουν παίξει τερατώδεις ρόλους.

Με τον τηλεοπτικό του γιο από το Stath lets flats.

Μου αρέσει πολύ το σινεμά του. Η Ευνοούμενη, ειδικά, με ενθουσίασε, είδα, μάλιστα, και την μικρού μήκους που έκανε πρόσφατα. Χαίρομαι ιδιαίτερα που συνεχίζει να κάνει την δουλειά του χωρίς καμία έκπτωση και αυτό έχει αναγνωριστεί διεθνώς, γι’ αυτό, πλέον, του δίνονται όλα τα μέσα που μπορεί να χρειάζεται.

Η ανιψιά μου, παρεμπιπτόντως, ήταν έγκυος έξι μηνών στα παιδιά όταν έχασε τον άντρα της. Στην ζωή συμβαίνουν διάφορα πράγματα τα οποία θεωρώ ευλογία. Αν δεχθείς όλα αυτά που σου έρχονται στην ζωή, ακόμα και τα πολύ δυσάρεστα, θα καταλάβεις ότι όλα είναι δώρα. Δες τα παπούτσια που φοράω-είναι δικά του.

Μετά τον Κυνόδοντα, άνοιξαν πόρτες. Έκανα μια ταινία στην Βουλγαρία, το Alienation, του πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη Μίλκο Λαζάροφ, ο οποίος, λόγω αυτής της ταινίας έκανε ακόμα μία στην συνέχεια, το Aga, που είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι θα πάει στα Όσκαρ. Κάτι γίνεται, ίσως φέρνω τύχη! Μου το έχουν πει, δηλαδή, και το βλέπω κι από μόνος του. Άσε που πρέπει λογικά να έχω κάποιο βραβείο Γκίνες, ως ο Έλληνας με περισσότερες συνεργασίες με πρωτοεμφανιζόμενους καλλιτέχνες…

Μετά την Βουλγαρία, και πριν από τρία χρόνια περίπου, έλαβα ένα mail για να παίξω σε μια κωμική σειρά έξι ημίωρων επεισοδίων, ονόματι «Stath Lets Flats». Το σενάριο το έχει γράψει ο Τζέιμι Δημητρίου, ένας Αγγλοκύπριος, που πρωταγωνιστεί κιόλας και αμέσως απάντησα θετικά στο mail, γιατί με ενδιέφερε το concept. Μου έγραψαν ότι δεν περίμεναν θετική απάντηση, ότι τους εξέπληξε πολύ το «ναι» μου και απόρησα με αυτό! Ο πρώτος κύκλος ολοκληρώθηκε, τα γυρίσματα έγιναν στον Λονδίνο, τώρα κάναμε τον δεύτερο και περιμένουμε να δούμε αν θα πάμε και για τρίτο.

Είμαι τόσο ευτυχής που δούλεψα με τον Κώστα Γαβρά. Η ταινία ίσως κυκλοφόρησε πολύ νωρίς. Ακόμα, δηλαδή, ο μέσος Έλληνας θεατής δεν μπορεί να ξεφύγει από το κομματικό, ούτε φυσικά από αυτό που συνέβη στην χώρα μας. Η πρόθεση του Γαβρά ήταν να δείξει τα κακώς κείμενα και την άδικη στάση του Eurogroup με την αγνότητα ενός Έλληνα, ο οποίος έχει κοροϊδευτεί από αυτό, όπως και όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες! Όσο για την απουσία του πολιτικού κόσμου από την πρεμιέρα της ταινίας, την θεωρώ απολύτως φυσιολογική. Σιγά μην ερχόντουσαν, ποιοι να έρθουν δηλαδή; Ανέκαθεν, απείχα από τα κομματικά και δεν λειτουργούσα σε κλειστά κυκλώματα. Θεωρώ ότι επιβάλλεται να δει το κοινό αυτήν την ταινία.

«Μαγεύτηκα από τον Γαβρά, αισθανόμουν άνετα, σαν στο σπίτι μου μαζί του».

Την συνεργασία με τον Γαβρά μπορώ περισσότερο να την περιγράψω ως έρωτα, με την ευρεία έννοια. Μαγεύτηκα από αυτόν, αισθανόμουν άνετα, σαν στο σπίτι μου μαζί του. Δεν είχε καθόλου την ταμπέλα «Εγώ είμαι ο Γαβράς». Και αυτός και η Μισέλ, που έχει αναλάβει την διεύθυνση παραγωγής, μας κέρδισαν όλους με την στάση τους. Θέλω κι εγώ όταν μεγαλώσω να γίνω κάπως έτσι, να δημιουργώ στους ανθρώπους τέτοια συναισθήματα!

Μιας που είπα έρωτας… Τον έρωτα τον αντιλαμβάνομαι ως άνοιγμα, ως αποκάλυψη. Όταν είσαι ερωτευμένος με κάποιον άνθρωπο, έχεις την ανάγκη να του το εκφράσεις. Έτσι συμβαίνει και με μια καλή συνεργασία. Υπάρχει αλληλοσεβασμός, ελευθερία, παραδοχή του άλλου έτσι όπως είναι, ενότητα.

Δεν συνηθίζω να θέτω στόχους συνεργασιών ή να ονειρεύομαι έντονα να κάνω κάτι συγκεκριμένο καλλιτεχνικά. Έχω έναν μόνο στόχο: να ξαναπαίξω στο «Τέλος του Παιχνιδιού», του Μπέκετ, μια παράσταση που πρωτοπαίχτηκε στο θέατρο του Νέου Κόσμου, σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και από τότε πέρασαν είκοσι χρόνια. Θέλω να παίξω πάλι τον ίδιο ρόλο, αυτόν του Χαμ. Θέλει μια ηλικία αυτός ο ρόλος, όταν το πρωτοέπαιξα ήμουν μικρότερος από πενήντα ετών.

»Αισθάνομαι κάπως όμορφα που έχω την δυνατότητα να λέω και κάποια όχι σε προτάσεις, φυσικά» (Credits: Τάσος Θωμόγλου).

Σε σχέση με την επιτυχία και την λέξη επιτυχημένος αυτό που λέω πάντα είναι ότι συνεχίζουμε, ότι αν αγγίξουμε κορυφή, μετά δεν θα έχουμε πού να πάμε και ότι πολλά πράγματα στην δουλειά μας είναι και λίγο σχετικά. Θυμάμαι να παίζω σε παράσταση και να γνωρίζω ότι από κάτω βρίσκονται δύο διαφορετικοί κριτικοί θεάτρου. Την άλλη μέρα, ο ένας είχε γράψει ύμνο και ο άλλος λίβελλο. Μπερδεύτηκα και κατάλαβα ότι πρέπει να μην λαμβάνεις υπόψη σου ούτε τις καλές, ούτε τις κακές κριτικές για να εξαρτήσεις από εκεί την αξία σου. Έκανα πολύ μικρότερο διάστημα να ξεπεράσω τις κακές κριτικές, από τις καλές!

Αυτή την εποχή, βρίσκομαι σε συζητήσεις για μια μεγάλη, θα έλεγε κανείς mainstream παραγωγή, που με ενδιαφέρει πολύ.  Αισθάνομαι κάπως όμορφα που έχω την δυνατότητα να λέω και κάποια «όχι» σε προτάσεις, φυσικά. Ήμουν μια εποχή δάσκαλος στη σχολή της Ρούλας Πατεράκη στην Θεσσαλονίκη και, εκτός από υποκριτική, έκανα και μακιγιάζ. Διδασκόμουν τότε από την Ρούλα και δίδασκα τους μαθητές, πληρωνόμουν σε είδος για την δουλειά μου. Στις πτυχιακές εξετάσεις μέλος της επιτροπής ήταν ο Γιώργος ο Μιχαλακόπουλος. Μιλώντας στα παιδιά στο τέλος, τους είπε, «σας εύχομαι να έχετε περισσότερα όχι, από τα ναι σας». Τότε δεν είχα καταλάβει και ακριβώς τι εννοούσε.

«Χαίρομαι πολύ που ζω, καταρχάς. Μόνο στην αδικία νομίζω ότι χάνω την ψυχραιμία μου και θυμώνω».

Αυτή την περίοδο ζω στην Κυψέλη, στην αρχή της Δροσοπούλου. Μια παράξενη γειτονιά, με όμορφες, αλλά και σκοτεινές πλευρές. Μου αρέσει πολύ να περπατάω, αν και, πλέον, το βράδυ μετά το θέατρο δεν πάω με τα πόδια. Πιο πριν, ήμουν στο Παγκράτι. Από τα 18 μέχρι τα 31 μου έζησα Θεσσαλονίκη, αλλά δεν μου λείπει. Μου αρέσει η ζωή μου, όπως είναι αυτήν την στιγμή, δεν έχω κανένα παράπονο. Χαίρομαι πολύ που ζω, καταρχάς. Μόνο στην αδικία νομίζω ότι χάνω την ψυχραιμία μου και θυμώνω.  Δεν μπορώ να βλέπω έναν άνθρωπο να αισθάνεται ανώτερος από τον διπλανό του ή κατώτερος από αυτόν. Και με τους ανθρώπους που δεν κρατούν τον λόγο τους αντιδρώ άσχημα, βίαια νομίζω ότι δεν έχω αντιδράσει ποτέ.

Συχνά, λέμε και ακούμε την φράση «άνθρωποι είμαστε». Για μένα αυτή η φράση δεν λέει τίποτα. Είναι μια φράση που μπορεί και να καλύπτει συμπεριφορές που δεν είναι συγχωρητέες. Κάνουμε εγκλήματα εμείς οι άνθρωποι, πληγώνουμε τους άλλους. Μπορούμε να είμαστε συνάνθρωποι, αντί για άνθρωποι;

 

Διαβάστε ακόμα: Μπρετ Ίστον Έλις – «Οι καιροί απαιτούν έναν επικήδειο-κλωτσιά για να συνέλθουμε».

 

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή

Το 1839 –πριν από 80 χρόνια– ο Αμερικανός συγγραφέας και νατουραλιστής φιλόσοφος Χένρι Ντέιβιντ Θορώ έκανε, για μια εβδομάδα, μαζί με τον αδελφό του Τζον, μια εκδρομή με βάρκα στους ποταμούς Κόνκορντ και Μέριμακ. Διαβάστε –όπως το θέτει ο ίδιος– γιατί «η σχέση του ανθρώπου με τη φύση πρέπει να γίνει προσωπική».

Andro Ο Άνδρας από την αρχή Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο βραβευμένος με Κρατικό Βραβείο συγγραφέας, με αφορμή το καινούργιο του βιβλίο «Η Τρίτη Ρώμη» μιλάει στον Κίμωνα Φραγκάκη για την διαρκή ακτινοβολία του Βυζαντίου, τη σύγχρονη σημασία της Ορθοδοξίας, τη δράση των μυστικών υπηρεσιών του Πούτιν στην Ελλάδα και τον πόλεμο της Μόσχας ενάντια στο Πατριαρχείο.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Αυτά είναι πέντε από τα ωραιότερα νεοελληνικά ποιήματα για τον στρατό –συνοδευμένα με πίνακες Ελλήνων ζωγράφων: για έναν φίλο στον θάλαμο, για μια αιφνίδια επιστράτευση, για το τι κάνει ένας στρατιώτης όταν τρελαίνεται, για ένα παιδί που ήθελε να γίνει αξιωματικός... Με αφορμή την Ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων σήμερα.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Πιο ήρεμος και κατασταλαγμένος από ποτέ, ο δημοφιλής ηθοποιός φωτογραφίζεται για το Andro και συζητάει με την Μία Κόλλια για τη σημασία της πατρότητας στη ζωή του, το θέατρο, την αναγνωρισιμότητα και την αγάπη του για τα ταξίδια και τη μουσική.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro