Ποιος θα μπορούσε να είναι ο… Έλληνας James Bond;

Από τον Κόνερι (αριστερά) ως τον Κρεγκ (δεξιά) όλοι οι James Bond ήταν παιδιά της βρετανικής κοινοπολιτείας. Θα μπορούσε άραγε να υπάρξει Έλλην διάδοχος; (Εικονογράφηση:Andro.gr).

Αν δούμε εξ αρχής πώς φτιάχτηκε ο James Bond από την Ian Fleming θα καταλήξουμε στο αβίαστο συμπέρασμα πως, όχι, δεν μπορεί να υπάρξει ημεδαπός ηθοποιός που θα κατάφερνε να χωρέσει στο καλούπι ενός τέτοιου πράκτορα. Για να πούμε την πάσα αλήθεια, δεν θα μπορούσε να υπάρξει καν έλληνας συγγραφέας σαν τον Ian Fleming. Όχι μόνο τη δεκαετία που εκείνος ξεκίνησε να γράφει τη μια ιστορία μετά την άλλη, αλλά και στις μέρες μας.

Αν δούμε την αστυνομική-κατασκοπική λογοτεχνία της Ελλάδας θα πέσουμε πάνω σε έναν αδιαπέραστο τοίχο. Εμείς δεν είχαμε ποτέ αντίστοιχες μυστικές υπηρεσίες. Αντίθετα, αυτό το ρόλο τον έπαιζε ένα καλά σχηματισμένο παρακράτος πλαισιωμένο από ανθρώπους που πόρρω απείχαν από το φλεγματικό ταμπεραμέντο, το καλό γούστο και την εξαιρετική αίσθηση του στιλ. Οι περισσότεροι ήταν λαϊκοί τραμπούκοι που το μόνο που ήξεραν να κάνουν ήταν να δέρνουν και να γεμίζουν τους φακέλους της ασφάλειας με στοιχεία κομμουνιστών.

Αριστερά: σχέδιο διά χειρός Ian Fleming για το πώς φανταζόταν τον James Bond. Δεξιά: ο Hoagland Howard “Hoagy” Carmichael.

Εμείς, επίσης ποτέ δεν ενδιαφερθήκαμε για το τι συνέβαινε στον κόσμο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς είχαμε τα δικά μας ντράβαλα (βλ. Εμφύλιος Πόλεμος). Ως εκ τούτου, οι μάχες χαρακωμάτων των βρετανών, αμερικανών και ρώσων πρακτόρων μάς φάνταζαν εντελώς μυθιστορηματικές. Κι όμως, ο Φλέμινγκ ανδρώθηκε μέσα σε έναν τέτοιο κόσμο, τον υπηρέτησε από θέση ευθύνης και μέσα από τις εμπειρίες του άρχισε να σχηματοποιεί τον Bond.

Στην εξέλιξή του, ο υπερπράκτορας κατάφερε να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες, αλλά ποτέ δεν έχασε το στιλ του. Θα έλεγε κανείς πως ο ιδεότυπος που είχε φανταστεί ο Fleming (ένας άντρας σαν τον Hoagland Howard “Hoagy” Carmichael) αναπλάθηκε μέσα στα χρόνια, και μόνο επί των ημερών του Daniel Craig ξέφυγε από το μέτρο. Αυτό το μέτρο θα ήταν σε θέση να το υπηρετήσει ένας Έλληνας; Θα μας άρεσε, αλλά δεν γίνεται. Δεν υπάρχουν οι ανάλογες κοινωνικές συστοιχίσεις, λείπει η ρίζα της κουλτούρας που ενώνει τον Bond με έναν κόσμο άλλης εποχής και οντότητας, τον οποίο ο μέσος Έλληνας ούτε καν μπορεί να τον φανταστεί.

Παρά ταύτα, ως ερώτημα έχει μια ισχυρή δόση ίντριγκας, επομένως δεν γίνεται να το αφήσει κανείς να πέσει χάμω δίχως να εξετάσει το «γιατί» και το «διότι» του. Ο ιδιοσυγκρασιακός ηθοποιός Ρένος Χαραλαμπίδης, ο κριτικός κινηματογράφου Γιάννης Δαββέτας και ο δημιουργικός σύμβουλος των The Page Turners και μποντολάτρης Σπήλιος Λαμπρόπουλος, μας είπαν την άποψή τους επί του θέματος. Τα συμπεράσματα είναι ενδιαφέροντα.

Ο ηθοποιός Ρένος Χαραλαμπίδης (φωτογραφία: Ανδρέας Σουχής για το Andro).

Ρένος Χαραλαμπίδης: «Το κοινό αρέσκεται στον κατσαπλιαδισμό»

Kατηγορηματικά αρνητικός στην πιθανότητα να υπάρξει ποτέ έλληνας ηθοποιός που να μπορεί να περπατήσει με τα… παπούτσια του James Βond, δηλώνει ο γνωστός ηθοποιός Ρένος Χαραλαμπίδης. Εξηγεί, δε, την απιθανότητα ως εξής: «Στην Ελλάδα το κοινό έχει συνηθίσει, γιατί του αρέσει κιόλας, το είδος του αρσενικού παλαιάς κοπής. Θέλει να βλέπει τον ηθοποιό να είναι macho. Μας αρέσει αυτός ο κατσαπλιαδισμός ως λαός. Επομένως δεν θα μπορούσε με τίποτα ένας έλληνας ηθοποιός να καταφέρει να παίξει έναν τέτοιο ρόλο που ζητάει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά (εξωτερικά και στιλιστικά) για να παιχτεί σωστά. Ακόμη κι αν επέμενε κάποιος και έλεγε πως θα ήθελε να το κάνει, είναι βέβαιο πως ο ίδιος ο χώρος θα τον απέβαλλε. Θα ήταν σαν καρικατούρα. Εν κατακλείδι, όχι, δεν μπορεί ένας δικός μας ηθοποιός να υποδυθεί τον James Bond».

O κριτικός κινηματογράφου Γιάννης Δαββέτας.

Γιάννης Δαββέτας: «Ο Bond είναι ο Οδυσσέας του 20ού αιώνα»

Αναρωτηθήκατε ποτέ αν ο James Bond θα μπορούσε να πιει freddo, να παίξει τάβλι ή να μουτζώνει όποιον βρει μέσα από την Aston Martin του; Αν το κάνατε, μπορεί να ρίξατε κι ένα γελάκι αλλά σίγουρα πρόκειται για μια εικόνα που δεν φαντάζει αντάξια του πάντα σαγηνευτικού και στυλάτου 007. Ακόμα κι έτσι όμως, αυτό που πολλοί δεν ξέρουν είναι πως αυτός ο τύπος με το smoking είναι πολύ πιο Έλληνας απ’ ό,τι νομίζουμε.

Όχι μόνο επειδή γοητεύει με το βλέμμα και ξέρει πάντα τι να πει – (σαν αυτόν τον ξάδερφο σε γάμο που κάνει (και) τον ντιτζέι – αλλά γιατί στο βάθος του, ο James Bond κουβαλάει το αρχέτυπο του πιο κλασικού Έλληνα ήρωα: του Οδυσσέα.

Ας το πάρουμε από την αρχή. Ο Οδυσσέας είναι ο βασιλιάς της Ιθάκης, πολεμιστής, ρήτορας, πολυμήχανος. Ό,τι και να του τύχει –κύκλωπες, σειρήνες, μάγισσες, θεοί, καράβια που βουλιάζουν– θα τη βρει την άκρη. Όχι απαραίτητα με σπαθί, αλλά με μυαλό. Ο James Bond, τώρα; Μοναχικός πράκτορας, περνάει μέσα από παγίδες, προδοσίες, εκρήξεις, και σαμπάνιες χωρίς να χαλάσει τη γραβάτα του. Κι όταν όλοι λένε “αυτό δεν γίνεται”, εκείνος λέει “hold my beer” ή καλύτερα “my vodka martini” (shaken, not stirred). Τους ενώνει το εξής: δεν είναι οι πιο δυνατοί — είναι οι πιο έξυπνοι.

O Πιρς Μπρόσναν ήταν από τους πιο αυθεντικούς James Bond που είδαμε μέσα στα χρόνια.

Ο Οδυσσέας περνάει από ένα σωρό πειρασμούς. Καλυψώ, Κίρκη, οι Σειρήνες… ε, δεν λες ότι ήταν πιστός σύζυγος. Αλλά πάντα είχε στο βάθος του μυαλού του την Πηνελόπη. Ο Bond; Δεν χρειάζεται λίστα. Αν είχε Instagram, θα είχε ανεβάσει stories από 35 ρομαντικές αποστολές σε 40 χώρες. Αλλά κάθε τόσο, έρχεται μία που του αλλάζει την καρδιά. Η Vesper Lynd είναι η δική του Πηνελόπη. Μόνο που σε εκείνον η ιστορία δεν έχει happy end. Και οι δύο ήρωες πληγώνονται, αλλά δεν παραδίδονται. Συνεχίζουν. Γιατί είναι το μόνο που ξέρουν να κάνουν.

Ο Οδυσσέας θέλει να επιστρέψει σπίτι. Η Ιθάκη είναι ο στόχος, η ταυτότητά του, ο λόγος που αντέχει. Ο Bond τι θέλει; Κατά βάθος, κι αυτός ένα σπίτι. Μια θέση στον κόσμο όπου δεν χρειάζεται να προσποιείται, να σκοτώνει, να φοράει προσωπεία. Δες το Skyfall: η τελευταία μάχη γίνεται στο πατρικό του σπίτι, στο μέρος που μεγάλωσε. Εκεί που απογυμνώνεται από gadgets, τίτλους, άδειες να σκοτώνει. Εκεί γίνεται ξανά “άνθρωπος”. Εκεί γίνεται Οδυσσέας. Ο Bond και ο Οδυσσέας είναι δύο εκδοχές του ίδιου μύθου. Ο μύθος του πολυμήχανου άντρα, που αντέχει, ξεγελάει, αγαπάει, προδίδεται, και επιβιώνει. Που αναζητά κάτι βαθύτερο – όχι απλώς να “κερδίσει”, αλλά να γυρίσει σπίτι με την ψυχή του άθικτη. Και όπως λέει και ο Καβάφης: “Σημασία έχει το ταξίδι, όχι ο προορισμός.” Για τον Bond αρκεί να είναι… με Aston Martin.

Ο Bond είναι ο Οδυσσέας του 20ού αιώνα: ένας ήρωας που δεν παλεύει μόνο με κακούς, αλλά και με τον εαυτό του. Ένας άντρας που επιβιώνει, θυμάται, αγαπάει και –όπως κάθε σωστός Οδυσσέας– πάντα έχει ένα σχέδιο.

Ο Σπήλιος Λαμπρόπουλος.

Σπήλιος Λαμπρόπουλος: «Είμαστε περισσότερο… Ελληνάρες για τον Bond»

Μέχρι και σήμερα, 43 χρόνια μετά την πρώτη κινηματογραφική παρουσία του James Bond, πάντοτε ο ηθοποιός που καλείται να αναλάβει το ρόλο προέρχεται από τη βρετανική κοινοπολιτεία: Σκοτσέζος ο Connery, Λονδρέζος ο Roger Moore, Αυστραλός ο George Lazenby, Ουαλός ο Timothy Dalton, Ιρλανδός ο Pierce Brosnan και Εγγλέζος ο Daniel Craig.

Εδώ και δεκαετίες τίθεται το δίλημμα: μήπως θα μπορούσε και κάποιος εκτός κοινοπολιτείας να ανταποκριθεί; Η εύκολη λύση θα ήταν ένας Αμερικανός που, θεωρητικά, θα απευθυνόταν και σε μία ευρύτερη αγορά (αν υποθέσουμε ότι το franchise έχει τέτοιες ανάγκες) ή κάποιος από χώρες χωρίς δεσμευτική προφορά (Σκανδιναβία πχ). Ασφαλώς Έλληνας δεν θα μπορούσε ποτέ να βρεθεί υποψήφιος ούτε καν για αστείο (αν έχετε πετύχει την ιστορία με το Γιώργο Φούντα, θα έχετε διαπιστώσει ότι στερείται σοβαρότητας).

Ας υποθέσουμε όμως, καλοπροαίρετα, ότι υπάρχει ένας Έλληνας 34-42 ετών με τα looks του Σπύρου Φωκά, τη λάμψη του Σάκη Ρουβά, τα αγγλικά του Χρήστου Λούλη, την υποκριτική ικανότητα του Πέτρου Φυσσούν, το στυλ του Νικόλα Πολίτη και την κοσμοπολίτικη αύρα του… Νικόλαου Ντε Γκρες.

O Σον Κόνερι με το γαρίφαλλο στο πέτο κάνει λίγο… έλληνας. Ή μήπως όχι;

Είμαστε ήδη στη σφαίρα του φανταστικού. Και ας υποθέσουμε ότι, για κάποιο λόγο, αυτός ο Έλληνας ηθοποιός βρίσκει θέση στις οντισιόν για το ρόλο. Ε, εκεί λογικά θα κοπεί με συνοπτικές διαδικασίες και ο λόγος είναι απλός: είναι θέμα κουλτούρας. Τα τελευταία χρόνια, παρόλο που τόσες χιλιάδες νέοι άνθρωποι έχουν σπουδάσει και ζήσει στο εξωτερικό, αντί να γινόμαστε περισσότερο πολίτες του κόσμου γινόμαστε περισσότερο Έλληνες – διόρθωση: Ελληνάρες, γιατί το «Έλληνες», ασφαλώς και δεν θα ήταν πρόβλημα. Για σκεφτείτε τι είναι αυτό που μας αρέσει πρωτίστως στον James Bond; Είναι ότι δέρνει τους κακούς, γοητεύει το κορίτσι και σώζει τον κόσμο;

Μα αυτό το κάνουν όλοι ανεξαιρέτως οι ήρωες των action films. Όχι, αυτό που μας αρέσει στον James Bond είναι πως όλα αυτά και μερικά ακόμα τα κάνει χωρίς ποτέ να τσακαλώνει το «στυλ» του. Είναι ευγενής, είναι φρεσκοξυρισμένος, είναι άψογα ντυμένος, έχει τρόπους, ξέρει να παραγγέλνει σε ένα εστιατόριο, πίνει μόνον premium αποστάγματα και προσεγμένα κοκτέιλ, το χιούμορ του είναι πιο δολοφονικό από τα gadgets του και ούτε το χτένισμα ούτε η ψυχραιμία του δεν διαταράσσονται ακόμα και όταν διατρέχει τους πιο απίστευτους κινδύνους. Πόσο εύκολο είναι ένας σύγχρονος Έλληνας να ταυτιστεί με κάτι τέτοιο;

Αν έχετε πετύχει την παλιά ιστορία με το Γιώργο Φούντα, που δήθεν ήταν υποψήφιος για Μποντ, θα έχετε διαπιστώσει ότι στερείται σοβαρότητας.

Για να μην πει κανείς ότι αδικώ τους Έλληνες ηθοποιούς, απλά αναλογιστείτε πόσοι από τους διάσημους Έλληνες τραγουδιστές μπορούν να τραγουδήσουν δυτική ποπ, ανεξαρτήτως γλώσσας: είναι απλά αδύνατον! Ο μέσος -διάσημος- Έλληνας τραγουδιστής δεν μπορεί να «πατήσει» ανάμεσα στο ρυθμό, δεν μπορεί να ακολουθήσει τις νότες, αλλά παρασέρνεται σε «βυζαντινά» τραβήγματα, σε περιττές κορώνες που δεν υπηρετούν τη μελωδία, αλλά απλά υπογραμμίζουν το συναισθηματικό.. ντέρτι! Είναι, απλά, θέμα κουλτούρας πρωτίστως. Και εκεί ο Έλληνας υποψήφιος θα κοβόταν.

H παρουσία του Daniel Craig άλλαξε εντελώς το εμφανιστιακό status του James Bond.

Θα αντιτείνει κάποιος «μα εδώ προκρίθηκε ο Daniel Craig, πόσο χειρότερα θα τα πήγαινε ένας Έλληνας με την κατάλληλη καθοδήγηση;» και μάλλον θα έχει δίκιο. Απλά μην ξεχνάμε ότι ο Daniel Craig δεν ήταν James Bond – ήταν κάτι άλλο, που μάλιστα βρήκε τεράστια απήχηση σε ένα κοινό που πιθανότατα απορρίπτει τις παραδοσιακές αξίες του Bond ή εντοπίζει παρωχημένα σεξιστικά στοιχεία σε αυτές. Άρα, εκ του αποτελέσματος, το κοινό σήμερα θέλει ένα Bond… non Bond! Και αυτόν χόρτασε στις πέντε Bond ταινίες του Craig που, ασφαλώς, κάποιες ήταν εξαιρετικές, καθαρά λόγω σκηνοθετικής υπογραφής (κανένας άλλος Bond ηθοποιός δεν είχε σκηνοθέτη επιπέδου Sam Mendes να εξασφαλίζει τέτοια αρτιότητα).

Για να μην είμαστε γραφικά ρομαντικοί, ο κινηματογραφικός Bond ούτως ή άλλως ανέκαθεν ήταν σε αμερικανικά χέρια. Από τη μία όμως η κληρονομιά του Ian Fleming που δεν είχε ξεχαστεί μέχρι και δύο δεκαετίες μετά το θάνατό του, από την άλλη το γεγονός ότι η Barbara Broccoli είχε λάβει βρετανική παιδεία, κάπως κρατούσαν, έστω, κάποια προσχήματα. Τώρα όμως που τα πάντα ανήκουν στο amazon, έναν πολυεθνικό κολοσσό που απλώς γεννάει χρήματα, και ο ταινίες είναι απλά ένα από τα αμέτρητα μέσα με τα οποία το κάνει, είναι ξεκάθαρο πώς τα πάντα μπορούν να γίνουν. Και το να επιλεγόταν ένας Έλληνας ηθοποιός για τον πρωταγωνιστικό ρόλο φοβάμαι ότι δεν θα ήταν το χειρότερο από αυτά!

Διαβάστε ακόμα, ένα αποκλειστικό -και ουχί fake- ρεπορτάζ του Αndro: Ο αληθινός James Bond είναι θαμμένος στην Αθήνα;

TAGS :
James Bond

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook