Στεκόμαστε ανυπεράσπιστοι μπροστά στο σημείο του γυναικείου σώματος  που λέγεται αφαλός, γιατί είναι για τον άντρα ο Ομφαλός της Γης. Ειδικά όταν τον λούζει ο θερινός ήλιος.

    Γυναίκα. Μια περίπλοκη ταινία. Το Inception. Το Interstellar. Γιατί κάθε φορά που την κοιτάζω, πάντα κάτι άγνωστο θα δω, κάτι θα μου φανερωθεί που μου κρυβόταν ως τότε, κάτι θα ανακαλύψω. Ο έρωτας προς τη γυναίκα, προς το γυναικείο σώμα, δεν έχει τερματισμό. Κι είναι σαν τη Μονόπολη. Ρίχνεις άσο κάθε φορά στο ζάρι, προχωράς ένα τετράγωνο και θες να χτίσεις εκεί, θες να κάνεις δική σου την οδό, θες να μην την πατήσει άλλος κανείς. Μόνο που δε χτίζεις κτήρια, δεν είσαι κτητικός, δε θες να σου ανήκει κάτι. Υψώνεις ιερά και τελείς τη λειτουργία, τελείς την πίστη σου προς το θείο που λέγεται Γυναίκα.

    Εδώ στο Andro έχουμε αφιερώσει ύμνους και παιάνες για πολλά μέρη στο γυναικείο σώμα, για κινήσεις, για αξεσουάρ και ρούχα πάνω στο γυναικείο σώμα, ειλικρινά δεν ξέρω πώς καταφέραμε να αμελήσουμε τον αφαλό. Έχουμε γράψει μέχρι και για το ντεκολτέ της γόβας.

    Ο αφαλός είναι το camp της προστασίας για τους τολμηρούς αναβάτες και καταβάτες του γυναικείου σώματος. Πώς στο Έβερεστ έχουν κάπου στα 5 χιλιάδες μέτρα ένα camp όπου εκεί τελειώνει η ασφάλεια και αρχίζει ο κίνδυνος; Έτσι και ο αφαλός. Είτε τον προσεγγίσεις από πάνω προς τα κάτω είτε από κάτω προς τα πάνω, ξέρεις πως μετά ακολουθεί μια χιονοθύελλα και πρέπει να βρεις το κατάλληλο καιρικό παράθυρο για να κάνεις τη μεγάλη έφοδο και να φτάσεις στην κορυφή σου. Όποιο είναι αυτή. Είναι το γυναικείο στόμα; Είναι ο λαιμός; Είναι το στήθος; Είναι το αιδοίο; Είναι, πιο συγκεκριμένα, η κλειτορίδα; O αφαλός είναι το πέρασμα για τα πάντα. Ή, καλύτερα, το σπίτι όπου απομονώνεσαι για να κάνεις κάθε μέρα εξόρμηση προς μια κατεύθυνση.

    Τα καλοκαίρια τα αγαπάμε γιατί τα κοντά t-shirts αποκαλύπτουν αυτό το σημείο. Είτε είναι εντελώς ακάλυπτος είτε αρκεί ένα τέντωμα χεριών για να σηκωθεί το μπλουζάκι.

    Δεν ξέρω αν υπάρχουν τόσοι πολλοί αφαλολάτρεις όσο ποδολάτρεις, σίγουρα είναι λίγοι αυτοί που έχουν ανακαλύψει τη μαρμαρένια θαλπωρή που προσφέρει ο γυναικείος αφαλός. Πρώτα και κύρια, διά της φροϋδικής θεωρίας, ο αφαλός είναι το μέρος απ’ όπου προήλθαμε, νιώθουμε οικεία γιατί μέσα στη Γυναίκα ζήσαμε για 9 μήνες. Μοιάζουμε να αναζητάμε μια επανείσοδο, μια επιστροφή, μια ένωση με τον ομφάλιο λώρο. Ο αφαλός είναι ένα καταφύγιο για τον άντρα, μακριά από τη βαναυσότητα της γραφειοκρατίας, των ενήλικων ευθυνών, από τις ουρές στις δημόσιες υπηρεσίες, από τα παζάρια στους πάγκους της λαϊκής για την τιμή του αγγουριού και του μάνγκο.

    Είναι μια δωρεά της γυναίκας προς την ηρεμία μας, ένα αναπαυτήριο. Ξεχάστε τις ambient μουσικές και τους διαλογισμούς. Στο τέλος μιας κουραστικής ημέρας βάλτε απλά το κεφάλι σας στην κοιλιά της συντρόφου σας και αφεθείτε στους ήχους που κάνει το σώμα της. Κλείστε τα μάτια και νιώστε τη.

    Είναι καταπραϋντικός ο αφαλός, ένα ορμητήριο να προστατεύσει από τη φουρτούνα της ανοιχτής θάλασσας.

    Τα εσώρουχα οριοθετούν την περιοχή και αναδεικνύουν το σημείο.

    Το πέρασμα της γλώσσας γίνεται από αυτό το σημείο

    Κι ενώ είναι καταπραϋντικός, σεξουαλικά είναι η φουρτούνα, η αντάρα. Τοποθετείς τη γλώσσα σου εκεί κατευθείαν και μένεις, θέλοντας να αμφιταλαντευτεί η γυναίκα για το πού θα πας. Το ξέρουμε καλά, η φαντασία είναι που ξεκινά τον οργασμό. Το να περιμένει η γυναίκα αν η γλώσσα σου και τα χείλη σου θα πάνε προς τις ρόγες της ή προς την κλειτορίδα της, διεγείρει, ανεβάζει την ένταση. Καθώς το κεφάλι βρίσκεται στον αφαλό και τα χέρια κρατάνε σφιχτά τα οπίσθιά της ή τα δικά της χέρια, είναι που αρχίζεις να νιώθεις το δικό της σφίξιμο, αυτή την ένδειξη αγωνίας της. Μπορεί να σου σφίξει τα χέρια ή να σου αναμαλλιάσει το κεφάλι.

    Κι όταν πάρεις μία πορεία, εκεί αρχίζει ο Χορός του Σύμπαντος. Πας πρώτα πάνω, φιλάς το στήθος της, δαγκώνεις τις ρόγες της, πας στον λαιμό της και μετά απότομα κατεβαίνεις πάλι, ξαναπερνάς από τον αφαλό, ενημερώνεις την υγρή του κατάσταση και 2-3 δευτερόλεπτα μετά αντικρύζεις το αιδοίο της.

    Ένας υγρός αφαλός, με το νερό ή τον ιδρώτα να ρέει πάνω και γύρω του, είναι ακαταμάχητος.

    Ο αφαλός τα επέτρεψε όλα. Αυτό το τρυφερό σημείο στο γυναικείο σώμα που δίνει την ψευδαίσθηση μιας θαλάσσιας δίνης που σε ρουφάει, σου λέει «τώρα πήγαινε πάνω, τώρα πήγαινε κάτω». Είναι η γέφυρα της ένωσης στους δύο κόσμους πάνω στο γυναικείο κορμί.

    Θέλει τάμα ο αφαλός, θέλει προσευχή και προσκύνημα. Να ακουμπήσεις τη γλώσσα σου, το χείλος σου, το αυτί σου, τη μύτη σου, να τον ψηλαφίσεις με τα δάχτυλα, να τον γαργαλήσεις, να τον χαϊδέψεις σαν σεντόνι που σε αγγίζει απαλά, να του αφιερώσεις χρόνο, να του καταθέσεις στο τέλος της σωματικής επαφής κάτι.

    Μετά από τόσες παρομοιώσεις και μεταφορές, το βρήκα: ο αφαλός είναι ο γενικός του γυναικείου σώματος. Εκεί βρίσκει κανείς όλους τους διακόπτες που ρευματοδοτούν.

     

     

    x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

    Button to top