Γυναικείος ώμος: Ο γκρεμός που πέφτεις ερωτόπληκτος

Όταν μια γυναίκα ρίχνει την τιράντα από το ρούχο ή το σουτιέν και ξεγυμνώνεται ο ώμος, είναι σα να ξεδιπλώνονται μπροστά μας όλες οι υποσχέσεις της πλάσης.

Αν από των χειλιών της την ολοπόρφυρη ράχη, φίλε ερωτιδέα, βρεθείς στων ώμων τον λειμώνα, πρόσεχε. Θα πέσεις. Συνέβη σε πολλούς. Είναι μια κατάληξη ο γυναικείος ώμος. Μια κατάφαση σε ένα μεγάλο ερώτημα: τι υπάρχει μετά από αυτόν. Τίποτα, πίστεψέ με, τίποτα άλλο. Η γυμνότητά του θερμαίνει. Κάθε πόρος αυτού του σημείου είναι μια νύξη. Γερτός σαν κλαδί δέντρου που το σείει ο αέρας (τώρα, όμως, η ανάσα σου), αυτός ο ώμος σε προστάζει να τον λατρέψεις.

Λίγο πιο ‘κει από τον κύκνειο λαιμό, δίχως να λοξοδρομήσεις στο όρος του στήθους (κάθε άγγιγμα στον καιρό του), οφείλεις πρώτα να πέσεις στο λακάκι της κλείδας. Είναι το σάρκινο εμπόδιο, στο οποίο οφείλεις να χωθείς. Με την άκρη των δαχτύλων, με την ουρά της γλώσσας, με τη φύσημα της ανάσας σου. Κάθε χώρος γεμίζει, η φύση απεχθάνεται τα κενά. Το ίδιο και το γυναικείο κορμί.

Eκεί μένεις, βραδυπορείς (φωτογραφία: @GentlemanModern).

Μείνε εκεί, θα χρειαστεί να βραδυπορήσεις. Κάθε διαβάτης ψάχνει μια κούρνια, ένα απάγκιο. Η κλείδα στο σώμα της είναι μια φωλιά όπου τα κόκκαλα, όσο επιθετικά ξανοίγονται πάνω στο δέρμα, άλλο τόσο εύθρυπτα φαντάζουν μόλις τα αγγίξεις.

Oι γυναίκες του Μοντιλιάνι.

Από την κλείδα έως τον ώμο, τι ταξίδι πρέπει να κάνεις. Το έχεις σκεφτεί ποτέ; Ο Μοντιλιάνι το έκανε, γι’ αυτό και στα μοντέλα του έδινε την ποιητική χάρη στο σώμα και λιγότερο στο πρόσωπο. Λες και μετέφερε όλη την ηδύτητα από των ματιών το χαράκωμα στου στέρνου την ανάλαφαρη γυμνότητα. Κάτι ήξερε. Παρατήρησε τους ώμους των γυναικών που έχει ζωγραφίσει. Είναι ζώνες φωτός. Είναι μια άπλα του βλέμματος. Η λατρεία προηγείται του αγγίγματος.

To «Φιλί» του Ροντέν.

Ο ώμος είναι «πάρκινγκ» για το ανδρικό σαγόνι

Στο «Φιλί» του Ροντέν, αν προσέξεις καλά την αγαλμάτινη σύνθεση, αφήνοντας κατά μέρος το πρόδηλο που είναι η ένωση του ενός στόματος με το άλλο, ή τη κλίση που έχουν πάρει τα σώματα, έτοιμα για μια άνευ όρων ένωση, θα παρατηρήσεις πως ο ώμος της γυναίκας έχει κρύψει το μισό πρόσωπο του άντρα. Σαν να θέλει να τον προστατεύσει από κάτι ή να τον βάλει να κουρνιάσει πάνω του. Ο κόρφος είναι μια βάτος που δεν καίει. Ή, κι αν καίει, χαίρεσαι το έγκαυμα.

Τα ρούχα που κρύβουν τους γυναικείους ώμους πρέπει να τα εχθρεύεσαι. Έχουν φυλακίσει ένα θαύμα. Η μηχανική του σώματος βοά κάτω από πουλόβερ και παλτά. Στο πάνθεο των ερωτικών εικόνων, εκείνων που σε καλούν να γίνουν προσήλυτος ενός πάθους ανεξέλεγκτου, ανήκει κι αυτή: ένα ραντάκι φορέματος, έτσι τυχαία πεσμένο στο πλάι, αφήνει τον ώμο ακάλυπτο, το πεδίο αφύλακτο, την πόρτα του κάστρου ανοιχτή.

Ένας χορός με τη σκιά των ώμων της. Στον Γατόπαρδο, φυσικά…

Τι κι αν ο ώμος, έτσι τοποθετημένος από τη φύση του, κείται στα πάνω διαζώματα; Η ισχύς του πάνω σου είναι ένα χτύπημα κάτω από τη ζώνη (του ανδρικού λυκόφωτος). Ακόμη και σε καιρούς πουριτανικούς που η σάρκα χρειαζόταν να φυλάσσεται σαν άγιο δισκοπότηρο από τα αήθη μάτια των ανδρών, οι γυναικείοι ώμοι συνέχισαν να λούζουν με το φως τους τις αίθουσες δεξιώσεων, τις καντρίλιες των χορών. Μια παύση εδώ: θυμηθείτε το χορό του Μπαρτ Λάνκαστερ και της Κλαούντια Καρντινάλε στον «Γατόπαρδο» του Λουκίνο Βισκόντι.

Τυλιγμένη από τη λευκή αύρα του φορέματός της, η ηγερία έχει αφήσει τους ώμους της ελεύθερους. Μόνη παρέμβαση -καίτοι όχι ανοίκεια- που θάλλει πάνω στο στέρνο της είναι ένα περιδέραιο από μαργαριτάρια.  Αν δεν ζεις γι’ αυτούς τους ώμους, αν δεν τους ονειρεύεσαι, αν δεν φλογίζεσαι να τους αγγίξεις, να τους ρουφήξεις έως το βάθος του στόματός σου, τότε δεν αξίζει να της προσφέρεις αυτόν τον χορό.

Εστιάστε στους ώμους και στην κλείδα.

Γι’ αυτό, φίλε ερωτιδέα, σαν βγεις στο δρόμο για το σώμα της, μην ζήσεις μόνο για τα χείλια της, μην ζητήσεις τις ακριβές στιγμές που ο κόρφος της μπορεί να σου προσφέρει, μην αφεθείς μόνο στη θάλασσα των μαλλιών της ή τις αυλακώσεις των αυτιών της. Ζήτα και θα λάβεις. Σκύψε και θα γευτείς. Τούτοι οι ώμοι είναι για να γείρεις. Αυτές οι κούρμπες είναι σαν το τραγούδι των Σειρήνων. Θα σε καλέσουν με την προοπτική κάποια στιγμή να πέσεις από εκεί. Θα πέσεις. Έχει συμβεί σε πολλούς. Το λες και ρόδινη πτώση.

Διαβάστε ακόμα: Ερωτισμός και φαινομενολογία της γυναικείας κάλτσας.

TAGS :
γυναίκα

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook