
Αδόκητο τέλος για τον 95χρονο Gene Hackman.
Η είδηση σοκάρει, και, όχι, δεν μετριάζεται από το γεγονός ότι ο Gene Hackman ήταν 95 ετών. Ο θάνατός του δημιουργεί πολλά ερωτηματικά και αυτό από μόνο του φτάνει για να μας γεμίζει με λύπη. Δυστυχώς, ο Οσκαρικός πρωταγωνιστής βρέθηκε το απόγευμα της Τετάρτης νεκρός. Το ίδιο και η γυναίκα του, η κλασική πιανίστα, Betsy Arakawa. Ανφότεροι βρίσκονταν στο σπίτι τους, την κοινότητα Santa Fe Summit βορειοανατολικά του Santa Fe New Mexico.
Oι αστυνομικές αρχές ανέφεραν συγκεκριμένα: «Μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι τόσο ο Gene Hackman όσο και η σύζυγός του βρέθηκαν νεκροί την Τετάρτη». Παράλληλα, επιβεβαιώθηκε ότι υπάρχει «ενεργή έρευνα» για τους θανάτους. Ο Σερίφης Μentoza είπε ότι δεν υπάρχει άμεση ένδειξη για ανθρωποκτονία, ενώ δεν ανέφερε την αιτία θανάτου ούτε είπε πότε μπορεί να πέθανε το ζευγάρι.
Οι αστυνομικοί έφτασαν στο σπίτι του ζευγαριού, σε μια περιφραγμένη κοινότητα που ονομάζεται Old Sunset Trail, το απόγευμα της Τετάρτης για να ερευνήσουν τους θανάτους δύο ηλικιωμένων και ενός σκύλου. Όντως, ανακάλυψαν τα πτώματα ενός άνδρα στα 90 του και μιας γυναίκας στα 60 της, ανέφερε αρχικά ο Mendoza. Εκ των υστέρων έγινε ταυτοποίηση των νεκρών. «Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι βρισκόμαστε στη μέση μιας προκαταρκτικής έρευνας θανάτου, περιμένοντας την έγκριση εντάλματος έρευνας», είπε ο σερίφης το βράδυ της Τετάρτης.

Στο The French Connection.
Ο αδόκητος θάνατός του ρίχνει την αυλαία σε μια από τις σημαντικότερες περιόδους του αμερικανικού κινηματογράφου. Αυτή που έχει ονομαστεί ως Νέο Κύμα. Ο Hackman αποτέλεσε σημαντικό μέλος αυτής της γενιάς. Ειδικά από τότε που ο Γουόρεν Μπίτι του έδωσε τη μεγάλη ευκαιρία να αναδειχθεί με τον ρόλο στην ταινμία του Άρθουρ Πεν Bonnie and Clyde (1967).

Tη βραδιά που πήρε το Όσκαρ.
Ο Hackman ήταν ίσως ένας από τους πιο αντισυμβατικούς σταρ του Χόλιγουντ. Σε αντίθεση με το κλασικό πρότυπο του όμορφου και του λαμπερού πρωταγωνιστή που συνεγείρει τα πλήθη με την κορμοστασιά του, αυτός ήταν σχεδόν ασουλούπωτος, με παράξενη κόμη, ασυνήθιστο πρόσωπο κι ένα χαμόγελο αδιευκρίνιστης προέλευσης και ταυτότητας. Μπορούσε να είναι το ίδιο σκληρός και χλευαστικός, αδιάφορος και σπαρακτικός. Με αυτή τη φυσιογνωμία, όμως, κατάφερε να ξεχωρίσει δείχνοντας πως ο δρόμος προς την επιτυχία δεν ανήκει μόνο στους όμορφους.
Η ερμηνεία του στο παρανοϊκό συνωμοσιολογικό δράμα του Φράνσις Κόπολα The Conversation (1974) ήταν ένα στολίδι στην καριέρα του. Ο Caul, ο ήρωας που υποδύεται, είναι ένας επαγγελματίας σε υποκλοπές που αποκτά εμμονή με μια συνομιλία που ηχογραφεί για έναν μυστηριώδη πελάτη που. Αποκαλύπτει ένα σχέδιο δολοφονίας – ξεκλειδώνοντας τις δικές του προσωπικές αγωνίες ενοχής και μοναξιάς.

Στο The Conversation.
Ήταν άκρως πειστικός ως απερίσκεπτος, ρατσιστής μπάτσος στο The French Connection (1971) του William Friedkin. Ένας ρόλος που τον έκανε να κερδίσει το Όσκαρ καλύτερου ηθοποιού. Ήταν αριστοτεχνικός στην ταινία του Ronald Neame «The Poseidon Adventure» (1972). υπέροχος ως πρώην απατεώνας στο μπεκετιανό αριστούργημα του Τζέρι Σάτζμπεργκ, Σκιάχτρο (1973). Ταινίες όπως Penn’s Night Moves (1975) δείχνει την πραγματική αξία του. Ακόμη και στις ταινίες με τον Σούπερμαν δείχνει πως στέκει σε πολύ υψηλό επίπεδο ερμηνείας. Όταν θα παίξει τον μυστηριώδη πλουτοκράτη και αυτοδημιούργητο δισεκατομμυριούχο Τζακ ΜακΚαν στο Εύρηκα (1983) του Νίκολας Ρογκ, η ερμηνεία του θα αγγίξει υψηλές κορυφές.

Στο «The Poseidon Adventure».
Η καριέρα του Hackman έχει τόσες πολλές κορυφές που δύσκολα κανείς μπορείς να ξεχωρίσει μόνο μια ταινία του. Το Mississippi Burning (1988) του Άλαν Πάρκερ; Το Postcards from the Edge (1990) του Mike Nichols; Το nforgiven του Clint Eastwood (1992); Για να μην αναφέρουμε την παρουσία του στο The Firm (1993).
Φυσικά, δεν γίνεται να παραλείψουμε την παρουσία του ως Royal Tenenbaum στο The Royal Tenenbaums (2001) του Wes Anderson. Ένας ρόλος που έδειξε και η κωμική στόφα του, πέραν των σημαντικών δραματικών ρόλων που υποδύθηκε.

Στον Superman.
Αυτό που είναι τόσο ασυνήθιστο σε αυτές τις ερμηνείες είναι ότι η ηλικία του Hackman δεν φαίνεται να αλλάζει ποτέ: δείχνει πάντα οξυδερκής, σκληρός και κάπου στα 40 ή τα 50. Σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος για χάρη του.
Γεννημένος το 1930, εντάχθηκε στους πεζοναύτες στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και αποφάσισε να σπουδάσει υποκριτική στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Ο Hackman έγινε φίλος του Dustin Hoffman στο Pasadena Playhouse και οι δυο τους ψηφίστηκαν «οι λιγότερο πιθανό να πετύχουν». Με διάφορους ρόλους στην τηλεόραση και στο θέατρο, ο Hackman έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη δίπλα στον Warren Beatty στο μελόδραμα Lilith το 1964.

Στο The Royal Tenenbaums.
«Η δημιουργία ταινιών ήταν πάντα επικίνδυνη -τόσο σωματικά όσο και συναισθηματικά-, αλλά επιλέγω αυτή την ταινία ως μια σημαντική στιγμή στη μετέπειτα καριέρα μου», είπε ο Hackman σε μια συνέντευξη το 2021.
Το 2008 επιβεβαίωσε την αποχώρησή του από την υποκριτική. «Ο γιατρός με συμβούλεψε ότι η καρδιά μου δεν θα άντεχε άλλο άγχος», έδωσε ως αιτία της αποχώρησής του. Είχε φτάσει το πλήρωμα του χρόνου. Πάντως, στη συνέχεια εμφανίστηκε ως αφηγητής στα ντοκιμαντέρ The Unknown Flag Raiser of Iwo Jima το 2016 και We, the Marines το 2017. Έγραψε επίσης τρία ιστορικά μυθιστορήματα μαζί με τον Daniel Lenihan, ενώ στη συνέχεια έγραψε μόνος του πια δύο μυθιστορήματα. Το πιο πρόσφατο από τα οποία ονομαζόταν Pursuit και ήταν ένα αστυνομικό θρίλερ. Όταν ρωτήθηκε σε μια συνέντευξη το 2011 πώς θα περιέγραφε τη ζωή του, είπε: «“Προσπάθησα Τίποτα πιο ακριβές από αυτό.
Διαβάστε ακόμα: Denzel Washington. H ιστορία ενός 70άρη θρύλου της υποκριτικής




