
O Γιάννης Στάνκογλου δε θα πάψει να βλέπει τον Ζαν-Πολ Μπελμοντό να υποδύεται τον Μισέλ Πουακάρ.
Για τους μη γνωρίζοντες, το Letterboxd είναι μια δημοφιλής εφαρμογή -που εξελίχθηκε σε πλατφόρμα τύπου IMDB και σε φόβο και τρόμο των ανθρώπων του σινεμά σε πρεμιέρες ταινιών- όπου ο καθένας μας μπορεί να καταγράψει τις αγαπημένες του ταινίες, να σχολιάσει εν είδει blog και να βαθμολογήσει. Όταν οι άνθρωποί του παίρνουν το μικρόφωνο, ρωτούν σκηνοθέτες, ηθοποιούς και πάσης φύσεως ανθρώπους του σινεμά (και όχι μόνο), τους ρωτούν τις 4 αγαπημένες τους ταινίες. Μόνο 4. Έτσι, είπαμε κι εμείς να δώσουμε το λόγο στην ελληνική υποκριτική σκηνή.
Υπάρχουν κάποιες ταινίες που τις περιμένεις να στις πει κάποιος. Υπάρχουν κι άλλες που σε ξαφνιάζουν. Ο Γιάννης Στάνκογλου, άνθρωπος που έχει εντρυφήσει αρκετά στο σινεμά όχι μόνο ως ηθοποιός, μα και ως θεατής, ως αφισιονάδο. Με τις 2 από τις 4 επιλογές του μας ξάφνιασε, τις έτερες δύο τις λέμε «προβλεπέ».
Οι 4 ταινίες στις οποίες ξαναγυρνά ο Γιάννης Στάνκογλου
Χωρίς Ανάσα (À bout de souffle) – Ζαν-Λικ Γκοντάρ (1960)
Με τον Ζαν-Πολ Μπελμοντό και την Τζιν Σίμπεργκ. Την αγαπώ γιατί άλλαξε το σινεμά. Έχει ένα καταιγιστικό μοντάζ, είναι επαναστατική, έχει αλητεία, μαγκιά, ελευθερία και την ίδια στιγμή μια απίστευτη αλήθεια, ευαισθησία και έρωτα. Είναι μια ταινία που τα ανατρέπει όλα.
Ο Νονός (The Godfather) – Φράνσις Φορντ Κόπολα (1972–1990)
Αγαπώ ολόκληρη την τριλογία. Ο Κόπολα είναι ένας σκηνοθέτης που εκτιμώ βαθιά και έχω παρακολουθήσει όλο του το έργο. Με συγκινεί ιδιαίτερα ο Μάρλον Μπράντο, που με έναν τρόπο συνδέει το παλιό σινεμά με το καινούργιο, ανοίγοντας τον δρόμο για ηθοποιούς όπως ο Πατσίνο και ο Ντε Νίρο.
Γυμνός (Naked) – Μάικ Λι (1993)
Με τον συγκλονιστικό Ντέιβιντ Θιούλις. Ένας άνθρωπος του περιθωρίου, σχεδόν βγαλμένος από τον κόσμο του Ντοστογιέφσκι. Όταν την είδα, ένιωσα, τουλάχιστον τότε, πολύ κοντά στον εαυτό μου. Ήταν η πρώτη ταινία που με έκανε να σκεφτώ ότι το σινεμά μπορεί να μεταφερθεί στο θέατρο.
Μπέτι Μπλου (Betty Blue) – Ζαν-Ζακ Μπενέξ (1986)
Ήταν η πρώτη πραγματική ερωτική ιστορία που θυμάμαι να βλέπω στο σινεμά. Με συγκλόνισε ο τρόπος που μιλούσε για τον έρωτα, το πάθος και την απόλυτη παράδοση στον άλλον. Θυμάμαι ακόμη τη μουσική του Γκαμπριέλ Γιαρέντ. Είναι από εκείνες τις ταινίες που με έναν τρόπο σε καθορίζουν.
Διαβάστε ακόμη: Οι αγαπημένες ταινίες της ηθοποιού Φωτεινής Παπαθεοδώρου




