Γιατί μας αρέσει τόσο το αίμα;

Το φινάλε της σεκάνς στο 5ο επεισόδιο του A Knight of the Seven Kingdoms που γνώρισε αποθέωση.

Λένε πως ο κανιβαλισμός είναι απαγορευμένος, αλλά κάπου βαθιά μέσα μας, οι άνθρωποι διψάμε για αίμα, διψάμε για πόλεμο στον οποίο θα είμαστε νικητές. Αυτό δεν είναι μια αυθαίρετη διαπίστωση, αλλά ερείδεται από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τις σειρές, από το πόσο μας αρέσει μια μυθοπλασία και πόσο συζητάμε για αυτή. Κι είναι πολύ διαφορετικό να μας αρέσει μια κωμωδία 9/10 και να μας αρέσει ένα δράμα γεμάτο με βία κι αίμα του 8/10. Το δεύτερο καταλαμβάνει περισσότερο χώρο στις κουβέντες μας.

Αφορμή γι’ αυτή τη συζήτηση-άρθρο είναι το 5ο επεισόδιο της σειράς A Knight of the Seven Kingdoms στο HBO, σειρά που είναι prequel του Game of Thrones, διαδραματίζεται δηλαδή 100 χρόνια πριν τα γεγονότα της δημοφιλέστερης σειράς όλων των εποχών.

Στο AKOTSK (το γράφω με αρχικά για να μην κάνω κάθε φορά σιδηρόδρομο), πρωταγωνιστής είναι ο ιππότης Σερ Ντάνκαν, ο οποίος κατευθύνεται στο Άσφορντ για να λάβει μέρος σε ένα τουρνουά για ιππότες. Υπάρχει ένα ζήτημα όμως: ο ίδιος δεν έχει χριστεί ιππότης με τον σωστό τρόπο. Οπότε, η συμμετοχή του δεν είναι εφικτή. Παραμένει όμως στο μέρος αυτό, αναζητώντας τρόπο να μπει στο τουρνουά. Μαζί του έχει ένα μικρό αγοράκι, που του λέει ότι είναι σταβλίτης και θέλει να γίνει υπήκοος του, συνοδεία του.

Μετά από μια σύγκρουση με τον Έριον Ταργκάρυεν, θα αποκαλυφθεί πως ο μικρός είναι ο αγνοούμενος Έγκον Ταργκάρυεν, που είχε μεταμφιεστεί για να ξεφύγει από την οικογένειά του και τον κακό αδελφό του, τον Έριον. Όταν ο Ντάνκαν χτυπήσει τον Έριον, υπάρχουν δύο δρόμοι: είτε να τον θανατώσουν είτε να μονομαχήσει με τον Έριον σε ένα παλιό έθιμο 7 εναντίον 7. Έτσι, βρίσκει 6 συν-ιππότες και μπαίνουν στην αρένα για να παλέψουν έφιπποι απέναντι στον Έριον, τον πατέρα του και άρχοντα του Άσφορντ, τον Μάεκαρ και τους στρατιώτες τους.

Η στιγμή που ένας από τους εμπλεκόμενους στη μάχη, κατανοεί ότι έχει χάσει το μισό του κρανίο.

Το ανδρικό ένστικτο του Μπουενδία

Η μάχη αυτή εξελίσσεται στο 5ο επεισόδιο το οποίο γνώρισε και τεράστια αποθέωση, αντίστοιχη με θρυλικά επεισόδια του Game of Thrones, όπως το Battle of the Bastards, το Hardhome και το Rains of Castamere. Η βαθμολογία που είχε το επεισόδιο μέχρι πριν λίγα 24ωρα, ήταν 10/10  στο IMDB (έπεσε στο 9.8 τώρα), κάτι που το κατέστησε το καλύτερο επεισόδιο σειράς όλων των εποχών, εκτοπίζοντας το επεισόδιο Ozymandias της σειράς Breaking Bad που ήταν πρώτο με 9.9. Γενικά, το Breaking Bad και το Game of Thrones κυριαρχούν στις υψηλότερες βαθμολογίες. Και οι σκληροί fans των δύο μπήκαν σε μια διαδικασία μάχης τα τελευταια 24ωρα για να «χτυπήσουν»  το ένα το άλλο και να κυριαρχήσει το επεισόδιο της αγαπημένης τους σειράς στην κορυφή.

Έχοντας δει και τα 5 επεισόδια της σεζόν ως τώρα, ιδίως όμως το 5ο, δεν μπορώ να βρω, όσο και να το προσπαθήσω, έναν λόγο να έχει τόσο υψηλή βαθμολογία η σειρά (9/10) και το ίδιο το επεισόδιο. Με εξαίρεση δηλαδή την τελική σεκάνς που ήταν η σεκάνς της μάχης, θα κατανοούσα οτιδήποτε από 8.5 και κάτω, τίποτα από 8.5 και πάνω.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη A Knight Of the Seven Kingdoms (@aknightofthesevenkingdomshbo)

Κάτι που με φέρνει στο κύριο ζήτημα. Η μάχη 7 εναντίον 7, είναι αιματηρή. Πολύ αιματηρή. Ο Ντάνκαν δέχεται πολλά χτυπήματα, στάζει αίμα από παντού, μέχρι και στο μάτι τον τρυπάει ο Έριον και του τουμπανιάζει και δε βλέπει. Και όταν τελειώνει, βλέπουνε τον Μπέιλορ Ταργκάρυεν, που είχε συνταχθεί με τον Ντάνκαν, να αφαιρεί το κράνος του και να του έχει κοπεί το μισό κρανίο στο πίσω μέρος.

Όλη αυτή η σεκάνς στο 5ο επεισόδιο ξυπνάει, όπως έχει συμβεί και με τόσα επεισόδια στο Game of Thrones, τη δίψα για αίμα. Ξυπνά τη δίψα για επιστροφή σε μια άλλη εποχή. Ξυπνά το My Roman Empire ένστικτο, ειδικά στους άντρες που έχουν πάντα μέσα τους το γονίδιο της φυγής, της περιπέτειας, των Μπουενδία, όπως το περιγράφει στα 100 Χρόνια Μοναξιάς ο Μαρκές. Είναι αυτή η αέναη ανάγκη να πρωταγωνιστήσουν σε μια Σταυροφορία, να αποδείξουν τον ανδρισμό τους στη μάχη.

Εκεί εδράζεται και, θαρρώ, θα εδράζεται πάντα η, σχεδόν, λαγνεία των τηλεθεατών για σειρές, ταινίες, επεισόδια που τους προσφέρουν αίμα.

Ο Τζον Σνόου στο επεισόδιο «Battle of Bastards» στο Game of Thrones, της δημοφιλέστερης σειράς όλων των εποχών, η οποία κανονικοποίησε την αιματηρή και ακραία βία στην τηλεόραση.

Ένα επεισόδιο που λειτουργεί ως μια ασφαλής περιπλάνηση στον κίνδυνο

Υπάρχει και μια ψυχολογική προέκταση που προκύπτει από την «καταπίεση» των πρωτόγονων ενστίκτων στις σύγχρονες κοινωνίες. Ο άνθρωπος θέλει να βιώνει μια αποσυμπίεση και η μυθοπλασία αυτής της μορφής, που έχει βία, μεσαιωνική, παρελθοντική, άρα πρωτόγονη, είναι σαν μια εμβύθιση, σαν μια δοκιμή των δυνατοτήτων μας σε ένα ασφαλές περιβάλλον, μια ασφαλής περιήγηση στον κίνδυνο. Κάπως σα να μπαίνουμε σε ένα videogame όπου έχουμε 3 ζωές, άρα μπορούμε να πεθάνουμε 2 φορές και να επανέλθουμε, μέχρι να πάμε στο επόμενο save point και να γεμίσει ξανά η μπάρα με τις ζωές.

Το αίμα είναι το μόνο που φέρνει κάθαρση, ειδικά σε τέτοια μυθοπλασία. Αν μια σειρά όπως το TKOTSK δεν έχει αίμα, αν το 5ο επεισόδιο δεν εξελισσόταν έτσι και έβγαιναν όλοι οι καλοί αλώβητοι, δε θα άρεσε τόσο, θα είχε χαμηλότερη βαθμολογία.

Μια βίαιη μυθοπλασία, μια βίαιη σκηνή στην οποία εμείς δεν λαβωνόμαστε, μας δίνει την ψευδαίσθηση πως είμαστε άτρωτοι, ότι έχουμε δύναμη και δε μας διαπερνά κανένα ξίφος.

Στην ουσία, η μυθοπλασία της βίας και του αίματος, είναι σαν τις πολεμικές τέχνες. Μας εκτονώνει, μας αφαιρεί θυμό και οργή, αφού αυτά τα δύο συναισθήματα τα κατευθύνουμε σε κάτι, επί της ουσίας, άψυχο, σε κάτι φανταστικό και όχι πραγματικό. Άρα, μας διατηρεί σε μια ισορροπία το να βλέπουμε αίμα στη μικρή ή μεγάλη οθόνη.

Δεν είναι όμως μόνο θετικού αντίκτυπου αυτή η έξη προς το αίμα. Στην εποχή μας, μοιάζει να το αναζητάμε όλο και περισσότερο, να καταγράφουμε τη βία στον εγκέφαλό μας, να αναζητούμε ερεθίσματα τέτοια που θα μας οδηγήσουν σε μια επεξεργασία, με στόχο να αντιληφθούμε αν είμαστε βίαιοι ή όχι. Καταλήγουμε όμως να εθιζόμαστε στο ωμό και, εν τέλει, να χάνουμε την ευαισθησία μας, να το θεωρούμε ως δεδομένο.

Εδώ, υπάρχει και η καλλιτεχνική αξία μιας μυθοπλασίας με μάχη και με αίμα. Αποτυπώνει την ικανότητα της σκηνοθεσίας και των τεχνικών στοιχείων μιας παραγωγής, τα εφέ που χρησιμοποιεί για να πείσει τον θεατή πως αυτό που βλέπει, είναι «αλήθεια». Η σεκάνς στο επεισόδιο που συζητάμε, είναι μια σεκάνς με 14 άντρες πάνω σε άλογα, με δόρατα, με σπαθιά, σε ένα χωμάτινο τερέν που σηκώνει σκόνη και δημιουργεί χαμηλή ορατότητα σε βάθος, έχει μια σειρά από προκλήσεις. Και απαιτεί σωματικότητα από τους εμπλεκόμενους. Η κινηματογράφηση μιας τέτοιας σκηνής ορίζει ολόκληρη τη σειρά και το πού μπορεί να φτάσει.

Αναμφίβολα, τίποτα δε μπορεί να είναι μόνο θετικό ή μόνο αρνητικό σε αυτόν τον κόσμο. Όλοι και όλα έχουν τις καλές και τις κακές πλευρές τους. Και η συζήτηση που πυροδοτείται συχνά από τη μυθοπλασία και το πόσο μας ενθουσιάζει να συζητάμε για σκηνές μεσαιωνικές, συγκρουσιακές, αιματηρές, θα είναι πάντα ενδιαφέρουσα, ακόμα κι αν κλωθογυρίζει γύρω από τα ίδια συμπεράσματα. Κάθε εποχή θα τα τοποθετεί σε διαφορετική κλίμακα.

TAGS :
Game Of Thrones σειρές

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook