Frankenstein: Ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο «σώζει» το Netflix με αυτό το αριστούργημα

Επιτέλους το αριστούργημα ανταμείβεται στο Netflix από το ελληνικό κοινό, καθώς το Frankenstein είναι η δημοφιλέστερη ταινία.

Ο μύθος του Frankenstein που «γέννησε» πριν από 2 αιώνες η Μέρι Σέλι, πάντοτε γοήτευε τους κινηματογραφιστές, ειδικά στα πρώτα χρόνια του σινεμά. Ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο είναι ένας εραστής της αφήγησης, ένας άνθρωπος που φαίνεται σε κάθε του ταινία ότι έχει περάσει από πολλά πόστα, ότι γνωρίζει πώς επιτυγχάνεται το κάθε τι στις τανίες του, που θέλει να τιμά την κάθε ιστορία. Ξεκινά πάντα να αφηγηθεί με γνώμονα να σεβαστεί και πάνω στο αυθεντικό να κάνει τις δικές του ερμηνείες ή προσεγγίσεις. Όταν είχε γίνει γνωστό ότι θα κάνει το Frankenstein για το Netflix, η ανυπομονησία για το τελικό αποτέλεσμα ήταν δεδομένη, ακριβώς για αυτή την κληρονομιά που έχει χτίσει για τις επόμενες γενιές κινηματογραφιστών, για τον χαρακτήρα που έχει δείξει σε αυτά τα 40 χρόνια διαδρομής του.

Η ταινία Frankenstein είχε κάνει πρεμιέρα στη Βενετία τον περασμένο Σεπτέμβριο και είχε γίνει αποδεκτή με επευφημίες. Δε μπορούσα να φαντασώ πόσο λίγες θα αποδεικνύονταν αυτές οι επευφημίες για μια αριστουργηματική εκτέλεση της αφήγησης από τον ντελ Τόρο με συμμάχους το καστ, τον Αλεσάντρ Ντεπλά που γράφει τη μουσική και τον Νταν Λάουστσεν, επικεφαλής της φωτογραφίας, με τον οποίο έχουν συνεργαστεί στο Crimson Peak και το οσκαρικό Shape of Water. Δε γίνεται, δηλαδή, να αγαπάς το σινεμά και να μην ενθουσιαστείς με την εικόνα, με τα κάδρα, με τα πλάνα και τις λήψεις.

Η προσέγγιση του Frankenstein είναι πολύ κοντινή με το Shape of Water, με τον ντελ Τόρο να διαπλέκει το γκοθ χαρακτήρα της ιστορίας και τα όποια horror στοιχεία του με το δράμα και με το ρομαντικό.

Ο Βίκτορ Φρανκενστάιν δίνει ζωή σε ένα πλάσμα που δε θα πεθάνει ποτέ. Κι αυτός θα είναι ο θάνατός του. Η αθανασία του.

Τι πραγματεύεται η ταινία του ντελ Τόρο

Ο ντελ Τόρο χωρίζει την ταινία σε δύο μέρη, μετά την εναρκτήρια σεκάνς, εκεί όπου βλέπουμε το «Τέρας» να μάχεται με το πλήρωμα ενός πλοίου στον παγωμένο βορρά, όπου το πλοίο έχει εγκλωβιστεί, και το «Τέρας» θέλει να πάει στο γραφείο του καπετάνιου όπου βρίσκεται ο Βίκτορ, ο δημιουργός του. Η αφήγηση ξεκινά από τη μέση και μετά αρχίζει το πρώτο της σκέλος που είναι η αφήγηση του Βίκτορ για το πώς έπλασε το «Τέρας» του, καθώς εξηγεί στον καπετάνιο ποια η σχέση του μαζί του.

Πριν από αρκετά χρόνια, ο Βίκτορ είχε παρουσιάσει μια έρευνά του για τη δυνατότητα που προσφέρει ο ηλεκτρισμός, δη ο φυσικός, ο κεραυνός δηλαδή, στην ανάσταση των ανθρώπων, μέσα από την ανασύνθεση οργάνων και μελών του σώματος. Αφού δέχτηκε τη χλεύη, ένας άρχοντας ονόματι Χερ Χαρλάντερ τον προσεγγίζει και του υπόσχεται να του παρέχει ό,τι χρειαστεί σε εξοπλισμό για να κάνει πράξη αυτό που οραματίζεται. Όπως θα αποκαλυφθεί αργότερα, απώτερος σκοπός του είναι να πείσει τον Βίκτορ να βάλει κι ένα δικό του κομμάτι στον Άνθρωπο που δημιουργεί, καθώς πεθαίνει από καρκίνο και θέλει ένα μέρος του να μείνει για πάντα ζωντανό.

Ο Βίκτορ αρνείται, διότι όλα τα κύτταρα του Χαρλάντερ  έχουν μολυνθεί από τον καρκίνο και δε θέλει να παράξει ένα άρρωστο Πλάσμα.  Σε μια διαμάχη τους, ο Χαρλάντερ πέφτε από έναν αγωγό στο αρχοντικό όπου έχει στεγάσει τον Βίκτορ και τον εξοπλισμό. Μάλιστα, γίνεται το βράδυ που ο κεραυνός πυροδοτεί τη ζωή στην καρδιά του Πλάσματος και εκείνο παίρνει την πρώτη του πνοή. Από εκείνη τη στιγμή, δεν υπάρχει γυρισμός, δε μπορεί να πεθάνει, διότι ο ιστός του ανασυντίθεται τάχιστα και είναι αδιαπέραστος, στην ουσία. Όμως, αυτή είναι η κατάρα του αθάνατου: σε μετατρέπουν, θες δε θες, οι άλλοι άνθρωποι σε Τέρας και από ένα σημείο και μετά δε σε μένει επιλογή από το να γίνεις αυτό το τέρας για να τους ικανοποιήσεις την οργή.

Χωρίζοντας την ταινία σε 2 μέρη με διαφορετικές αφηγηματικές οπτικές, ο ντελ Τόρο μας κάνει να νιώσουμε πολύ κοντά με το Πλάσμα και να αποχωριστούμε την ανθρώπινή μας ιδιότητα. Ή μήπως ττο ακριβώς αντίθετο; Να γίνουμε ακόμα πιο άνθρωποι;

Κάποια στιγμή, βλέποντας ο Βίκτορ ότι το Πλάσμα δεν εξελίσσεται στην ομιλία, κι ενώ μοιάζει να έχει χάσει τα λογικά του από τη σκέψη πως μπορεί να του εναντιωθεί, αποφασίζει να βάλει φωτιά στο σπίτι και να κάψει το Πλάσμα που έχε αλυσοδεμένο.

Το πρώτο μέρος τελειώνει εκεί και βλέπουμε το Πλάσμα να έχει ανέβει ξανά στο πλοίο και να έχε βρεθεί ξανά με τον Βίκτορ, με τον καπετάνιο να στέκεται ανάμεσά τους για να το προστατεύσει. Τότε, εξηγεί το Πλάσμα τη δική του πλευρά της ιστορίας, πώς επέζησε από τη φωτιά, πώς έμαθε να μιλά και να διαβάζει, πώς γνώρισε τον πόνο όταν λύκοι σκότωσαν τον σοφό γέροντα που τον είχε περιθάλψει και τον φρόντιζε και πώς κατάλαβε ότι η βία είναι αναπόφευκτη στα είδη. Και πώς κάποια στιγμή πήγε στον Βίκτορ για να του ζητήσει τη μεγαλύτερη χάρη: να φτιάξει μια γυναίκα σαν τον ίδιο για να έχει μια αιώνια συντροφιά.

Ο Βίκτορ είχε αρνηθεί και οι δυο τους κυνηγιούνται για καιρό, με το κυνήγι τους να τους οδηγεί στο τώρα, με τον Βίκτορ ετοιμοθάνατο στο καράβι και το Πλάσμα να κατανοεί επιτέλους τους φόβους του Βίκτορ και να αποδέχεται την αιώνια μοναξιά, αλλά να δείχνει και πως πήγε κόντρα σε αυτό που θέλησαν να του επιβάλλουν οι άνθρωποι.

Ο Όσκαρ Άιζακ στρέφει με την ερμηνεία του τον θεατή πάνω του και κόντρα στην αυθόρμητη περιέργεια για το άγνωστο, για το μη ανθρώπινο. Και, κυρίως, μετατρέπεται ο ίδιος σε Τέρας ψυχικά.

«Σώζει» μια μέτρια προς κακή χρονιά του Netflix 

Αυτό είναι και το διαχρονικό μήνυμα του Frankensten ως ιστορία. Σου τραβάει το βλέμμα από την εξωτερική εμφάνιση και σε κάνει να δεις την ουσία. Πως δεν διαφέρει από κανέναν άνθρωπο, διότι αν ο οποιοσδήποτε εξ ημών αντιμετωπιστεί ως τέρας, ως δολοφόνος, ως κάτι, όσο και να το αποφεύγει, όσο και να το απαρνείται, κάποια στιγμή οι άλλοι άνθρωποι θα τον αναγκάσουν να γίνει αυτό που δε θέλει. Κι αυτός που ξεφεύγει από αυτή τη μοίρα, αυτός είναι το σύμβολο της κοινωνίας, της ανθρωπότητας που τιθασεύει το βίαιο ένστικτο, του βάζει χαλινάρι και το κρατά σε σίγαση βαθιά μέσα της, να περιμένει ένα ερέθισμα για να ξεσπάσει σαν φωτιά.

Μια λυρική ιστορία φτιάχνει ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο με τον ρομαντισμό που έχει πάντοτε και με την διάθεση να απεκδύσει από τις φαύλες ταμπέλες τα πλάσματα που δεν εξυπηρετούν την ανθρώπινη αισθητική.

Η ταινία στο Netflix είναι η απόδειξη πως ο Μεξικανός έχει ένα χάρισμα να εξιστορεί τέτοιες ιστορίες με αυτόν τον τρόπο και να φέρνει μια γαλήνη στον θεατή. Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας δε νιώθουμε κάποια απώθηση προς το Πλάσμα. Αντιθέτως, πρώτα έχουμε την περιέργεια να τον «ψιλαφίσουμε» με τα μάτια και μετά να τον συμπονέσουμε για τη μοίρα που του φόρτωσαν, χωρίς να τη ζητήσει. Αβάστακτο γαρ είναι το να ζεις για πάντα και να είναι αυτό το αθάνατο που σε κάνει απωθητικό.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Collider (@collider)

Ο άνθρωπος αποζητά την αθανασία, αλλά βλέποντας τη σε ένα πλάσμα μη ανθρώπινο, καταλήγει στη δική του εξημέρωση, στην ειρήνη με το αναπόδραστο του τέλους.  Στην κατανόηση πως αν ξεφεύγεις από το τέλος για πάντα, γίνεται ένα άθυρμα, ένα μείγμα «μελών» από τους ανθρώπους που πέθαναν όσο εσύ συνέχιζες να ζεις, το σώμα σου είναι μνήμες και όχι δέρμα και οστά, και οι μνήμες πάντοτε γίνονται επώδυνες όταν δε σβήνουν στην ώρα τους.

Η σκηνοθεσία του ντελ Τόρο είναι εμφανώς εξαίρετη και προσφέρε το έδαφος στους ηθοποιούς για ερμηνείες που σε κάνουν να τις προσέξεις, να τις αναλύσεις, ιδίως του Όσκαρ Άιζακ που καταθέτει την ικανότητα των Βρετανών ηθοποιών στην εκφορά των λόγων του, τονίζει, είναι μονίμως «χειλικόληκτος» λεκτικά και συναισθηματικά. Και σωματικά. Κι ο Τζέικομπ Ελόρντι δίνει στο Τέρας αυτή τη διάσταση που μόνο ένας ηθοποιός με εντελώς κόντρα χαρακτηριστικά θα μπορούσε να δώσει. Φαίνεται στην ερμηνεία του Ελόρντι πως έχει διανύσει όλη την απόσταση για να γίνει το Πλάσμα.

Σε αντίθεση με το House of Dynamite που με απογοήτευσε, το Frankenstein είναι επιτέλους κάτι που με έκανε να χρηησιμοποιήσω ενεργά το Netflix κι όχι να έχω μια ενεργή συνδρομή με ανενεργή δραστηριότητα, σε ένα 2025 που ήταν αρκετά κακό σε επίπεδο ταινιών. Το Frankenstein μετριάζει την κακή εικόνα και του αξίζει κάθε εύσημο, είθε να είναι και οσκαρικό, έστω σε υποψηφιότητες, μιας και ο ανταγωνισμός μοιάζει δυσκολότατος.

Διαβάστε ακόμη: Είναι τόσο κακό το Woman In Cabin 10 στο Netflix;

TAGS :
Netflix Γκιγιέρμο ντελ Τόρο ταινία

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook