Ιζαμπέλλα Φούλοπ: Το next big thing της ελληνικής τηλεόρασης μιλά στο Andro

Η πανέμορφη Ιζαμπέλλα Φούλοπ βλέπει την δημοφιλία της να ανεβαίνει μέσα από σκληρή και συνεπή δουλειά -αλλά δεν είναι αυτό που την ενδιαφέρει στην ζωή της για να θεωρεί τον εαυτό της ευτυχισμένη και επιτυχημένη.

Η Άντζελα Δρόσου του φετινού τηλεοπτικού σουξέ που ακούει στο όνομα Porto Leone είναι η Ιζαμπέλλα Φούλοπ που πίνει μαζί μου τον καφέ της, ένα απόγευμα στο Μεταξουργείο -μια σύγχρονη εκδοχή της αλλοτινής ένδοξης Τρούμπας, που αποτελεί τον χωροχρόνο δράσης του σήριαλ. Αυτή η μελαχρινή εκκολαπτόμενη σταρ έχει βαδίσει σε γήπεδα τένις, σε γκαλερί, στην πάτρια Ουγγαρία, στην μητρική Ελλάδα, έχει προδοθεί, έχει παντρευτεί, έχει τρέξει από πρόβες σε γυρίσματα και από επαγγελματικά ραντεβού σε γυμναστήρια -μοιάζει να μην έχει ξεκουραστεί και πολύ μέχρι στιγμής στη ζωή της. Αυτό ίσως δικαιολογεί το σκανδαλιάρικο, παιδικό, ετοιμοπόλεμο βλέμμα της που προδίδει την ευφυία και την τρυφερότητά της, στα σίγουρα αδιαπραγμάτευτα υποκριτικά και καλλιτεχνικά της όπλα.

Θα την δούμε σε πολλά, θα την ακούσουμε και θα την θαυμάσουμε ακόμα πολύ-γι’ αυτό, ίσως αυτή η συνέντευξη έχει περισσότερη αξία μες στα επόμενα χρόνια.

Ποια είσαι Ιζαμπέλλα Φούλοπ;

– Ιζαμπέλλα, ξέρουμε πια πόσοι ηθοποιοί, ταλαντούχοι, άξιοι παλεύουν να βρουν την θέση τους στο στερέωμα: να εργαστούν σε ένα σήριαλ, να προσληφθούν σε μια καλή παραγωγή. Ειδικά για όσες και όσους δεν έχουν καμία πλάτη, κανένα χέρι να σηκώσει ένα τηλέφωνο και να τους συστήσει κάπου, η κατάσταση μοιάζει αδιανόητα δύσκολη. Τι συνέβη με την περίπτωσή σου;

Με μένα ήταν μια διαδικασία που κράτησε πολλά χρόνια, έχω να σου πω. Και δεν ήταν απλή διαδικασία. Γιατί, εντάξει, η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο το να είσαι ηθοποιός, και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, που είναι άλλα τα μεγέθη, αλλά όλοι βιώνουμε συνεχώς την απόρριψη. Και είναι σκληρό αυτό, αν το σκεφτείς. Επιλέγεις να κάνεις μια δουλειά, γνωρίζοντας ότι είναι μες στην φύση της η απόρριψη ως συνθήκη. Δεν γίνεται να σε παίρνουν, δηλαδή, σε όλα τα κάστινγκ.

– Ποια είναι δηλαδή η συχνότητα στις επαγγελματικές «χυλόπιτες»;

Από τα 10 κάστινγκ που θα κάνεις, στο 1 θα σε πάρουν, στα άλλα 9 θα σε απορρίψουν. Επομένως, είναι μια διαδικασία η οποία θέλει πολύ επιμονή, θέλει στομάχι. Και όπως λες κι εσύ, όταν δεν έχεις και ένα back-up, το οποιοδήποτε back-up, είναι ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα. Κι αυτό το back-up, πλέον δεν το κατακρίνω κιόλας, εννοώ, εντάξει, πλέον είναι τόσο σκληρή η ζωή μας, τόσο δύσκολα τα πράγματα επαγγελματικά, που ο καθένας κοιτάει να μπορεί να υπάρξει όπως μπορεί. Επομένως, αν κάποιοι άνθρωποι έχουν έναν πιο εύκολο τρόπο να καταφέρουν κάποια πράγματα, ας κάνουν ό, τι θέλουν.

«Μετά από πολλά χρόνια προσπαθειών, πολλά χρόνια απορρίψεων, πολλά χρόνια απογοητεύσεων, είμαι εδώ που είμαι».

– Στην δική σου περίπτωση κατανοώ πως δεν υπήρξε κάτι τέτοιο.

Στη δική μου περίπτωση, όντως, δεν υπήρχε κάτι τέτοιο. Επομένως, μετά από πολλά χρόνια προσπαθειών, πολλά χρόνια απορρίψεων, πολλά χρόνια απογοητεύσεων, είμαι εδώ που είμαι. Και, εντάξει, πραγματικά, δούλευα αρκετά. Σε μικρότερες παραγωγές, σε μικρότερες ομάδες, σε άλλου τύπου πρότζεκτ. Μετά τη Σχολή Βεάκη, ξεκίνησα τις πρώτες μου δουλειές στο παιδικό θέατρο. Αποφάσισα, στην συνέχεια, για να κάνω αυτό που μου αρέσει στον χώρο της υποκριτικής, να γράψω ένα μονόλογο και να τον ανεβάσω σε ένα μικρό θέατρο στην Αθήνα.

– La, La Land μού θύμισε αυτό.

(γέλια) Εν προκειμένω, με σκηνοθέτησε ο Γιώργος Νινιός. Αυτό ήταν κάτι το οποίο με βοήθησε επαγγελματικά ως προς την αντιμετώπιση μου στη δουλειά, η συνεργασία μου με τον Γιώργο. Ήταν για μένα, το λέω και το πιστεύω, σαν μια δεύτερη σχολή, δραματική σχολή, αυτά τα δύο χρόνια που δούλεψα μαζί του. Μου έμαθε πάρα πολλά πράγματα για τη δουλειά στην πράξη. Οπότε, καταλαβαίνεις ότι από το να κάνεις κάτι μόνος σου πάνω στη σκηνή και πίσω από αυτήν, και συγγραφικά, και παραγωγή και το πρόμο της παράστασης, και, και, και… Μέχρι να φτάσεις, ας πούμε, σε ένα σημείο να σε πάρουν όντως σε μια δουλειά τηλεοπτική, η διαδρομή είναι μακρά και ζόρικη.

– Η πρώτη σου τηλεοπτική δουλειά ever;

Η πρώτη δουλειά που έκανα τηλεοπτικά ήταν στον Ήλιο, ένα καθημερινό σήριαλ, στο οποίο είχα ένα μικρό ρόλο: Έκανα την αδερφή της Ευγενίας Δημητροπούλου για λίγα επεισόδια. Και μετά ήρθε η Γη της Ελιάς, ένα σήριαλ που πραγματικά το έβλεπαν σχεδόν οι πάντες. Αυτό άνοιξε κάπως τα πράγματα.

– Λογικό, γιατί έκανε πολύ σουξέ η Γη της Ελιάς. Όπως και φέτος, το Porto Leone. Σημαντικό πράγμα η επιτυχία, συμφωνείς;

Κανένας δεν θα σου πει ότι αδιαφορεί για την επιτυχία. Μπορεί να σου το πούνε, δεν ξέρω, αλλά, προσωπικά, δεν θα τον πιστέψω. Προσωπικά, σίγουρα με ενδιαφέρει να είμαι εγώ καλή σε αυτό που κάνω, αλλά είναι αλλιώς να είσαι καλός σε κάτι το οποίο έχει και ανταπόκριση και το βλέπει και ο κόσμος ώστε να το αναγνωρίσει. Αναπτύσσουμε, ξέρεις, και δεσμούς με τους συναδέλφους μας στο θέατρο και στην τηλεόραση, οπότε χαίρομαι, εκτός από μένα, και για όλους τους συνεργάτες μου. Το Porto Leone είναι κάτι που αγαπήσαμε όλοι πάρα πολύ, δουλέψαμε γι’ αυτό πάρα πολύ.

«Νομίζω ότι η ομορφιά είναι υποκειμενική ξεκάθαρα και κάτι το οποίο για εμένα είναι πάρα πολύ όμορφο και ελκυστικό, για κάποιον άλλο μπορεί να μην είναι τόσο υπέροχο, να είναι αδιάφορο, μη ελκυστικό, τέλος πάντων».

– Παλαιότερα στο θέατρο και στο σινεμά η αρχετυπική ομορφιά, το πασιφανές (κατά τα τρέχοντα πρότυπα) σέξινες κέρδιζε τις εντυπώσεις και οι κοπέλες που την έφεραν κέρδιζαν ρόλους. Θεωρώ ότι αυτό δεν ισχύει στον ίδιο βαθμό σήμερα. 

Λοιπόν, δεν θα το πω διπλωματικά αυτό, αλλά πραγματικά νομίζω ότι η ομορφιά είναι υποκειμενική ξεκάθαρα και κάτι το οποίο για εμένα είναι πάρα πολύ όμορφο και ελκυστικό, για κάποιον άλλο μπορεί να μην είναι τόσο υπέροχο, να είναι αδιάφορο, μη ελκυστικό, τέλος πάντων. Αντιλαμβάνομαι, στις μέρες μας, μία ανάγκη κάποιων ανθρώπων και καλλιτεχνών για να δώσουν χώρο σε κάτι ιδιαίτερο, διαφορετικό, εναλλακτικό, ή όπως αλλιώς αποκαλείται και περιγράφεται αυτό το πράγμα. Από εκεί πέρα, όμως, θεωρώ ότι αυτό που συζητάμε αυτή τη στιγμή προϋπήρχε, δεν είναι κάτι καινούργιο.

– Θεωρώ και έχω ακούσει ότι οι σκηνοθέτες και οι παραγωγές στην εποχή μας έχουν ανάγκη από περισσότερο queer ή εναλλακτικά πρότυπα ομορφιάς, πράγμα που μπορεί να βάζει σε δεύτερη μοίρα κάποια άτομα που δεν ανταποκρίνονται σε παλιότερα πρότυπα.

Παλαιότερα, μία όμορφη γυναίκα, με τα πρότυπα της εποχής της, είχε μεν ένα στραμμένο δρόμο, όμως, από ένα σημείο και μετά, ίσως καλείτο να αποδείξει ότι είναι και καλή ηθοποιός. Διότι, ναι μεν, η εμφάνιση μας τραβάει, μας τραβούσε σαν πρώτη εντύπωση πάντα, αλλά για την δουλειά του ηθοποιού, χρειάζονται άλλα στοιχεία, πολύ περισσότερα και σημαντικότερα από την εξωτερική εμφάνιση. Αρκετές γυναίκες και πολύ διάσημες, μάλιστα,  έχουν μιλήσει για αυτό το θέμα και έχουν πει ότι δεν τις έχουν αντιμετωπίσει ισάξια με άλλες συναδέλφους, λόγω της εμφάνισής τους. Και χρειάστηκε πολλές από αυτές να κάνουν κάτι πολύ ανατρεπτικό ως ρόλο, για να αποδείξουν ότι μπορούν να κάνουν πράγματα και όχι απλά να είναι ωραίες γυναίκες πάνω σε σκηνή, μπροστά από το φακό.

– Εσύ πώς αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός; Από το λίγο που μιλάμε, αισθάνομαι ότι θα μπορούσες να ασχοληθείς και με άλλα στην ζωή σου. Μου λες, ας πούμε ότι έγραψες έναν θεατρικό μονόλογο, αυτό δεν είναι κάτι που κάνουν όλοι οι ηθοποιοί.

Έχω κάνει πολλά πράγματα στη ζωή μου. Ήμουν τυχερή, βέβαια, μιας που η μόνη δουλειά που πραγματικά έβαλα στόχο ήταν η υποκριτική. Παράλληλα, επειδή έχω διπλώματα στον παραδοσιακό χορό, δίδαξα χορό σε σχολές -σε παιδιά και φίλους. Ό,τι κι αν δοκίμαζα, με όποιο πάθος κι αν εξοπλιζόμουν για το κάθε τι, η πρώτη μου επιλογή από πολύ μικρή ήταν να βιοπορίζομαι από την τέχνη μου. Σίγουρα έπαιξε ρόλο ο πατέρας μου, που υπήρξε ζωγράφος, για τον λόγο ότι ήμουν -και παραμένω- ένας χαρούμενος άνθρωπος μέσα στην τέχνη και γύρω από αυτήν. Υποσυνείδητα επηρέασαν κι όσα έβλεπα γύρω μου, καλά και άσχημα: μου έδωσαν άλλη οπτική. Με δυο λόγια, οτιδήποτε έκανα είχε πάντα μια καλλιτεχνική ραχοκοκαλιά. Το να ασχοληθώ επαγγελματικά με την τέχνη ήταν αδιαπραγμάτευτο. Ξέρεις, μικρή έπαιζα και τένις. Το τένις είναι θεωρητικά «ατομικό σπορ», αλλά και πάλι συνεργάζεσαι με ανθρώπους: έχεις προπονητή, συμπαίκτη, μια μικρή ομάδα τριγύρω σου. Έτρεχα, λοιπόν, σε αγώνες σε όλη την Ελλάδα από τα 5 μέχρι τα 18: πολλή πειθαρχία, πολλή ένταση. Κι εκεί συνειδητοποίησα κάτι σημαντικό: δεν είμαι καθόλου ανταγωνιστική, είμαι περισσότερο της ομάδας, του μαζί.

«Μικρή έπαιζα τένις και από τα 5 μέχρι και τα 18 μου, έτρεχα σε όλη την Ελλάδα για αγώνες. Εκεί κατάλαβα για μένα πως δεν είμαι ανταγωνιστική, αλλά θέλω να ανήκω σε ομάδα».

– Τώρα που είπες μαζί, σκέφτομαι ότι είσαι και παντρεμένη. Ιζαμπέλλα, προσωπικά, γουστάρω πολύ τον γάμο και, στην εποχή μας, τον αντιμετωπίζω σαν μια επιλογή απολύτως προχώ και ελευθεριακή, μιας που υποτίθεται ότι οι περισσότεροι δεν θέλουν να παντρευτούν και τα λοιπά. Ρωτώ όμως το εξής: το φλερτ σταματάει ποτέ;

Μα, το φλερτ είναι παντού εκεί έξω. Εγώ το νιώθω, καμιά φορά, κι όταν βγαίνω με φίλες μου έξω. Μεταξύ μας. Επίσης, φυσικά θα με κολακεύσει ένας ωραίος λόγος ή ένας απρόσμενος θαυμασμός. Αλλά όταν μια σχέση —γάμος ή μη— σε ολοκληρώνει, δεν νιώθεις την ανάγκη της εξωτερικής επιβεβαίωσης. Αν αρχίσεις να τη χρειάζεσαι επίμονα από τρίτους, είναι καμπανάκι για το τι συμβαίνει μέσα στη σχέση.

– Ποια βεβαιότητα που είχες στη δεκαετία των είκοσί σου, τώρα που έχεις πατήσει τα τριάντα, έχει καταρριφθεί μέσα σου; Κάτι, ας πούμε, που έλεγες ότι δεν θα σου συμβεί ποτέ και τελικά σου συνέβη και το είδες αλλιώς.

Μία βεβαιότητα που είχα μικρότερη είναι ότι δεν μπορώ να βγάλω ανθρώπους εύκολα από την ζωή μου. Και δεν μιλάω τόσο για τα αισθηματικά. Μιλάω και για τα φιλικά, που καμιά φορά σε ρίχνουν περισσότερο από μία ερωτική απογοήτευση. Εγώ, λοιπόν, είχα αυτή την πεποίθηση πάρα πολύ έντονα ότι διότι είμαι και αισθηματικός άνθρωπος και δένομαι με λίγους μεν ανθρώπους, αλλά πάρα πολύ. Είχα, λοιπόν, αυτή την βεβαιότητα ότι δεν μπορώ να ξεγράψω άτομα εύκολα από τη ζωή μου. Και αυτό είναι κάτι που ανατράπηκε.

Γιατί, ξέρεις, τελικά, ρε παιδί μου, η ζωή μας είναι τόσο δύσκολη και περίπλοκη μες στην καθημερινότητά της. Κατάλαβα ότι είναι σημαντικό δίπλα σου να έχεις ανθρώπους που να σου κάνουν τη ζωή πιο εύκολη. Και πιο ευχάριστη. Όταν έχεις ανθρώπους που σου προσθέτουν δυσκολίες και βάρη συνεχώς, τότε μιλάμε για τοξικές σχέσεις. Όταν, λοιπόν, αντιλαμβάνεσαι μία σχέση που είναι τοξική, καλό είναι να αποκόπτεσαι. Γιατί, τελικά, δεν φταίει ο άλλος άνθρωπος που είναι τοξικός μαζί σου.

– Ναι, από ένα σημείο και μετά το φταίξιμο είναι πρώτα δικό μας. 

Είσαι και εσύ που το αποδέχεσαι μέρος του προβλήματος. Οπότε, εγώ είπα, πολύ απλά, δεν το αποδέχομαι πια και ο καλύτερος τρόπος είναι να ξεκόψω. Χωρίς, ξέρεις, κακά συναισθήματα. Θέλω, δηλαδή, το καλό σου, να είσαι καλά, να περνάς καλά αλλά μακριά από εμένα, γιατί εμένα δεν μου κάνεις καλό.

«Από παιδί μέχρι σήμερα δεν σταμάτησα να ονειρεύομαι. Και μιλώ και για μικρά και για μεγαλύτερα όνειρα».

– Για το σήριαλ τι feedback λαμβάνεις, πέρα από τα νούμερα και την τηλεθέαση;

Μου δίνεις την αφορμή να σχολιάσω την περιρρέουσα υποκρισία της εποχής: πόσο εύκολα ο κόσμος καταπίνει έναν ρόλο βίαιο, τον δολοφόνο, ας πούμε, που «έσφαξε όλο το καστ» και πάλι κάποιοι τον λένε «κατά βάθος καλό τύπο» στα σχόλια και, παράλληλα, πόσο σκληρά κρίνει έναν ρόλο, σαν τον δικό μου ας πούμε, που δείχνει πιο σεξουαλικά απελευθερωμένη πλευρά. Μ’ ενδιαφέρει αυτός ο παραλογισμός ως τροφή για σκέψη και αυτοκριτική: η κοινωνία φαίνεται να ανέχεται πιο εύκολα τη βία απ’ ό,τι την απελευθέρωση του σώματος. Εγώ, ας πούμε,  μέχρι να κάνω τηλεόραση και θέατρο, το ’χα πάντα ξεκάθαρο: υπάρχει σύμβαση. Μπαίνουμε στη σκηνή, στο πλάνο και όλοι ξέρουμε ότι είναι ψέμα—ότι αφηγούμαστε. Κι όμως, στο ίντερνετ βλέπεις θυμό, μίσος, υστερία, σα να πιστεύουν ότι βλέπουν ντοκιμαντέρ ή ειδήσεις και όχι μυθοπλασία. Και θα το ξαναπώ, με ενοχλεί ο θυμός απέναντι στο απελευθερωμένο, αισθησιακό και ερωτικό, την ίδια ώρα που το αιματηρό, το βίαιο, το θανατηφόρο περνάει «χαλαρά».

– Βλέπω τα μάτια σου, πόσο λάμπουν όταν μιλάς για όλα αυτά που σε καίνε, που σε απασχολούν, που σε κινητοποιούν. Ονειρεύεσαι διαρκώς, έχω την αίσθηση.

Α, τα όνειρα…Βασικό συστατικό της ψυχοσύνθεσής μου. Από παιδί μέχρι σήμερα δεν σταμάτησα να ονειρεύομαι. Και μιλώ και για μικρά και για μεγαλύτερα όνειρα, αλλά και στόχους: ένα ταξίδι, ένα νέο βήμα στη δουλειά, ένα προσωπικό σχέδιο. Θέλω πάντα να βρίσκω πράγματα που μου δίνουν ενέργεια και νόημα-κι αυτό απαιτεί αυτό που λέγαμε προηγουμένως: ανθρώπους γύρω μου που δεν σου κόβουν τον δρόμο, αλλά τον ανοίγουν.

– Βρίσκεσαι σε άνθιση, είσαι αναγνωρίσιμη, παίζεις δυνατούς, γυναικείους ρόλους, είσαι με τον άνθρωπό σου. Νιώθω ότι τα όνειρά σου έχουν πιάσει τόπο.

Το λες ωραία. Ως προς το κομμάτι της αναγνωρισιμότητας, ξέρεις, και αυτό νομίζω στην εποχή μας έχει κάπως απομυθοποιηθεί. Αν κάτι δεν πρόκειται, νομίζω, να απομυθοποιηθεί ποτέ, αυτό είναι η αυθεντικότητά μας. Το να περνάμε μέσα από στάδια — χαρές, ήττες, επιτυχίες, στραβοπατήματα — και να μην προδίδουμε αυτό που είμαστε αληθινά, την ουσία μας.

* Η Ιζαμπέλλα Φούλοπ εμφανίζεται στη σειρά Porto Leone που προβάλλεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 22:30 στον ALPHA. Επίσης, θα τη δούμε από τις 7 Νοεμβρίου στην παράσταση «Ταρτούφος», έργο του Μολιέρου, στο Θέατρο Αλκυονίς (περισσότερα εδώ).

TAGS :
ALPHA ηθοποιός Ιζαμπέλλα Φούλοπ Πόρτο Λεόνε

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook