Το Severance είναι η καλύτερη σειρά της χρονιάς, αλλά αγνοήθηκε λόγω Netflix

Αν αυτή η σειρά ήταν στο Netflix, πόσο πολύ θα είχε συζητηθεί και αποθεωθεί; Μάλλον…το ίδιο ελάχιστα!

Οι σειρές που κυκλοφορούν κάθε χρόνο στις πλατφόρμες, είναι μίνιμουμ 100. Μπορεί να λέμε και λίγες. Δεν έχει σημασία. Και 100 να είναι, ποιος έχει τον χρόνο να δει κάθε νέα σειρά; Αυτό σημαίνει πως, πιθανότατα, υπάρχουν πολλοί που δε βλέπουν όλες τις σπουδαίες. Το πιο τρανό παράδειγμα είναι το Severance. Μια σειρά της Apple TV που λόγω του ότι η πλατφόρμα δεν έχει μεγάλη βάση κοινού στην Ελλάδα, δεν πήρε ούτε το 2022 με την πρώτη σεζόν, ούτε φέτος με τη 2η, τον χώρο που της αξίζει στις συζητήσεις στη δημόσια σφαίρα, στα social media, στις ιστοσελίδες. Τι θα γινόταν, άραγε, αν ήταν στο Netflix;

Είναι ένα υποθετικό σενάριο, αλλά στερεωμένο σε πολύ λογική βάση. Το Adolescence, μια εξίσου καταπληκτική σειρά, αποτέλεσε για περίπου δυο μήνες ένα brand, όχι απλά μια σειρά. Οι αναζητήσεις ήταν πάρα πολλές. Έμεινε για 8 εβδομάδες στο top-5 του Netflix. Την ευνόησε και το ότι είναι μόλις 4 επεισόδια και με ένα θέμα πολύ κατανοητό, που άπτεται και της πραγματικότητας. Το Severance, ίσως να μην είχε τέτοιες επιδόσεις, αλλά σίγουρα θα αναγνωριζόταν, παρόλο που είναι ένα sci-fi με δύσκολη θεματική, με αρκετά σημεία που έχουν μια πολυπλοκότητα.

Πώς να μην αναγνωρίσεις, όμως, την τέχνη; Διότι είναι από εκείνες τις σειρές που σε κάνουν να αντιλαμβάνεσαι όχι μόνο το καλό σενάριο και την πλοκή, αλλά και τη σκηνοθεσία, τις τεχνικές.

Ο Μαρκ, ο Ντίλαν, ο Άιρβινγκ και η Χέλι, η 4αδα που θα ανατρέψει το καθεστώς της Lumon.

Τι είναι το Severance;

Αν δεν έχεις δει το Severance καθόλου, αλήθεια πρόκειται για την καλύτερη της 3ετίας και του 2025, με τη 2η σεζόν της να ανεβάζει το πολύ υψηλό επίπεδο που είχε η πρώτη.

Η πλοκή είναι η εξής: σε μια εταιρεία, στη Lumon, οι εργαζόμενοι έχουν υποστεί μια ψυχοπνευματική διαδικασία με την οποία όταν μπαίνουν στο ασανσέρ του ισογείου και ακούνε έναν χαρακτηριστικό ήχο, διαγράφονται οι μνήμες τους από την προσωπική-κοινωνική τους ζωή και έχουν μνήμες μόνο της δουλειάς, του εργασιακού περιβάλλοντος. Κι όταν αποχωρούν από τη δουλειά, γίνεται το αντίστροφο. Ξεχνούν πού δουλεύουν και τι κάνουν. Διαχωρίζονται σε Innies και Outies, δηλαδή Μέσα και Έξω.

Κεντρικός ήρωας είναι ο Μαρκ (Άνταμ Σκοτ), μαζί με τους 3 συναδέλφους του, την Χέλι (Μπριτ Λόουελ), τον Άιρβινγκ (Τζον Τουρτούρο) και τον Ντίλαν (Ζακ Τσέριδ), οι οποίοι ανακαλύπτουν σιγά σιγά αυτόν τον διαχωρισμό μνήμης που έχουν υποστεί και αναζητούν τρόπους να ανατρέψουν το καθεστώς. Δεν είναι εύκολο, διότι η Χέλι έχει ως Outie της την κόρη του ιδιοκτήτη της εταιρείας, είναι δηλαδή CEO στη Lumon. Στις δύο σεζόν, βλέπουμε πρώτα αυτή την ανακάλυψη των Innies και, στη 2η, όταν αλλάζει η διεύθυνση και παίρνει τα ηνία της διαχείρισης τους ο Μίλτσικ, έχουμε την προσπάθεια του Μαρκ να βρει τη γυναίκα του, που είναι εγκλωβισμένη στη Lumon, και να την σώσει.

Και οι 2 σεζόν του Severance τελειώνουν αιματηρά και με σκηνές που κρατάνε στον θεατή στο μέγιστο της αγωνίας του. Κι αν το διάστημα μεταξύ πρώτης και 2ης σεζόν ήταν 3 χρόνια και υπήρξε ένα ξενέρωμα επ’ αυτού, η 3η σεζόν θα έρθει πολύ πιο γρήγορα, στις αρχές του 2026, σύμφωνα με δήλωση του δημιουργού της, του Μπεν Στίλερ.

Συνολικά, το Severance είναι μια σειρά που θέλει να παίξει με το μυαλό του θεατή, όπως ακριβώς παίζει με το μυαλό των χαρακτήρων της.

Τα σκηνοθετικά τρικ που κάνουν τη σειρά σπουδαία

Α ναι, αυτό ξέχασα να αναφέρω. Ο Μπεν Στίλερ είναι ο άνθρωπος που επιμελείται τις σπουδαίες σκηνοθεσίες ως παραγωγός, ενώ το σενάριο υπογράφει ο Νταν Έρικσον. Στη 2η σεζόν, ο Στίλερ σκηνοθετεί λιγότερο, αλλά βλέπεις ξεκάθαρα το impact του. Έχει μια τεχνική 60-30-10, με την οποία κάθε σεκάνς χωρίζεται χρωματικά σε 3 χρώματα. Το κυρίαρχο καταλαμβάνει το 60% της οθόνης, το δεύτερο το 30% και το τρίτο το 10%. Συνήθως, είναι τρία σταθερά χρώματα που εναλλάσσονται, ιδίως εντός της Lumon, με το μπλε, το σκούρο μπλε και το λευκό να εμφανίζονται. Το χρώμα με το μεγαλύτερο ποσοστό σε κάθε σεκάνς, δίνει και τον συναισθηματικό τόνο.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Mashable (@mashable)

Έχει επίσης την περίφημη λήψη Dolly Zoom/Hitchcock Zoom, όπου η κάμερα ζουμάρει και ξεζουμάρει απότομα στη διάρκεια της μετάβασης από την Innie ζωή στην Outie και προκαλεί στιγμιαίο ίλιγγο στον θεατή, σα να είναι ο ίδιος εργαζόμενος στη Lumon.  Σε μια σειρά γεμάτη συμβολισμούς, το ασανσέρ είναι ο πιο ξεκάθαρος συμβολισμός, της πόρτας που σε οδηγεί σε μια άλλη διάσταση. Το ίδιο και οι σκάλες που κατέχουν θέση μετάβασης των ηρώων στο υποσυνείδητό τους. Όταν τις ανεβοκατεβαίνουν, ακολουθεί μια σκηνή που δεν κατανοείς αν είναι αλήθεια ή φαντασίωση.

Επιπλέον, επαναλαμβάνει συχνά κάποια πλάνα, ιδίως από τη σύνθεση των γραφείων, για να αναδείξει πως η ζωή στην εταιρεία κυλάει με αυστηρότητα, δεν υπάρχει καμία μοναδικότητα, όλοι οι υπάλληλοι είναι εξίσου πιόνια.

Συνολικά, το Severance είναι μια σειρά που θέλει να παίξει με το μυαλό του θεατή, όπως ακριβώς παίζει με το μυαλό των χαρακτήρων της. Στην ουσία, το να βλέπεις το Severance δεν είναι μια εμπειρία θέασης, αλλά μια μέθεξη. Και, να με συγχωρούν όλες οι άλλες σειρές του παρελθόντος, αυτό δεν το έχω συναντήσει σε καμία άλλη, παρά μόνο στο Black Mirror. Αυτό που προκαλεί σε υποσυνείδητο επίπεδο η σειρά, είναι ταυτόχρονα τρομακτικό και υπέροχο.

Να αναφέρω κάπου εδώ ότι στο Severance, εκτός από τους 4 ηθοποιούς που ανέφερα, βλέπουμε τους Πατρίσια Άρκετ, Τραμέλ Τίλμαν, Κρίστοφερ Γουόκεν, Ντίκεν Λάκμαν, Γκουέντολιν Κρίστι κ.α.

Ίσως, φτάνω τώρα σε αυτή τη συνειδητοποίηση, να μην είχε απήχηση αντίστοιχη με του Adolescence αν ήταν στο Netflix. Πιθανότερα, να την απέρριπταν οι χρήστες επειδή δεν είναι εύκολη θέαση, απαιτεί ενεργητική συμμετοχή, απαιτεί να καταθέσεις σκέψη για να την κατανοήσεις. Αν το κάνεις, θα είσαι κερδισμένος. Αλλά θέλει να κοπιάσεις πολύ. Δε θα ταίριαζε με τίποτα, τώρα που το σκέφτομαι, στο Netflix αυτή η σειρά.

Διαβάστε ακόμη: Η σειρά-απογοήτευση της χρονιάς

TAGS :
Adolescene Apple TV Netflix Severance Μπεν Στίλερ σειρά

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook