Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ: «Θα στάζει ρετσίνι το τέλος μου»

Έτσι φανταζόταν τον θάνατό της –το καλοκαίρι του 1986, κοιτάζοντας το σκίνο έξω απ’ το παράθυρό της– η αγαπημένη ποιήτρια, που έφυγε σήμερα από τη ζωή.

 

Αριστερά: Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ φωτογραφημένη από τον Δημήτρη Γέρο. Δεξιά: Σε παιδική ηλικία με τη μητέρα της Ελένη Αγγελάκη στο σπίτι τους στην Αίγινα.

Έξω απ’ το παράθυρό μου θέριεψε
το σκίνο κι όλο καταβροχθίζει ουρανό.
Κάποτε τα φύλλα του μόλις
ακουμπούσαν τα ματάκια τους
στο πρεβάζι, κορδέλιαζαν τη θέα.
Θα στάζει ρετσίνι το τέλος μου, σκέφτηκα,
όπως θα κρέμομαι αποκαμωμένη
από ’να λεπτό κορδόνι μπλε.

 

// Από τη συλλογή  «Επίλογος αέρας» ενότητα «Μέσα στο σπίτι αυτό πληρώνοντας το χρόνο», εκδ. Κέδρος, 1990. Περιλαμβάνεται και στη συγκεντρωτική έκδοση «Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Ποιήματα 1986-1996», εκδ. Καστανιώτη, 1999.

 

Διαβάστε ακόμα: Έρωτας και αθανασία: Το χαμένο σώμα στην ποίηση της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ.

 

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top