Κική Δημουλά: «Να βρέχει θέλω όταν»

Έτσι φανταζόταν στην ποίησή της τη μέρα που θα τη συνόδευαν στην τελευταία της κατοικία η μεγάλη μας ποιήτρια, που έφυγε χθες από τη ζωή.

 

«σταγόνες θέλω να μεταφέρουν/ στον ώμο τους με ευλάβεια/ όλων μαζί των μεγάλων θλίψεων/ τη μικροσκοπική σωρό» (Φωτογραφία: Νίκος Κοκκαλιάς).

«Αλλήλων τα βάρη»

Να βρέχει θέλω όταν.
Όχι δυνατά.
Μίζερα να βρέχει, αποτυχημένα
όχι παραπάνω από σταγόνες

σαν εκείνες που συμπαραστάθηκαν
σε κάθε λιγοστό σημείο της ζωής μου

σταγόνες θέλω να μεταφέρουν
στον ώμο τους με ευλάβεια
όλων μαζί των μεγάλων θλίψεων
τη μικροσκοπική σωρό

αντί λουλούδια άγριες σταγόνες του αγρού
θέλω να με οδηγούν προφυλαγμένη
απ’ τις θανατηφόρες λακκούβες
της μακαρίας οδού

όπως προφύλαξα κι εγώ τη μικρότητά τους
μην πνιγεί
σε μεγάλο ονείρων κατακλυσμό

μία σταγόνα, η τελευταία όμως, θέλω να μου δώσει
τον δίδυμό της ασπασμό.

 

(Από τη συλλογή «Τα εύρετρα», Εκδόσεις Ίκαρος, 2010)

 

Διαβάστε ακόμα: Κική Δημουλά – «Η ευτυχία; Άπιαστη σου λέω».

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close