«Είμαι κατεξοχήν ηθοποιός του θεάτρου -φέτος κλείνω 40 χρόνια στο θέατρο» (φωτογραφία: Ανδρέας Σιμόπουλος).

Τον απόλαυσα στην παράσταση «Η Κληρονομιά μας» σε σκηνοθεσία του Γιάννη Μόσχου στο Εθνικό Θέατρο: ένα εξάωρο θέαμα που σκιαγραφεί τις σχέσεις, τον φόβο, τη μοναξιά στη Νέα Υόρκη του AIDS και την αναγωγή του στο σήμερα. Ο Κώστας Μπερικόπουλος είναι πρωταγωνιστής και κομπέρ, αν μου επιτρέπετε. Μπαίνει, βγαίνει σε σκηνές, οι έξι ώρες σε προσκαλούν σ’ ένα γαϊτανάκι συναιθημάτων: από τη συμπόνια, στον σπαραγμό, στην απορία, στη λύτρωση. Ο Κώστας Μπερικόπουλος του Αμόρε και των μεγάλων σκηνοθετών, ο γόης μπάτσος στο Maestro και ο Θεοδωράκη στην τηλεοπτική σειρά «Αυτή η νύχτα μένει», δεν μοιάζει μόνο συμπαθής, είναι αξιολάτρευτος κι εξαιρετικός συνομιλητής. Ευγενικός, διακριτικός και φίνος, απολαμβάνω τη συζήτησή μας -στον πληθυντικό για το θέατρο, τη ζωή και την καθημερινότητά του.

«Το Maestro είχε πολύ μεγάλο αντίκτυπο στον κόσμο, κάτι που εγώ το εισέπραξα από ανθρώπους που συναντούσα στο σουπερμάρκετ».

– Παίζετε πολλά χρόνια στο θέατρο όμως το ευρύ κοινό σάς γνώρισε κυρίως από την τηλεόραση.

Είμαι κατεξοχήν ηθοποιός του θεάτρου -φέτος κλείνω 40 χρόνια στο θέατρο. Λόγω λοιπόν του ωραρίου της δουλειάς μου, ήταν πολύ δύσκολο να ασχοληθώ και με κάτι άλλο. Όταν πρωτοδημιουργήθηκε η ιδιωτική τηλεόραση είχα κάνει κάποια guests, αλλά σε σειρά έπαιξα μετά από αρκετά χρόνια, στο «Δέκα» του Καραγάτση για τον Αlpha. Κάποια στιγμή προέκυψε το «Αυτή η νύχτα μένει», πάλι στον Alpha, και ήταν πολύ ωραία, γιατί μου άρεσε ο ρόλος και είχα καλούς συνεργάτες.

– Ο από μηχανής θεός Θοδωράκης.

Σωστά. Ήταν μια όμορφη έκπληξη: βρέθηκα σε ένα περιβάλλον πολύ οικείο, γιατί δούλευα με ανθρώπους που έχουμε δουλέψει πάρα πολύ στο θέατρο -με την Άννα Μάσχα έχουμε κάνει πάνω από δέκα παραστάσεις μαζί. Επίσης ο ρόλος μου ενώ ήταν να παίξει σε λιγότερα επεισόδια, άρεσε στον κόσμο και έτσι έφτασα και εγώ να τελειώσω όταν τελείωσε όλη η σειρά. Στη διάρκεια του «Αυτή η νύχτα μένει», προέκυψε και ένας ρόλος στο «Maestro».

– Μιλήστε μας για αυτό.

Με πήρε τηλέφωνο ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης και μου είπε ότι γράφει τον δεύτερο κύκλο της σειράς και πως με σκέφτεται για έναν ρόλο. Μου φάνηκε ενδιαφέρων και έτσι του είπα ναι χωρίς καν να έχω διαβάσει το σενάριο. Ακολούθησε μια πολύ όμορφη συνεργασία και για μένα ο τρόπος που εξελίχθηκε ο ρόλος μου ήταν πολύ γοητευτικός και το δέχτηκα σαν δώρο.

«Ο Χριστόφορος είναι ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος κι είχε την τόλμη να βάλει και πολύ χιούμορ στον ρόλο τον οποίο υποδυόμουν και αυτό δημιουργούσε μια έκπληξη» (φωτογραφία: Γιάννης Μπουρνιάς).

– Ήταν ένας πολυδιάστατος ρόλος κι εκείνος που αλληλεπίδρασε με όλους τους πρωταγωνιστές.

Πράγματι και αυτό μου άρεσε πολύ. Ο Χριστόφορος είναι ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος κι είχε την τόλμη να βάλει και πολύ χιούμορ στον ρόλο τον οποίο υποδυόμουν και αυτό δημιουργούσε μια έκπληξη. Επίσης είχα πάρα πολύ καλούς συναδέλφους, το συνεργείο ήταν εκπληκτικό και οι Παξοί, όπου έγιναν τα γυρίσματα, ένα μαγευτικό μέρος -ιδανικές όλες οι συνθήκες. Μην ξεχνάμε και τον πολύ μεγάλο αντίκτυπο που είχε στον κόσμο αυτή η σειρά, κάτι που εγώ το εισέπραξα από ανθρώπους που συναντούσα στο σουπερμάρκετ, μέχρι συναδέλφους στο θέατρο που μου έλεγαν πολύ καλά λόγια.

– Θα υπάρξει άλλος κύκλος στο «Μaestro»;

Είναι κάτι που δεν το ξέρω. Όλοι οι ηθοποιοί που έχουν παίξει στο «Μaestro» θα θέλαμε να συνεχιστεί, όπως και το κανάλι πιστεύω. Από κει και πέρα όμως είναι θέμα του Χριστόφορου για να αποφασίσει.

«Δεν είχα καμία οικονομική σχέση με το Netflix για να πάρω χρήματα. Ούτε υπήρχε, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, πλατφόρμα που πληρώνει τους ηθοποιούς».

– Προτού ασχοληθείτε με την τηλεόραση, παρακολουθούσατε; Είναι κάτι που σας άρεσε;

Όταν ήμουν πολύ νέος και στο κεφάλι μου είχα μόνο τη φράση «θέατρο και ξερό ψωμί», δεν ενδιαφερόμουν καθόλου για την τηλεόραση. Υπήρχε διάχυτη η άποψη τότε ότι η τηλεόραση ήταν ένα πολύ δευτερεύον πράγμα, δεν είναι τέχνη, και αυτό με είχε επηρεάσει πολύ. Σιγά-σιγά όμως αυτό άλλαξε και σήμερα μάλιστα μέσα μου δεν το ξεχωρίζω. Είναι και η τηλεόραση μια δουλειά που μου αρέσει πολύ. Ιδιαίτερα όταν έχω έναν πιο μόνιμο ρόλο, που με κάνει να γνωρίζομαι καλύτερα με τους συναδέλφους μου και υπάρχει μια σύμπνοια στο γύρισμα, δεν έχει να ζηλέψει κάτι από το θέατρο, όσο διαφορετικές και αν είναι οι συνθήκες.

– Το «Μaestro» στο Netflix σας έκανε πλούσιο;

Δεν είχα καμία οικονομική σχέση με το Netflix για να πάρω χρήματα. Ούτε υπήρχε, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, πλατφόρμα που πληρώνει τους ηθοποιούς. Εμείς πληρωνόμαστε από την εταιρεία παραγωγής. Στο εξωτερικό, οι ηθοποιοί έχουν ατζέντηδες, που ασχολούνται με αυτά τα πράγματα. Εδώ δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, ο ηθοποιός είναι ατζέντης του εαυτού του. Μια που μιλάμε για τα οικονομικά, θα πω ότι πλούσιος δεν είμαι, αλλά η ενασχόλησή μου με την τηλεόραση με έκανε να έχω μια πολύ καλή αύξηση του εισοδήματός μου, κάτι που μου έδωσε μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Γιατί, ας μην ξεχνάμε ότι οι μισθοί του θεάτρου είναι μισθοί πείνας. Αυτή τη στιγμή είμαι πρωταγωνιστής του Εθνικού Θεάτρου και ντρέπομαι να σας πω πόσα χρήματα παίρνω τον μήνα. Δεν ζεις με αυτά τα λεφτά. Από την άλλη, τα χρήματα που πήρα από την τηλεόραση για να μπορώ να ζήσω αξιοπρεπώς, έχει φροντίσει η πολιτεία και μου τα έχει πάρει πίσω, γιατί με έχει φορολογήσει λες και είμαι ο γιος του Ωνάση. Οπότε, έρχεται μία η άλλη -σου μένει μόνο η δόξα.

– Εκτός από τα χρήματα λοιπόν, αυτή η αναγνωρισιμότητα με τι τρόπο άλλαξε τη ζωή σας;

Δεν άλλαξε καθόλου τη ζωή μου. Η ζωή μου εξακολουθεί να είναι αυτή που είναι. Το μόνο που έχει αλλάξει είναι ότι με αναγνωρίζουν περισσότεροι άνθρωποι στον δρόμο, που αυτό έχει ένα γούστο, εκείνη τη στιγμή μού δημιουργεί μια χαρά. Εξάλλου είμαι και εγώ αρκετά κοινωνικός άνθρωπος.

«Είναι και η τηλεόραση μια δουλειά που μου αρέσει πολύ» (φωτογραφία δεξιά: Άγγελος Μπούρας).

– Πώς είναι η καθημερινότητά σας;

Νομίζω όπως όλων των ανθρώπων. Δηλαδή, αν είμαι σε περίοδο προβών, θα υπάρχει ένα χρονικό διάστημα που θα το αφιερώσω στη μελέτη, εκμάθηση και λοιπά. Θα πάω στην πρόβα μου και μετά θα πάω στο σουπερμάρκετ να ψωνίσω για να μαγειρέψω, γιατί δεν μου αρέσει να τρώω απέξω. Θα δω τους φίλους μου και οπωσδήποτε θα παρακολουθήσω κάποιες παραστάσεις, γιατί μου αρέσει να ενημερώνομαι πάνω στη δουλειά μου. Επίσης βλέπω και κάποιες σειρές στις πλατφόρμες. Το καλύτερό μου είναι να συναντιέμαι με φίλους μου, κυρίως σε σπίτια, όμως, ή σε κάποια μπαρ που δεν είναι τόσο δυνατά η μουσική ώστε να μπορούμε να μιλάμε πίνοντας το ποτό μας. Εχω φίλους από μικρός και δεν είναι όλοι ηθοποιοί. Αυτό δυσκολεύει κάπως περισσότερο τα πράγματα, γιατί έχουμε διαφορετικά ωράρια. Νιώθω όμως τυχερός και ευλογημένος, γιατί έχω πολλούς και πραγματικούς φίλους.

«Όταν καταφέρνω να βρω λίγο χρόνο παίρνω το αυτοκίνητο και πηγαίνω μέχρι το Σούνιο. Νιώθω σαν βασιλιάς, νιώθω ευτυχία».

– Ταξιδεύευτε;

Αγαπώ πάρα πολύ και τη φύση, αλλά λόγω δουλειάς δεν είναι εύκολο να προγραμματίσω ταξίδια ή διακοπές. Όταν όμως καταφέρνω να βρω λίγο χρόνο και παίρνω το αυτοκίνητο και πηγαίνω μέχρι το Σούνιο, νιώθω σαν βασιλιάς, νιώθω ευτυχία. Η θάλασσα μου ησυχάζει την ψυχή -χωρίς να λέω ότι το βουνό δεν μου αρέσει. Αν μου χάριζε κάποιος ένα σπίτι ψηλά στο βουνό, θα το δεχόμουν ευχαρίστως.

– Στην τύχη πιστεύετε;

Πολύ! Και μπορώ να πω ότι έχω την τύχη με το μέρος μου. Νιώθω ότι η ζωή μου κάνει κύκλους. Πιστεύω ότι αυτό συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους, αλλά εγώ μιλάω για τον εαυτό μου. Δηλαδή τυχαίνει μια περίοδος και έρχονται κάπως μαζεμένα πράγματα λίγο αρνητικά, το ένα μετά το άλλο. Έχω διαπιστώσει όμως ότι μετά από όλη αυτή τη συσσώρευση των αρνητικών, θα έρθει κάτι πολύ ευχάριστο που θα διαγράψει με μιας όλα τα προηγούμενα. Και αυτό επαναλαμβάνεται. Από ένα σημείο και μετά λοιπόν, το πήρα απόφαση, και λέω: «κοίταξε να δεις, τώρα μπορεί να περνάς αυτή τη δυσκολία, αλλά αύριο θα αλλάξουν τα πράγματα». Έχοντας αυτή την προσμονή ότι θα έρθει η καλύτερη μέρα, με βοηθάει πάρα πολύ και έρχεται και η καλύτερη μέρα. Τώρα δεν ξέρω αν έρχεται από τύχη ή αν την προκαλώ για να δώσω μια κλωτσιά στη μαυρίλα, αλλά αυτό έχω παρατηρήσει ότι μου συμβαίνει.

«Το καλύτερό μου είναι να συναντιέμαι με φίλους μου, κυρίως σε σπίτια, όμως, ή σε κάποια μπαρ που δεν είναι τόσο δυνατά η μουσική ώστε να μπορούμε να μιλάμε πίνοντας το ποτό μας» (φωτογραφία αριστερά: Παναγιώτης Μαλλιάρης).

«Τώρα νιώθω ότι παλεύω με πολλά τέρατα μόνος μου. Περιμένω να έρθει το καλό και να αλλάξουν τα πράγματα.».

– Τώρα σε τι φάση είστε;

Τώρα περνάω μια δύσκολη κατάσταση. Όταν υπάρχουν θέματα υγείας ενός πολύ δικού σου ανθρώπου, είναι κάτι στιγμές που έχεις ακόμα και παράλογες απαιτήσεις από τον περίγυρο, μέσα στα νεύρα σου. Νιώθεις ότι το αντιμετωπίζεις μόνος σου και αν δεν το τιθασεύσεις, μπορεί να σε πάρει λίγο από κάτω και να αρχίσει μια μικρή αυτολύπηση και μια μικρή γκρίνια. Ευτυχώς καταφέρνω και την αποβάλλω αμέσως, γιατί μεγάλωσα σε ένα σπίτι που η γκρίνια ήταν απαγορευτική. Αυτή είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά που μου έχει αφήσει ο πατέρας μου. Τώρα λοιπόν είμαι σε αυτή τη φάση, νιώθω ότι παλεύω με πολλά τέρατα μόνος μου. Περιμένω να έρθει το καλό και να αλλάξουν τα πράγματα.

– Ετοιμάζετε κάτι αυτή την περίοδο;

Τη συγκεκριμένη περίοδο δεν έχω τον χρόνο για κάτι άλλο. Πρωτεύουν κάποια οικογενειακά θέματα που έχω με τη μητέρα μου, η οποία έχει άνοια και πρέπει να τη φροντίζω. Επίσης έχω και το θέατρο, όπου παίζω στο Εθνικό μέχρι την 1η Ιουνίου στην παράσταση «Η Κληρονομιά μας» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου. Είναι ένα πάρα πολύ απαιτητικό έργο, το οποίο πέρα από τις ώρες που είμαι στο θέατρο, μου τρώει χρόνο -και καλά κάνει- και μέσα στην ημέρα μου. Το έχω στο μυαλό μου συνεχώς και φρεσκάρω τις σκέψεις μου, τον ρόλο μου κι άλλα που αφορούν την παράσταση. Πάντα μου συμβαίνει αυτό με το θέατρο, αλλά εδώ υπάρχει ένας λόγος παραπάνω, γιατί το θέμα με αγγίζει πολύ και δυστυχώς κάποια πράγματα που προσεγγίζει το έργο τα έχω βιώσει και εγώ με φίλους τους οποίους έχω χάσει από AIDS, είναι μια κατάσταση στην οποία έχω βρεθεί πολύ κοντά.

– Είναι απαιτητικός ρόλος, έχει και πάρα πολλά λόγια.

Αυτό είναι το λιγότερο που με απασχολεί. Σαφώς χρειάζεται μια σοβαρή μελέτη στο σπίτι και όσο περνάνε τα χρόνια, η μελέτη αυτή πολλαπλασιάζεται, διότι η εκμάθηση γίνεται πιο δύσκολα. Το κυριότερο όμως είναι η ευθύνη για το πώς θα αποδοθεί το κείμενο.

– Το έργο διαδραματίζεται στη Νέα Υόρκη. Όσον αφορά το θέμα του, υπάρχουν κοινά στοιχεία με την Αθήνα;

Σαφώς ο πληθυσμός των δύο πόλεων δεν έχει καμία σχέση ο ένας με τον άλλον. Όταν εμφανίστηκε το AIDS, ήταν μία ασθένεια η οποία δεν ήξεραν τι είναι. Οι πρώτες διαδηλώσεις που έκαναν στην Αμερική και ζητούσαν βοήθεια, ήταν για ένα πράγμα που δεν του είχαν δώσει ακόμη ούτε όνομα. Οι Γάλλοι το ονόμασαν SIDA και μετά πήρε την ονομασία AIDS. Αυτό δεν το πολυζήσαμε εδώ στην Ελλάδα. Δυστυχώς έχω χάσει έξι φίλους μου και αυτό που έζησα ήταν περισσότερο ο φόβος. Ήταν διάχυτος και τον είχες ακόμη και όταν δεν ερχόσουν σε σεξουαλική επαφή. Είχε στιγματίσει τους ομοφυλόφιλους ως μια ασθένεια που αφορούσε μόνο αυτούς. Δεν είναι έτσι φυσικά αλλά τότε υπήρχε άγνοια.

– Μοιάζει σαν το ξεχάσαμε, σαν να μην διδαχτήκαμε από αυτήν την περίοδο.

Τώρα πια υπάρχουν φάρμακα και δεν πεθαίνει ο κόσμος από AIDS. Μόλις πέρασε ο φόβος, αρχίσαμε και πάλι να μην προσέχουμε και βλέπουμε ότι έχουν έρθει στο προσκήνιο και άλλες ασθένειες, όπως η σύφιλη, που σχεδόν είχαν εξαφανιστεί. Είναι θέμα παιδείας και πολιτείας.

«Η ιστορία κάνει κύκλους και δεν μοιάζει να μαθαίνουμε από αυτό».

– Θυμάστε κάτι που να σας έχει πει το κοινό;

Στην αρχή της παράστασης έχω έναν μονόλογο κι εξηγώ πώς αγοράσαμε το κτήμα έξω από την πόλη και πώς το μετέτρεψε σε θεραπευτήριο μελλοθανάτων. Είναι πολλοί που με περιμένουν να μου πουν ότι έχουν παίξει αυτόν τον ρόλο σε φίλους τους. Πολλές στιγμές στη διάρκεια της παράστασης βλέπουμε ζευγάρια που πιάνει ο ένας τον άλλον, πως κλαίνε μαζί. Η κληρονομιά δεν είναι ένα πράγμα αλλά πολλά μαζί. Δεν είναι μόνο το σπίτι του Γουόλτερ, είναι ό,τι έφερε, τη στάση ζωής και την ιδεολογία του. Παρά τον πλούτο του, αφιέρωσε τη ζωή του σε αυτόν τον σκοπό: να απαλύνει τον πόνο των ανθρώπων που πέθαιναν μόνοι, να αισθανθούν αγάπη κι αποδοχή.

– Βλέπουμε σαν να υπάρχει ένα μοτίβο, δηλαδή η ελευθερία των δεκαετιών του ‘60 και του ‘70 σταμάτησε λόγω του AIDS, μετά τα πράγματα έφτιαξαν αλλά ήρθε η Covid, όπου οι άνθρωποι κλείστηκαν στα σπίτια.

Ακριβώς έτσι είναι. Σαν την ελευθερία να τη διαδέχεται ο φόβος. Όμως ψυχολογικά μας έχει επηρεάσει. Εδώ είχαμε και την οικονομική κρίση, μετά ήρθε αμέσως ο κορωνοϊός και το αποτέλεσμα είναι να έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που είμαστε πλέον τόσο αναίσθητοι και νάρκισσοι, που ίσως είναι μια «λογική» εξέλιξη του είδους μας. Η ιστορία κάνει κύκλους και δεν μοιάζει να μαθαίνουμε από αυτό.

 

Διαβάστε ακόμα: Δημήτρης Αγιοπετρίτης-Μπογδάνος: «Φτιάχνω κόσμους και προσκαλώ ανθρώπους να μπουν σε αυτούς».

 

 

 

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top