Με σηκωμένη τρίχα σε κάθε επεισόδιο, η καρδιά πάλλεται συνέχεια: Τι σειρά μας έδωσες πάλι βρε Netflix!

Lizzie Borden: Το νέο «Τέρας» του Netflix αγαπάει το αίμα

Ο Ράιαν Μέρφι ικανοποιεί ξανά τα πιο άγρια και καταπιεσμένα ένστικτα του μέσου θεατή, με την 4η ιστορία στην ανθολογία «τεράτων» στο Netflix.

Η σειρά «Τέρας: Η Ιστορία της Λίζι Μπόρντεν» (Monster: The Lizzie Borden Story) αποτελεί τον τέταρτο κύκλο της επιτυχημένης αστυνομικής ανθολογίας των Ράιαν Μέρφι και Ίαν Μπρέναν και βρίσκεται στην κορυφή του Netflix (Τζέφρι Ντάμερ, αδέρφια Μενέντεζ, Εντ Γκιν οι προηγούμενες τρεις ιστορίες). Αποτελούμενη από οκτώ επεισόδια, η παραγωγή αυτή σηματοδοτεί μια σημαντική δημιουργική στροφή για το franchise, καθώς για πρώτη φορά το κεντρικό πρόσωπο της αφήγησης είναι γυναίκα. Η πλοκή μάς μεταφέρει στα τέλη του 19ου αιώνα, ανασύροντας στο φως μία από τις πιο διαβόητες και αιματηρές υποθέσεις δολοφονίας στην ιστορία των ΗΠΑ.

Η ιστορία ξετυλίγεται, ξεκινώντας από το εσωτερικό του εύπορου αλλά συναισθηματικά παγερού σπιτικού της οικογένειας Μπόρντεν στο Φολ Ρίβερ της Μασαχουσέτης. Η Λίζι, μια νεαρή γυναίκα παγιδευμένη στις ασφυκτικές πατριαρχικές και κοινωνικές συμβάσεις της βικτοριανής εποχής, υφίσταται καθημερινή ψυχολογική πίεση και ταπείνωση από τον αυστηρό πατέρα της και τη σκληρή μητριά της. Η καθημερινότητά της αλλάζει ριζικά όταν στο σπίτι προσλαμβάνεται μια νέα, επαναστατική υπηρέτρια, η Μπρίτζετ «Μάγκ» Σάλιβαν. Ανάμεσα στις δύο γυναίκες αναπτύσσεται μια βαθιά, σχεδόν ηλεκτρισμένη σχέση, η οποία μετατρέπεται γρήγορα σε ένα κοινό καταφύγιο φαντασιώσεων, σεξουαλικής αφύπνισης και εκδίκησης.

Η Έλα Μπέτι παραδίδει μια συγκλονιστική ερμηνεία ως Λίζι Μπόρντεν, ακροβατώντας ανάμεσα στην ευάλωτη παιδικότητα και την παγωμένη, φονική αποφασιστικότητα.

Η κλιμάκωση έρχεται όταν η συσσωρευμένη οργή ξεσπά με τον πιο βίαιο τρόπο. Το 1892, ο πατέρας και η μητριά της Λίζι πέφτουν νεκροί, άγρια κατακρεουργημένοι με τσεκούρι μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Μετά το διπλό έγκλημα, οι δύο γυναίκες επιχειρούν να καλύψουν τα ίχνη τους, όμως η αστυνομική έρευνα στρέφει αμέσως τους προβολείς πάνω τους. Η αφήγηση κορυφώνεται με τη «Δίκη του Αιώνα» το 1893. Εκεί, η Λίζι δίνει μια καθηλωτική «παράσταση» αθωότητας μπροστά στους δικαστές και την κοινή γνώμη, η οποία οδηγεί τελικά στην αθώωσή της, αφήνοντας ωστόσο την αλήθεια για πάντα βυθισμένη στο σκοτάδι.

Η σειρά του Netflix χρησιμοποιεί το ιστορικό έγκλημα ως μια λογοτεχνική μεταφορά για την έκρηξη της γυναικείας οργής απέναντι στην κοινωνική καταπίεση.

Η πατριαρχία επιβάλλει σιωπή και υποταγή, μετατρέποντας τη γυναικεία ύπαρξη σε πεδίο ελέγχου, όπου η καταπιεσμένη επιθυμία αναζητά απεγνωσμένα διέξοδο.

To 4o Tέρας του Netflix έχει πολλές δυνατές ερμηνείες

Οπτικά, η σειρά υιοθετεί μια έντονα γοτθική ατμόσφαιρα, όπου το βικτοριανό σπίτι λειτουργεί ως ένας κλειστοφοβικός χαρακτήρας που φυλακίζει τα υποκείμενά του. Η σκηνοθεσία χρησιμοποιεί υποβλητικούς φωτισμούς και μια σχεδόν παραισθησιογόνα αισθητική για να αποτυπώσει τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο θύμα και τον θύτη.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Netflix US (@netflix)

Οι ερμηνείες των ηθοποιών αποτελούν τον πυρήνα αυτής της ποιητικής ψυχογραφίας Η Έλα Μπέτι παραδίδει μια συγκλονιστική ερμηνεία ως Λίζι Μπόρντεν, ακροβατώντας ανάμεσα στην ευάλωτη παιδικότητα και την παγωμένη, φονική αποφασιστικότητα. Η Βίκι Κριπς στον ρόλο της Μπρίτζετ «Μάγκι» Σάλιβαν μετατρέπει τη σιωπή της υποταγής σε έναν βουβό, εσωτερικό χορό συνενοχής. Ο Τσάρλι Χάναμ ενσαρκώνει τον πατέρα, Άντριου Μπόρντεν, με μια παγερή, καθηλωτική αυστηρότητα που αποπνέει τον απόλυτο έλεγχο. Η Ρεμπέκα Χολ δίνει σάρκα και οστά στη μητριά, Άμπι Μπόρντεν, αποτυπώνοντας με ακρίβεια την παθητική επιθετικότητα μιας συμβατικής γυναίκας της εποχής.

Η σειρά του Netflix χρησιμοποιεί το ιστορικό έγκλημα ως μια λογοτεχνική μεταφορά για την έκρηξη της γυναικείας οργής απέναντι στην κοινωνική καταπίεση. Στοχάζεται πάνω στο πώς η απομόνωση και η βία γεννούν τα πραγματικά «τέρατα». Για τη σειρά η απομόνωση μετατρέπεται σε υπαρξιακή φυλακή, όπου η σιωπή δυναμώνει τις πληγές, η μοναξιά διαβρώνει την ψυχή και η απουσία ελευθερίας γεννά σκοτάδι.