Άννα Βίσση, είσαι σπουδαία, αλλά τι άκυρο και κακόγουστο ήταν αυτό το βίντεο; 
Ο Sven Helbig τρέφεται με ήλιο και βροχή 
Ποιοι είμαστε εμείς να αποφασίσουμε το τέλος του Βασίλη Παπακωνσταντίνου; 
Μαρία Μπαζού: Η 27χρονη μαέστρος που έχει στρέψει πάνω της τα διεθνή βλέμματα 
Δεν ανήκουν σε κανέναν οι Metallica 
Οι Metallica απέδειξαν επί σκηνής ότι βλέπουν κάθε συναυλία τους ως δικό τους προνόμιο να επισκέπτονται ένα μέρος, να μαθαίνουν γι’ αυτό και να γνωρίζουν τους ανθρώπους του. (Φωτ. Instagram/Metallica)
Είναι οι Metallica. Ήταν τόσο μεγάλη η ανυπομονησία του κόσμου να τους δει, που ακόμα και να έβγαιναν στη σκηνή για να αναπνέουν μόνο, θα ικανοποιούσαν όσους αγόρασαν εισιτήριο. Απλά λέγοντας 20-25 τραγούδια τους και με το σόου που συνοδεύει τη συναυλία τους, θα έφευγε ξετρελαμένος ο κόσμος από το ΟΑΚΑ. Όμως, επέλεξαν να κάνουν το κάτι παραπάνω, να πάνε το αμερικανιστί extra mile για να δείξουν ότι σέβονται κάθε έναν που βρέθηκε στη συναυλία τους, αλλά και την Αθήνα, την Ελλάδα.
Δε θα ήταν παράλογο να συμπεριφερθούν με μια νοοτροπία του στυλ «είμαι μεγαλύτερος ως μέγεθος από το στάδιο αυτό». Όχι με αλαζονικό τρόπο, μα με ρεαλιστικό. Να αισθανθούν ότι το προνόμιο είναι δικό μας που τους έχουμε εδώ και όχι το ανάποδο.
Οι Metallica απέδειξαν επί σκηνής ότι βλέπουν κάθε συναυλία τους ως δικό τους προνόμιο να επισκέπτονται ένα μέρος, να μαθαίνουν γι’ αυτό και να γνωρίζουν τους ανθρώπους του.
Για τους μη γνωρίζοντες, χθες στη συναυλία τους στο ΟΑΚΑ, εκτός των τραγουδιών τους, έπαιξαν έναν από τους διασημότερους ελληνικούς ήχους, το συρτάκι του Ζορμπά, και μετά έπαιξαν και το «Δε Χωράς Πουθενά» από τις Τρύπες, τραγουδώντας το κιόλας, τιμώντας έτσι και την ντόπια ροκ μουσική.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Μεγάλο το εύσημο για τους Metallica
Αυτό δεν είναι μια αυτονόητη κίνηση. Και δεν είναι κάτι μειωτικό προς όλους τους άλλους. Είναι μεγάλο συν για τους ίδιους τους Metallica. Με αυτή την επιλογή, που δεν ήταν αυθόρμητη, οι άνθρωποι έπαιξαν για κάποιες μέρες τα δύο τραγούδια, τα πρόβαραν, το έκαναν συνειδητά, αφιέρωσαν κόπο και χρόνο, δεν τίμησαν μόνο το κοινό, τίμησαν τη χώρα. Και με τρόπο που κάνει κάποιον ντόπιο, που έχει απελπιστεί από όσα βιώνει εδώ, να σκεφτεί πως «να ρε σεις, δεν είναι όλα για πέταμα εδώ που τα βλέπουμε μαύρα, έστω και από αυτές τις κλισέ, για εμάς, επιλογές, υπάρχει ένας συμβολισμός».
Σα να σήκωσαν τον δείκτη του χεριού τους οι Metallica και να μας είπαν «δείτε εκεί, έχετε όμορφα πράγματα πάνω στα οποία μπορείτε να χτίσετε και να καλύψουν όλα αυτά που σας κρατάνε πίσω».
Μια περαιτέρω ανάγνωση του κάλλους και της ευγένειας αυτής της κίνησης, είναι αυτή η αντίστιξη Ζορμπά με Τρύπες, δηλαδή από τη μία αυτή η κλισέ εικόνα που έχουν έξω για εμάς που περιλαμβάνει συρτάκι, τζατζίκι, μουζάκα και τζάιρο/γύρο κι από την άλλη μια αθέατη στους ξένους πλευρά της Ελλάδας, πιο underground, που είναι λιγότερο του ανέμελου γλεντιού και περιέχει τη σκέψη, στον στοχασμό. Τούτη η χώρα δε χωρά πουθενά, δε μας χωρά πουθενά κι όλοι μέσα θε να μπούμε.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Μπορώ μόνο να φανταστώ πώς ένιωσαν όσοι ήταν στο ΟΑΚΑ. Εγώ από τα βίντεο και μόνο, ένιωσα συγκίνηση, κάτι το λυτρωτικό. Πόσο υπερπολλαπλάσιο θα είναι το συναίσθημα για όσους το μοιράστηκαν εκείνη τη στιγμή με 70.000 ανθρώπους; Θαρρώ είναι αρκετό για να τους συγχωρεθούν τα προβλήματα που υπήρχαν στον ήχο και γενικά τα αρκετά τεχνικά και μουσικά λάθη ή την playlist που, διαβάζω σε αρκετές αναρτήσεις, δεν ικανοποίησε τους μυημένους και μιλούν για μια συναυλία πολύ κατώτερη αυτής του 2010.
Μεγάλο το εύσημο, λοιπόν, στον Χέτφιλντ, τον Τρουχίγιο, τον Ούλριχ και τον Χάμετ για αυτό που κατέθεσαν. Ακόμα και να μη μπορείς να ακούσεις τη μουσική τους, ακόμα και να σε ενόχλησε κάπως αυτός ο χαμός που έγινε, δε γίνεται παρά να τους το αναγνωρίσεις. Άλλωστε, αυτό δεν είναι και το όλο νόημα της μουσικής και της τέχνης γενικότερα;
-
- Follow us:
Ακολουθήστε το Andro στο Facebook
