Δεν ανήκουν σε κανέναν οι Metallica

Η μεγάλη ημέρα με τη συναυλία των Metallica έφτασε. Έχει δικαίωμα άραγε ένας φασέος να τους απολαύσει;

Πριν ξεκινήσω να εξηγώ περί τίνος θα είναι αυτό το κείμενο, να πω το εξής. Μου φαίνεται πραγματικά απίστευτο ότι πέρασε τόσο γρήγορα ένας χρόνος από πέρσι τέτοια εποχή, όταν ανακοινωνόταν η συναυλία των Metallica και ετοιμαζόταν ο κόσμος για να στηθεί στην ψηφιακή ουρά και να κλείσει το εισιτήριό του. Καθίστε λίγο να κάνετε ένα reflect του τι ζήσατε σε αυτό το χρόνο, πόσα πολλά πράγματα συνέβησαν και, ταυτόχρονα, πόσο λίγα μπορεί να φαίνονται τώρα, καθώς τα κοιτάμε εκ των υστέρων.

Αφού έδωσα το νοσταλγικό μου τόνο και σας έβαλα σε μια θέση ηρεμίας που φέρνει πάντα η αναπόληση, μπαίνω στο ψητό. Η συναυλία των Metallica γέννησε από την πρώτη στιγμή μια αίσθηση ανήκειν, αλλά και μια αίσθηση «μου ανήκειν». Από τη μία, δηλαδή, πολύς κόσμος που ακούει χρόνια Metallica, αλλά και γενικά την παλιά ροκ και heavy metal, ένιωσε πως θα έχει μια σπάνια ευκαιρία για να ενωθεί με δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους και να συνομιλήσουν με τα μάτια, με τα τραγούδια, με την άυλη αύρα τους που θα συνδέεται με τις αύρες των άλλων.

Κάθε χρόνο έχουμε πολλά δυνατά ονόματα της διεθνούς σκηνής, αλλά μια μπάντα που να μπορεί να κάνει sold out σε αρένα των 60-70-80.000 ανθρώπων και που να προσφέρει τέτοιο σόου, όπως η παρέα του Χέτφιλντ, δεν έχουμε κάθε χρόνο.

Κι από την άλλη, άνθρωποι που ζήτημα να έχουν ακούσει 2-3 τραγούδια τους και τους ξέρουν κυρίως εξ ονόματος και ελάχιστα ως καθόλου ως προς τα υπόλοιπα.

Αυτοί οι δεύτεροι είναι που βρίσκονται στο στόχαστρο των πρώτων γιατί αγοράζουν εισιτήρια για να πάνε σε μια συναυλία που δεν την ονειρεύονταν σε όλη τους τη ζωή, αλλά πάνε για τη φάση, για το hype, για να πουλήσουν μούρη. Όχι ότι δε με ενοχλούν συχνά και μένα τέτοιες πρακτικές, αλλά δε μας ανήκουν οι μπάντες. Δε μας ανήκει κανένας καλλιτέχνης επειδή τον στηρίζαμε στα ξεκινήματά του ή επειδή εμείς τον μάθαμε νωρίτερα από του άλλους. Δεν είναι κάποιο επίτευγμα ότι ο Χ άκουγε Metallica στα 15 του και ο Ψ τους άκουσε πρώτη φορά στα 20 του.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Metallica (@metallica)

Οι Metallica ανήκουν σε όλους, άρα δεν ανήκουν σε κανέναν

Ακόμα και πέρσι να άκουσε κάποιος πρώτη φορά Metallica και να τους αναζήτησε, να έψαξε δίσκους, τραγούδια, facts για τη διαδρομή τους, δεν κατανοώ γιατί να κρίνεται ως υποδεέστερος κάποιου που τους ακούει 20 χρόνια; Δε μαθαίνουν όλοι οι άνθρωποι στους ίδιους χρόνους, στον ίδιο ρυθμό.

Επιπλέον, κανείς δε γεννιέται γνωρίζοντας τους πάντες και τα πάντα. Κι εσύ που είσαι φανατικός των Metallica, κάποτε ήσουν «τσουτσέκι» για άλλους που σε έβλεπαν και έλεγαν «όταν εγώ άκουγα πρώτη φορά, εσύ ακόμα δεν είχες γεννηθεί». Όπως δε μας αρέσει να μας υποτιμούν γιατί «αργήσαμε» σε κάτι, έτσι δε μπορούμε να το κάνουμε στους άλλους, επειδή είμαστε εμείς τώρα στην πλεονεκτική θέση.

Κάθε καλλιτέχνης και κάθε συναυλιακή εμπειρία ανήκει σε όλους. Και τους τυχαίους, και τους περαστικούς, και τους σταθερούς, και όσους έχουν ξοδέψει λεφτά για να ακούσουν σε δίσκο ή live, για να πάνε σε όλες τις παραστάσεις, να δουν όλες τις ταινίες κτλ κτλ.

Κι ο φασέος του σήμερα, είναι ο φαν του αύριο, ο ψαγμένος, αυτός που έχει εντρυφήσει. Γιατί να μην έχει δηλαδή την ευκαιρία ένας που έχει ελάχιστη επαφή με τους Metallica, να δει το σόου τους, να εντυπωσιαστεί και να τους αναζητήσει μετά; Γιατί να μη γίνει αυτή η συναυλία το εφαλτήριο για έναν μελλοντικό φαν;

Θα πρέπει να ξεκολλήσουμε από αυτή την κτητικότητα που έχουμε πάνω σε καλλιτέχνες επειδή τους «στηρίξαμε», λες και μας επέβαλαν να ακούμε τις μουσικές τους ή να υποδεχόμαστε την τέχνη τους.

Οι Metallica ανήκουν σε όλους, ακόμα και τον τελευταίο τροχό της αμάξης, γι’ αυτό και, τελικά, δεν ανήκουν σε κανένα παρά μόνο στον εαυτό τους, όπως το ‘χει τραγουδήσει ο Μαζωνάκης.

TAGS :
Metallica συγκρότημα συναυλία

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook