Ferto: Η ανησυχητική αλήθεια πίσω από το τρολ τραγούδι που στείλαμε στη Eurovision

Το τραγούδι Ferto του Ακύλα δεν διεκδικεί μόνο να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη Eurovision, αλλά θέτει και επί τάπητος μια ενδιαφέρουσα συζήτηση, αναδεικνύοντας και μια συχνά ξεχασμένη πλευρά της μουσικής.

Όταν μιλάμε για τη Eurovision, θυμάμαι όλα τα στάδια ενασχόλησης που έχω περάσει και, σίγουρα, τα περνάνε οι περισσότεροι που ασχολούνται. Από την απαξίωση και την υποτίμηση όσων ασχολούνται με το «πανηγυράκι» μέχρι την παθιασμένη αντιμετώπιση και την προσωπική συναισθηματική επένδυση, είναι ίδιον όλων των πραγμάτων που συνδέονται και με το εθνικό θυμικό. Τη φετινή σεζόν, η ΕΡΤ έκανε κάτι πολύ έξυπνο, έδωσε μια παραπάνω υπόσταση στον Εθνικό Τελικό και αντί για μία βραδιά, επέλεξε να πάει σε λογική σκανδιναβικών χωρών και να αναδειχθεί το τραγούδι που θα μας εκπροσωπήσει μέσα από μια διοργάνωση με 2 ημιτελικούς και 1 τελικό. Πολλαπλά οφέλη οικονομικά και σε επίπεδο ενασχόλησης, άρα και μεγαλύτερη η συναισθηματική δέσμευση και οι εντάσεις.

Ήδη με την κυκλοφορία των τραγουδιών, είχαν πάρει όλοι στρατόπεδα, είχαν κάνει τις προτιμήσεις τους και ακολούθησε ένας πόλεμος μεταξύ των υποστρικτών του Good Job Nicky και του Akyla, ο οποίος θα συνεχιστεί σίγουρα για μέρες. Ο Akylas και το τραγούδι του Ferto ήταν όλο αυτό το διάστημα το πιο δημοφιλές στις αναρτήσεις των social media καναλιών της ΕΡΤ και της Eurovision Greece, αλλά και με το καλύτερο μομέντουμ, με το bandwagon effect* να το εξυπηρετεί όλο και περισσότερο.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Eurovision ERT (@eurovisionert)

Αν κάτσω και κρίνω με βάση τα αισθητικά μου κριτήρια τα τραγούδια, τότε ο Good Job Nicky και η Marseaux έχουν αυτό που θα ήθελα να μας εκπροσωπήσει. Αλλά η Eurovision είναι κάτι άλλο από  αυτό που φανταζόμαστε και αυτό που έγινε με τη Μαρίνα Σάττι πρόπερσι, δεν πρέπει να το ξεχνάμε.

Δε γράφω όμως αυτό το κείμενο για να αναλύσω τα της Eurovision και ποιο τραγούδι θα ήταν η επιλογή που αισθητικά εγκρίνω, αλλά για να μιλήσω με μια άλλη οπτική για το Ferto, αυτό το viral τραγούδι του Akyla που θα πάει τελικά στη βιέννη και που για όσους έχουν παρατηρήσει λίγο την πορεία του, είναι ένας πολύ αξιόλογος καλλιτέχνης. Αυτό δε σημαίνει πως ένας αξιόλογος καλλιτέχνης παράγει πάντα καλή μουσική ή ότι δε θα κριθεί, αλλά δε χρειάζεται και κανένας μηδενισμός. Σου αρέσει και τον στηρίζεις, δε σου αρέσει και αδιαφορείς.

Η κουλτούρα του Ferto

Στο πρώτο άκουσμα του τραγουδιού Ferto, μου βγήκε να αδιαφορήσω, μια απώθηση. Ακούγοντας όμως και την εξήγηση που έδωσε ο ίδιος για το μήνυμα που υπάρχει, κατανοώ πως είναι ένα τραγούδι-αποτύπωμα της στιγμής, ένα στιγμιότυπο της εποχής μας.

Ο ίδιος ανέφερε ότι «μιλάει για την απληστία και τον υπερκαταναλωτισμό. Είναι ένα κομμάτι βιωματικό. Είναι βιωματικό, γιατί ο χαρακτήρας μέσα στο κομμάτι, που θέλω να αποστασιοποιούμαι λίγο γιατί νιώθω πολύ εκτεθειμένος κιόλας φυσικά με το να το παίρνω έτσι πάνω μου. Έχει κομμάτια από τη ζωή μου. […]Και ουσιαστικά είναι ο χαρακτήρας ο οποίος ξεκινάει το τραγούδι και λέει πρέπει να παίξω, δεν θα πάω πάσο σ’ αυτή τη ζωή, δεν θα πάω πάσο. Θα τα ρισκάρω όλα για όλα για τα όνειρά μου. Ό,τι κι αν έχω. Και ξεκινάει και ζητάει πράγματα. Πράγματα που ονειρεύεται. Θέλω αυτό φέρ’ το μου, θέλω αυτό φέρ’ το μου. […]Με τον υπερκαταναλωτισμό δεν μας φτάνει τίποτα και θέλουμε κι άλλο και κι άλλο και κι άλλο και έχω μια γεμάτη ντουλάπα αλλά θέλω κι άλλο ρούχο κι άλλα παπούτσια. Και κάποια στιγμή μες στο κομμάτι συνειδητοποιεί ο χαρακτήρας γιατί τα χει όλα αυτά τα απωθημένα. Τι είναι όλο αυτό το οποίο τον κάνει να έχει αυτή τη μανία και είναι επειδή τα στερήθηκε ουσιαστικά…»

Ακούγοντάς το, εγώ αντιλαμβάνομαι και κάτι βαθύτερο από αυτό, που αφορά στον τρόπο που υποδέχεται αυτά τα ερεθίσματα η νέα γενιά, τα παιδιά δηλαδή που είναι 25 και κάτω, παιδιά που γαλουχήθηκαν με την τραπ κουλτούρα όπως αυτή ορθώθηκε πίσω στο 2018 και για 7 χρόνια τώρα κυριαρχεί στις προτιμήσεις τους και τις πλατφόρμες.

Κι αυτό δε σχετίζεται με το μήνυμα που θέλει να δώσει ο καλλιτέχνης, διότι η μελωδία επισκιάζει τα λόγια και στέλνει ακριβώς το αντίθετο, ενισχύει δηλαδή την κουλτούρα του Ferto, δεν την τρολάρει ή στηλιτεύει.

Το παρατηρούμε γύρω μας, το βλέπω συχνά σε βίντεο στα social media όπου διάφοροι creators παίρνουν ένα μικρόφωνο και βγαίνουν στην Ερμού να κάνουν ερωτήσεις σε περαστικούς, που εμφανίζονται στην κάμερα παιδιά ανήλικα, 12-14 ετών, και λένε με περηφάνια για το Gucci τσαντάκι 1500 ευρώ που έχουν, για την Prada «μπανάνα» και μιλούν λες και είναι στη Νέα Υόρκη και δίνουν tips για επενδύσεις σε μετοχές, με μια γλώσσα ασύντακτη, χωρίς νόημα, με τα bro να δίνουν και να παίρνουν. Η νέα γενιά υιοθετεί το hustle, το κυνήγι του χρήματος σε βαθμό ανικανοποίητου.

Αν το παγκόσμιο slang της Gen Z είναι το 6-7, το aura, το bro, το Cringe, στην Ελλάδα μπορεί το slang να γίνει το Ferto και να τονώσει μια φιλοσοφία, ένα modus operandi.

Sashimi tuna; Ferto. Real estate; Ferto. Leather παλτό; Ferto. Κυνηγάω τα πάντα μέχρι να τα φτάσω. Φέρτα μου όλα, πάλι δε θα χορτάσω. Μια επιτακτικότητα στην έκφραση. Θέλω δόξα, αιωνιότητα και λεφτά.

Αυτά αναφέρονται στους στίχους. Η αποτύπωση της ανθρώπινης ματαιότητας. Η ανθρώπινη ματαιότητα υπήρχε πάντα, δεν είναι κάτι πρωτοφανές. Απλά, στη σημερινή εποχή, η ανθρώπινη ματαιότητα έχει τα μέσα για να συνδεθεί με την πιο ακραία μορφή υπερκατανάλωσης, με την πιο άρρηκτη σύνδεση της ψυχής μας με την ύλη. Ναι, προς το τέλος ακούγεται με την ταιριαστή μελωδία και το «δες με μαμά, αγοράζω για να κλείσω κενά, θα σου πάρω και σένα πολλά», αλλά το καταργεί γρήγορα επανερχόμενος μελωδικά και στιχουργικά στο «Ferto mou». Όλο το πιασάρικο του τραγουδιού είναι σε αυτό το μενταλιτέ.

Ένα τραγούδι για τη Eurovision με πολλά επίπεδα ανάγνωσης

Για τον καλλιτέχνη, το Ferto είναι μια διάθεση να μιλήσει για αυτό το «τα θέλω όλα γιατί για χρόνια δεν είχα τίποτα και θέλω να επιστρέψω στους γονείς μου που στερήθηκαν». Στη σημερινή εποχή και τη νοοτροπία του hustle, το Ferto μεταφράζεται στο μυαλό του νέου ακροατή ως «τα θέλω όλα» σκέτο. Χωρίς να προέρχεται από την έλλειψη.

Εκτός από τη συζήτηση περί υλισμού, το τραγούδι αυτό αποτυπώνει και την πορεία της ελληνικής γλώσσας, τη σφραγίζει ή δείχνει την πόρτα για την επόμενή, όχι ιδιαίτερα ευχάριστη, μέρα της. Ο τρόπος που μιλάνε οι νέοι είναι αυτό που ακούμε στο τραγούδι του Ακύλα. Πρέπει να σκάψεις για να βρεις το νόημα, αλλά και την ίδια την ελληνικότητα της γλώσσας. Στα 35 μου ανησυχώ πραγματικά για το πώς θα επικοινωνώ στο μέλλον, έχοντας ήδη δει πόσο με επηρεάζει η πληθώρα πληροφορίας και επιλογών σήμερα. Ήδη έχω απωλέσει μεγάλο τμήμα της προσοχής μου, της αφοσίωσής μου σε ένα πράγμα. Δε θέλω να χάσω και την ικανότητα να μιλάω/γράφω σωστά ελληνικά. Αυτή είναι μια δεύτερη ανησυχητική πραγματικότητα που θέτει ο καλλιτέχνης. Εν αγνοία του, αφού ασπάζεται πλήρως αυτόν τον κώδικα επικοινωνίας, αλλά αναδύεται η προβληματική για όσους θέλουν να ασχοληθούν μαζί της. Κι είμαι βέβαιος πως αρκετοί άλλοι θα βρουν κάτι διαφορετικό που πηγάζει ως υφέρπον μήνυμα από το τραγούδι.

Πέρα από το χρησιμοθηρικό του τραγουδιού, το αν δηλαδή έχει πιθανότητες νίκης στη Eurovision ή πόσο καλά θα πάει, το Ferto έχει κάτι διαφορετικό από τα υπόλοιπα υποψήφια για τη Eurovision: θέτει μια κουβέντα που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα της ελληνικής mainstream μουσικής. Δε μιλάει για έρωτες κι αγάπες, για απιστίες και όρκους πίστης, αλλά για κάτι βαθύτερο. Και το κάνει με τον καταλληλότερο τρόπο, με «χαζομάρα» και «αφέλεια». Keep it simple stupid, όσο περισσότερο γίνεται. Αυτό, εξάλλου, δεν είναι τέχνη; Να επικοινωνείς κάτι με τρόπο που να τον κατανοεί ο αποδέκτης σου και όχι να τον αφήνεις σε μια ασάφεια; Κάπως σα να υπερβαίνει τη μουσική το τραγούδι αυτό.

* Bandwagon Effect: Όταν μια τάση ή ένα φαινόμενο διαμορφώνει τις πεποιθήσεις ή τις αισθητικές επιλογές κάποιου, μόνο και μόνο επειδή είναι κάτι που επιλέγουν και άλλοι. Στην ουσία είναι ο μιμητισμός, το να ακολουθείς το ρεύμα.

TAGS :
Eurovision τραγούδι

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook