Το χόρεψαν ως και αρνητές ελληνικής μουσικής: Το τραγούδι που άκουσε όλη η Ελλάδα το 2025, θα παίξει σε όλα τα ρεβεγιόν

Το τραγούδι του καλοκαιριού: Ακούγεται παντού, έχει ταυτιστεί με τους φασέους, όμως τι σηματοδοτεί για τη μουσική;

13-14 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το τραγούδι βρήκε μια νέα «ζωή» χάρη στην Ιουλία Καραπατάκη.

Έπαιξε όλο το καλοκαίρι σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ελλάδας. Έπαιξε και το φθινόπωρο και μέχρι σήμερα ακούγεται. Και βάζουμε στοίχημα πως αυτό το τραγούδι θα παίξει σε όλα τα ρεβεγιόν. Πέρσι τέτοια εποχή το έκανε ξανά δημοφιλές η Ιουλία Καραπατάκη, το 2025 όμως έγινε η χρονιά του και παρέσυρε ακόμα κι αυτούς που δεν ακούνε ελληνική μουσική ή την απορρίπτουν συλλήβδην. Ξέρετε πολύ καλά για ποιο τραγούδι λέμε.

Είμαι 34 ετών. Αυτό σημαίνει πως πρόλαβα την εποχή που είχε πρωτοβγεί το τραγούδι των One με τίτλο «Μάτια Μου». Ένα τραγούδι-επιτομή της ποπ μουσικής, σηματοδότησε τη μετάβαση από τα 90s στα 00s. Ακόμα και σήμερα, για εμάς τους 30άρηδες-40άρηδες, είναι μια διεγερτική στιγμή όταν το βάζει ο dj. Όσο περνούσαν τα χρόνια, η κάθε εποχή αποκτούσε το αντίστοιχο «Μάτια Μου». Θυμάμαι το καλοκαίρι του 2015 όλη η χώρα να τραγουδάει το «Η Πιο Ωραία Στην Ελλάδα», που ήταν ο ορισμός του καγκουροτράγουδου. Δεν το λέω με αρνητική χροιά. Κι εγώ, 23-24 ετών ων, το χόρευα και το τραγουδούσα. 10 χρόνια μετά, ήρθε ένα άλλο «Μάτια Μου» να πάρει τη σκυτάλη.

«Το Γλέντι», ένα τραγούδι που κυκλοφόρησε πριν πολλά χρόνια, ένα νησιώτικο κομμάτι των Νίκου Οικονομίδη και Κυριακής Σπανού, βρήκε μια νέα ζωή μέσα από τις επανεκτελέσεις του Νίκου Απέργη και, κυρίως, της Ιουλίας Καραπατάκη, και είναι η επιτυχία της χρονιάς. Μάνι μάνι από αυτή την πρόταση, καταλαβαίνει κανείς τι είδους ένωση έφερε αυτό το τραγούδι.

Ο Απέργης, ένας λαϊκοπόπ καλλιτέχνης, των μπουζουκιών, και η Ιουλία Καραπατάκη, μια ρεμπέτισσα του εντέχνου, των μουσικών σκηνών και των συναυλιών στα ανοιχτά θέατρα, ενώθηκαν κάτω από τη νησιώτικη σκέπη του τραγουδιού. Το αυτό συμβαίνει και με τους ανθρώπους εν γένει. Ετερόκλητα γούστα, χαρακτήρες, χορεύουν μαζί σε κάθε πανηγύρι σε νησί το φετινό καλοκαίρι. Είναι η στιγμή που θα «γκαζώσουν» όλοι και θα χορέψουν με όλη τους την ψυχή. Ένας φίλος μου που δεν είχε ακούσει ποτέ Καραπατάκη, που όταν την άκουγα εγώ έκλεινε τ’ αυτιά του, μου στέλνει ένα πρωί ότι του έχει κολλήσει. Η δύναμη του καλλιτέχνη. Και δεν είναι οι μόνοι που το τραγουδάνε. Κι η Klavdia το έκανε σε μια από τις συναυλίες της μετά τη Eurovision.

@alex_selekos

@klavdia – To Glenti (Το Γλέντι) – Live – Βεάκειο Θέατρο Πειραιά, Αθήνα, Αττική, Ελλάδα – 16-07-2025 #klavdia #toglenti #eurovision #gr #fyp

♬ πρωτότυπος ήχος – Alexandros Selekos

Δεν είναι μόνο ο νησιώτικος ήχος και ο πιασάρικος στίχος με την ιδιαίτερη ρίμα. Είναι κι ότι η εποχή σηματοδοτεί τον εναγκαλισμό του παραδοσιακού τραγουδιού από τη νεολαία.

Στο μυαλό μου, δεν είναι μόνο απλή η ερμηνεία της επιτυχίας του τραγουδιού. Ότι δηλαδή έχει τον πιασάρικο στίχο και τη μελωδία που φέρνει μια μέθεξη και μια απελευθέρωση της ψυχής από το σώμα, καθότι νησιώτικο. Είναι κι αυτό. Είναι, όμως, κι ότι είμαστε τα τελευταία χρόνια σε μια φάση που οι νέες γενιές αγαπούν πολύ το παραδοσιακό και τη μίξη του με το το σήμερα.

Καλλιτέχνες όπως η Billie Kark, που πειραματίζονται με την παραδοσιακή μουσική και τη μπλέκουν με την techno και το afrobeat, της έχουν δώσει μια νέα πνοή. Τραγουδίστριες όπως η Ρία Ελληνίδου, που ξεφεύγουν από το παλιακό στάνταρ που ήθελε τις τραγουδίστριες ρεμπέτικων-πανηγυριώτικων να μην έχουν μια εξωστρέφεια, δίνουν ένα μεγαλύτερο εύρος στο παραδοσιακό τραγούδι. Και το κάνουν γκλάμουρ, φανταχτερό.

«Το Γλέντι» είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που μια μορφή τέχνης χάνεται στην εποχή της και έρχεται σε μια μεταγενέστερη εποχή, ένας καλλιτέχνης να την ξεθάψει, να την ενσωματώσει στη δική του έκφραση και, μέσα από τη δημοφιλία του και τα σύγχρονα μέσα άμεσης/ταχύτατης διάδοσης, να της προσφέρει τον σκοπό της, την εντελέχειά της. Αυτό έκανε η Καραπατάκη, που είναι μια καθολική τραγουδίστρια, που το κοινό της δε μπαίνει σε στεγανά, που όλοι αναγνωρίζουν τη φωνή της και την προσαρμογή της σε διαφορετικά ρεπερτόρια.

Ε, αν σε αυτή την εξίσωση βάλεις νησιά, μαζώξεις, γλέντια, μια διονυσιακή τελετουργία που οδηγεί στην υπέρβαση της ύλης μας, τότε έχεις τα υλικά για ένα fine dining τραγούδι.

Αρκούν δυο νότες και βλέπεις 20άρηδες να τρελαίνονται και να ενώνονται με 60άρηδες, 70άρηδες κλπ. Όλες οι ηλικίες σε έναν κυκλωτικό χορό.

Αναγκαστικά, επειδή το ζητούν και το τραγουδούν όλοι, του ‘χει μπει η ταμπέλα του «φασεοτράγουδου». Συμβαίνει. Είναι στο ύψιστο hype του, οπότε λογικό.

Είναι όμως ένα τραγούδι που ορίζει το φετινό καλοκαίρι, τη φετινή χρονιά, που αποτυπώνει μια διαδρομή των μουσικών γούστων. Είναι σαν ένα timelapse των τελευταίων 15 ετών, για να το πω με μια καλύτερη παρομοίωση.