Μπλε Ώρες: Πώς ξεπερνάει κανείς ένα τέτοιο πρώτο επεισόδιο;

Η Ιζαμπέλλα Φούλοπ είναι η κεντρική ηρωίδα στη νέα σειρά του ΣΚΑΪ.

Αν κάτι έχω καταλάβει καλά για τη μυθοπλασία στην ελληνική τηλεόραση, ειδικά για τις σειρές που είναι με πάνω από ένα επεισόδιο την εβδομάδα, είναι ότι η σκηνοθεσία, το σενάριο και η ερμηνεία δε συνδέονται τόσο άρρηκτα όσο συμβαίνει σε μια σειρά ενός επεισοδίου την εβδομάδα ή σε μια ταινία. Μπορεί το ένα να είναι πολύ καλό και τα άλλα όχι. Όπως, επίσης, ότι το πρώτο δείγμα δεν είναι ποτέ ενδεικτικό, γιατί μετά προκύπτουν άλλα ζητήματα που βάζουν περιορισμούς στο σενάριο και μπορεί είτε να το κάνουν καλύτερο είτε να το οδηγήσουν σε αυτοκαταστροφή.

Η νέα σειρά του ΣΚΑΪ, οι Μπλε Ώρες, σε σκηνοθεσία Ανδρέα Γεωργίου, σενάριο Βάνας Δημητρίου και παραγωγής των δύο συν τον Κούλλη Νικολάου, κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου και στο πλαίσιο της χθεσινής avant premiere είχα την ευκαιρία να δω το πρώτο επεισόδιο, το οποίο μου επιβεβαιώσε αυτό που γράφω στην πρώτη παράγραφο. Ότι κάθε κομμάτι μπορεί να είναι αυθύπαρκτο.

Για να γίνω πιο ξεκάθαρος, είμαι συνηθισμένος οτιδήποτε βλέπω να με συναρπάζει πρώτα ερμηνευτικά και μετά σεναριακά. Ή να συνυπάρχουν αυτά τα δύο. Στην περίπτωση της σειράς Μπλε Ώρες, με συνάρπασε το σενάριο, χωρίς αυτό να συμβεί στο κομμάτι των ερμηνειών. Κι ενώ πίστευα πως το δεύτερο θα μου χαλάσει τη συνολική γεύση, αυτό δε συνέβη.

Δεν έχω ξαναδεί σειρά του Ανδρέα Γεωργίου πέρα από το Famagusta, που ήταν μίνι σειρά, άρα άλλη εντελώς προσέγγιση, οπότε το μόνο που μπορώ να πω στους φανατικούς τηλεθεατές των σειρών του, αυτό που μπορώ να αναγνωρίσω, είναι ότι σε επίπεδο φωτογραφίας, σκηνοθεσίας τοπίου, κινηματογράφισης, η σειρά βρίσκεται σε ένα αρκετά υψηλό επίπεδο. Δύσκολα θα της βρεις το ελάχιστο ψεγάδι.

Τα υπόλοιπα στοιχεία της θα τα κρίνω σε αυτό το κείμενο όπως είναι, χωρίς δηλαδή να γνωρίζω ιδιαίτερα μανιερισμούς του Γεωργίου στην κατεύθυνση που δίνει στους ηθοποιούς, τόσο στο πώς μιλάνε όσο και στο πώς κινούνται στον χώρο.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ΣΚΑΪ TV (@skaitv.gr)

Τι είδαμε στο πρώτο επεισόδιο

Στο πρώτο επεισόδιο στις Μπλε Ώρες εισαγόμαστε σε αυτό που θα απασχολήσει, σε αυτό γύρω από το οποίο θα εκτυλιχθεί η ιστορία. Κι αυτό είναι ο έρωτας της Εύας (Ιζαμπέλλα Φούλοπ) με τον Άγγελο (Βαγγέλης Κακουριώτης), δύο ανθρώπων που ζουν στο Πήλιο, ένα χωριό όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους κι όλα βγαίνουν στην επιφάνεια αργά ή γρήγορα. Η Εύα είναι παντρεμένη με τον Διονύση, όμως αυτός ο γάμος έχει πεθάνει. Απλά ο Διονύσης αρνείται να το δεχτεί και δεν της επιτρέπει να τον αφήσει. Κάποια στιγμή, όμως, τα πράγματα φτάνουν στο μη περαιτέρω.

Ο Άγγελος είναι γιος του Φίλιππου (Ιεροκλής Μιχαηλίδης) και της Στέλλας (Νόνη Ιωαννίδου), που έχουν μια μεγάλη εταιρεία γαλακτοκομικών και τυριών και η Εύα με τον Διονύση δουλεύουν εκεί. Μάλιστα, ο Φίλιππος και η Στέλλα είναι κουμπάροι τους, εκτός από αφεντικά τους. Ο Άγγελος είναι επίσης παντρεμένος με τη Λίζα και έχουν και μια μικρή κόρη. Της έχει ζητήσει διαζύγιο, η Λίζα του το δίνει μόνο με την προϋπόθεση να της γράψει τη μισή του περιουσία κι αυτό προκαλεί προστριβές.

Όταν η Εύα παίρνει την απόφαση να μιλήσει ανοιχτά στον Διονύση για χωρισμό και εκείνος πάλι δεν το δέχεται, ενισχύεται η πεποίθησή του πως υπάρχει άλλος. Και όταν θα δει την Εύα να μπαίνει σε ένα αμάξι, θα οδηγηθεί στην παραπλάνηση. Μια παραπλάνηση που θα φέρει αίμα, όλεθρο.

Ένα ταξίδι της Εύας και του Άγγελου στη Σκιάθο, θα ανοίξει την πόρτα για μια διπλή τραγωδία που και τη σχέση τους θα δοκιμάσει και θα καταστήσει τον Άγγελο ύποπτο για μια δολοφονία.

Σε αυτό το πρώτο επεισόδιο, η σειρά μοιάζει να ακολουθεί μια λογική Netflix, έχει δηλαδή πολλά σημαντικά γεγονότα σε λίγο χρονικό διάστημα, σαν χιονοστιβάδα τα προσφέρει στον τηλεθεατή. Ενώ τα πρώτα 30 περίπου λεπτά κυλάνε φαινομενικά αδιάφορα, αυτό που ακολουθεί σου δείχνει ότι το σενάριο είχε φυτέψει μαεστρικά μικρές σκηνές, ασήμαντες σε πρώτη ανάγνωση λεπτομέρειες, που έφεραν ένα τόσο γεμάτο κλείσιμο του επεισοδίου.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ΣΚΑΪ TV (@skaitv.gr)

Μια σειρά φτιαγμένη για να γίνει ναυαρχίδα

Στο κομμάτι του σεναρίου, η σειρά Μπλε Ώρες έχει μια πάρα πολύ δυνατή βάση, κάνει ένα πολύ δυνατό ξεκίνημα, ώστε αναρωτιέμαι πώς μπορεί να ξεπεράσει τον εαυτό της, πώς θα κάνει τα επόμενα επεισόδια να έχουν αντίστοιχα δυνατές σκηνές.

Ως προς τις ερμηνείες, εκεί θα έλεγα ότι υπάρχει αρκετό περιθώριο βελτίωσης τόσο στις εκφράσεις όσο και στα λόγια που δίνει το σενάριο στους ηθοποιούς. Αυτό βέβαια ίσως σχετίζεται και με το ότι, από τα λίγα που αντιλαμβάνομαι, η τριάδα Γεωργίου-Δημητρίου-Νικολάου ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για την πλοκή ως πλοκή, για τον ήχο, την εικόνα, τη μουσική επένδυση και είναι στη νοοτροπία της λίγο Κρίστοφερ Νόλαν. It’s all about the story, not the characters. Δεν οδηγούν οι ηθοποιοί το όχημα, αλλά είναι το όχημα.

Η Ιζαμπέλλα Φούλοπ είναι αυτή που ξεχωρίζει από τους νεότερους ηθοποιούς στο καστ, μιας και βρήκα την ερμηνεία της να έχει ακρίβεια σε αυτό που έπρεπε να πει και να δείξει σε κάθε στιγμή. Μετά τον ρόλο της στο Πόρτο Λεόνε, νιώθω ότι κάνει το βήμα παραπάνω, νιώθω ότι αναδύεται, ότι παίρνει τον ρόλο στα χέρια της και του δίνει σε κάθε στιγμή ό,τι σχήμα θέλει η ίδια.

Δε συνέβη το ίδιο με τον Βαγγέλη Κακουριώτη, για παράδειγμα, ή τον Γιώργο Κυριάκου, τον Γιάννη Ποιμενίδη, την Κατερίνα Στικούδη. Το ίδιο ένιωσα και με τις ερμηνείες των Ιεροκλή Μιχαηλίδη-Αντώνη Φραγκάκη. Ότι κάτι έλειπε. Αυτό βέβαια νομίζω πως είναι κάτι που βρίσκεται με τον καιρό και καταλήγει στο τι ζητάει ο σκηνοθέτης ή στον χρόνο που έχουν να δουλέψουν τα λόγια τους. Άρτια βρήκα αντίθετα την ερμηνεία της Νόνης Ιωαννίδου και της Αναστασίας Δρακά.

Είναι χαρακτηριστική, για παράδειγμα, η σκηνή όπου η Βάσια (Στικούδη) μαθαίνει κάτι πραγματικά συγκλονιστικό. Εκεί η αντίδραση είναι πολύ απότομη, εμφανίζεται πολύ γρήγορα το κλάμα, το συναίσθημα δε μοιάζει να ακολουθεί τη φυσιολογική διαδρομή της αρχικής άρνησης, του σαστίσματος, του σοκ και στη συνέχεια του οδυρμού. Έμοιαζε κάπως μη «ανθρώπινη» αυτή η σκηνή. Έχει άλλες δύο τέτοιες το πρώτο επεισόδιο που με κάνουν να σχολιάζω έτσι την ερμηνεία και τη σκηνοθετική καθοδήγηση.

Δε μπορώ να πω πάντως ότι αυτές οι ερμηνείες με εμπόδισαν από το να βυθιστώ στην ιστορία, στην αφήγηση και να νιώσω ενδιαφέρον για να δω τα επόμενα επεισόδια, ώστε να λυθούν οι απορίες που αφήνει το πρώτο επεισόδιο. Μια χαρά ενδιαφέρον έχω για να έρθει η Τρίτη, να δω το 2ο επεισόδιο και να κατανοήσω καλύτερα πού θέλει να πάει το σενάριο, η σκηνοθεσία και οι ηθοποιοί.

Θεωρώ ότι αν δουλευτεί λίγο παραπάνω το ερμηνευτικό κομμάτι, οι Μπλε Ώρες θα γίνουν σημείο αναφοράς για την prime time της φετινής σεζόν, πέρα δηλαδή από το σταθερό κοινό που φέρνει πάντα μαζί του ο Γεωργίου. Εξάλλου, η σειρά φτιάχτηκε για να πρωταγωνιστήσει, να γίνει ναυαρχίδα. Και θα ενισχύσει αυτή η σειρά την πίστη του ΣΚΑΪ στην επιλογή να βασίσουν το κομμάτι της μυθοπλασίας σε ένα τόσο ισχυρό χαρτί όσο η τριάδα Γεωργίου-Δημητρίου-Νικολάου.

TAGS :
Αντρέας Γεωργίου Ιζαμπέλα Φούλοπ σειρά ΣΚΑΙ

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook