Superman: Η νέα ταινία ίσως σε απογοητεύσει

Είναι ο νέος Superman τόσο καλός όσο λένε;

Στην εναρκτήρια σκηνή της ταινίας, βλέπουμε τον Superman να χάνει για πρώτη φορά στη ζωή του σε μάχη.

Τα δεδομένα για την DC και το κινηματογραφικό της σύμπαν, είχαν ως εξής, πριν κυκλοφορήσει η ταινία Superman, πριν καν φτιαχτεί, για να είμαι πιο ακριβής: Είχε περάσει μια δεκαετία προσπαθειών να χτιστεί ένα ισχυρό αντίπαλον δέος στη Marvel, όμως, με εξαίρεση την πρώτη ταινία Aquaman και το Justice League: Snyder’s Cut, το αποτέλεσμα απείχε πολύ από το αρχικό πλάνο. Γι’ αυτό και ανετέθη στον Τζέιμς Γκαν, δημιουργό της τριλογίας Guardians of The Galaxy, δηλαδή άνθρωπο που συνέβαλε αρκετά για να φτιαχτεί το μεγαλείο του Marvel Cinematic Universe, να το πάρει από την αρχή.

Έτσι, ο Γκαν έβαλε τέλος, προς το παρόν τουλάχιστον, στον Aquaman, τέλος στη Wonder Woman, έδιωξε (κακώς για όλους) τον Χένρι Καβίλ από Superman, και, ίσως, να αναζητά και έναν Batman δικό του που να μη σχετίζεται με αυτόν του Ρόμπερτ Πάτινσον. Στο μυαλό του Γκαν, η νέα αρχή, έπρεπε να γίνει, όπως και το 2013 με το Man of Steel, με μια νέα ταινία Superman, με έναν νέο Υπεράνθρωπο. Ο Ντέιβιντ Κόρενσουετ ήταν ο εκλεκτός και κάπως έτσι ξεκίνησαν τα γυρίσματα για την ταινία, στην οποία η Ρέιτσελ Μπρόσναχαν υποδύεται την Λόις Λέιν, ο Νίκολας Χουλτ τον Λεξ Λούθορ, ενώ έχουμε και τον Νέιθαν Φίλιον σε μια ιδιαίτερη εκδοχή του Green Lantern, πιο σατιρική.

Η ταινία Superman έχει αρχίσει το πρόμο της από το Πάσχα, όταν κυκλοφόρησε και το τελικό trailer και μπορώ να πω πως στο μάρκετινγκ έγινε καταπληκτική δουλειά. Δε μπορώ να πω το ίδιο για την ταινία. Δεν ξέρω αν το μάρκετινγκ πήγε τον πήχη πολύ ψηλά ή αν η ταινία δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις και αυτό που άκουγα και διάβαζα τις τελευταίες ημέρες από ιστοσελίδες στις ΗΠΑ. Ξέρω μόνο πως δεν είναι μια ταινία αντίστοιχη του Man of Steel ή μια ταινία που θα γίνει νέο ορόσημο για την DC. Ή, περισσότερο, μια ταινία που γεννά προσδοκίες για τη συνέχεια του κινηματογραφικού κόσμου της DC.

Όταν το μάρκετινγκ μιας ταινίας είναι ανώτερο από μια ταινία, τότε καταλαβαίνουμε πως υπήρξαν αρκετά πράγματα που δε βγήκαν.

Ο Superman στο κρησφύγετό του στην Ανταρκτική, όπου βρίσκονται τα ρομπότ-υπηρέτες του.

Η πλοκή του Superman

Στη νέα εποχή του Superman, είμαστε στη Νέα Υόρκη, όπου ο Superman αντιμετωπίζει το Σφυρί της Μποράβια, ένα τεχνολογικό κατασκεύασμα που δεν έχει κανείς ιδέα ποιος τον έστειλε για να προκαλέσει καταστροφή. Όλοι ξέρουν όμως το γιατί. Ο Κλαρκ Κεντ είχε επέμβει σε μια επίθεση του κράτους της Μποράβια στην Τζαχαρνπούρ, προστάτευσε τους Τζαχαρνπουριανούς και ενόχλησε και την αμερικανική κυβέρνηση που έχει καλές διπλωματικές σχέσεις με τη Μποράβια.

Αφού το Σφυρί κερδίζει στη μάχη τον Superman, επιστρέφει στο αφεντικό του που δεν είναι άλλος από τον Λεξ Λούθορ, ο οποίος επιχειρεί να αποδομήσει τη δημόσια εικόνα του Υπερανθρώπου και, αφού βρίσκει ένα βίντεο των γονιών του Superman, το δημοσιεύει και αποτυπώνεται η προτροπή των γονιών να έρθει ο Καλ-Ελ στη Γη για να την κυριεύσει και όχι για να προστατεύσει. Είναι ένα μήνυμα που ο Superman δεν το είχε δει ποτέ.

Έτσι, ο κόσμος που ήταν στο πλάι του, τώρα είναι απέναντι του και, καθώς ο ίδιος σοκάρεται και προβαίνει σε συμπεριφορές που τον δείχνουν ως έντονα βίαιο, δίνεται η ευκαιρία στον Λεξ Λούθορ να πείσει την κυβέρνηση να συλλάβει τον Superman και να του αφήσει ελεύθερο το πεδίο για τα απώτερα σχέδιά του. Ποια είναι αυτά; Σε πρώτο επίπεδο, να πάρει ένα κομμάτι της Τζαχαρνπούρ για να κάνει εκεί τις τεχνολογικές του ευρεσιτεχνίες. Σε δεύτερο και πιο απώτερο επίπεδο, να εξαφανίσει τον Κεντ.

Τον λόγο τον εξηγεί προς το τέλος της ταινίας και είναι ότι ο Superman τονίζει την αδυναμία των ανθρώπων με τη σωματική του υπερδύναμη και γι’ αυτό δεν έχει θέση ανάμεσά τους. Ουσιαστικά, ο Λούθορ διακατέχεται από ένα κόμπλεξ κατωτερότητας και αυτό τον υποκινεί στις πράξεις του. Το μυαλό υπερέχει της δύναμης. Αυτό λέει και ξαναλέει.

Ο Superman, αιχμάλωτος σε ένα μικροσύμπαν, θα πρέπει να απελευθερωθεί, να συνέλθει, να ξαναβρεί την κατεύθυνσή του, να ξεπεράσει το σοκ και να σώσει τη Νέα Υόρκη από ένα τεράστιο ρήγμα που προκλήθηκε από το άνοιγμα της πύλης του μικροσύμπαντος.

Η πλοκή της ταινίας είναι, σε γενικές γραμμές, αρκετά καλή, το σενάριο, όμως, είναι πολύ αδύναμο στους χαρακτήρες, στα διαλογικά σημεία, στη διαμόρφωση της ψυχοσύνθεσης.

Λόις Λέιν και Κλαρκ Κεντ μετά την τελική έκβαση της μάχης απέναντι στον Λούθορ.

Ικανοποιεί ή όχι η ταινία;

Αυτή είναι η πλοκή της ταινίας και, γενικά, ως πλοκή είναι καλή. Δεν έχω καταλήξει αν μου αρέσει που είναι μια ξεκάθαρη παραβολή αυτού που συμβαίνει με ΗΠΑ-Ισραήλ-Παλαιστίνη, υπήρξαν στιγμές που μου φάνηκε ωραίο, άλλες που μου φάνηκε άκυρο. Αλλά δεν ήταν αυτό ένα στοιχείο που με χάλασε στην πλοκή.

Όμως, το σενάριο είναι πολύ άτονο στους χαρακτήρες. Από όλο το καστ, οι μόνοι χαρακτήρες που κάτι αφήνουν στον θεατή, είναι ο Λεξ Λούθορ του Χουλτ, ο αρλεκίνος Green Lantern του Φίλιον, που «σπάει» όμως το πλαίσιο της ταινίας κι είναι σαν μια ατσούμπαλη και με το ζόρι προσθήκη, και το ντουέτο Ιβ και Τζίμι (τους υποδύονται το μοντέλο Σάρα Σαμπάιο, που με εξέπληξε ευχάριστα, και ο Σκάιλερ Γκιζόντο) που είναι το μόνο σωστά δομημένο χιουμοριστικό arc.

Η ταινία προοδεύει πάντως όσο προχωράει, καθώς είναι αρκετά «νερόβραστη» στην πρώτη της ώρα, ο Κόρενσουετ δε βοηθιέται από τα λόγια του για να δείξει κάτι ή, πιθανότατα, το σενάριο και το μοντάζ δε θέλουν να εκθέσουν τις ερμηνευτικές του αδυναμίες, με αποτέλεσμα να μη βρήκα πολλά να κρατήσω από την πρώτη ώρα. Αν δεν υπήρχε και ο Κρύπτο, ο σκύλος του Superman, ίσως να μη θυμόμουν τίποτα. Σε επίπεδο υπερηρωικό, ο Mister Terrific είναι που κρατά ψηλά τη σημαία και μοιάζει πιο Superman από Superman, και, συνολικά, το πρώτο μισό της ταινίας είναι χλιαρό ακόμα και στο χιούμορ του.

Ο Νίκολας Χουλτ ως Λεξ Λούθορ, είναι αυτός που «σώζει» ερμηνευτικά την ταινία.

Το δεύτερο μισό έχει τις απαραίτητες κορυφώσεις, βοηθάει και η μουσική επένδυση, το σήμα του Superman που αρχίζει να ακούγεται και η ταινία αποκτά ενδιαφέρον, κάπως ξυπνάει τον θεατή από μια παθητική θέαση και τον ενεργοποιεί.

Πριν πάω να δω την ταινία στη χθεσινή avant premiere, είχα πέσει σε μια ανάρτηση του Screenrant στο Instagram που είχε βάλει 4.5 αστέρια και υποσυνείδητα οι προσδοκίες μου πήγαν προς τα πάνω. Κι αυτό σίγουρα έπαιξε τον ρόλο του για να μην είμαι ενθουσιασμένος με αυτό που είδα. Ούτε, όμως, είμαι και ξενερωμένος. Είμαι μαγκωμένος. Αυτή είναι η κατάλληλη λέξη.

Θέλω να δώσω χρόνο στον Κόρενσουετ να βρει την επαφή του με τον ήρωα στις επόμενες ταινίες, δε θα προβώ σε κάποια εκτίμηση για το πόσο καλός είναι ή όχι, ούτε θα εμμείνω στις αρκετές ομοιότητες με τον Καβίλ, θέλω όμως στις επόμενες ταινίες του DC Universe, να δω κάτι. Πρώτα από τον Τζέιμς Γκαν, που είναι ο διαμορφωτής, και μετά από τον Superman του Κόρενσουετ.