Τσαπατσουλιά ολκής για τον κορυφαίο όλων: Γιατί μας ξενέρωσες έτσι ρε Netflix;

Όταν κάνεις ντοκιμαντέρ για τον κορυφαίο βρε Netflix, φροντίζεις να είναι γκράντε, όχι μετριότητα.

Ο Λιονέλ Μέσι θα μείνει στη μνήμη όλων ως ο κορυφαίος όλων. Και είναι ο κορυφαίος όλων εμπράκτως. Εμπράκτως υπό την έννοια ότι πήγε την καριέρα του ως το τέρμα, δεν υπήρξε κανένα what if στη διαδρομή του. Πολλές φορές, όμως, η λογική που λέει Μέσι, συγκρούεται με το συναίσθημα. Κι αυτό λέει έναν: τον Ρονάλντο ντε Ασίς Μορέιρα, τον Ροναλντίνιο Γκαούτσο, τον χαμογελαστό Ροναλντίνιο. Το παιδί με τα πεταχτά χείλη και δόντια που έφερε στην κορυφαία σκηνή του ποδοσφαίρου την αλεγρία. Ούτε ο Ρονάλντο, ούτε ο Ριβάλντο, ούτε κανένας άλλος δεν το πέτυχαν αυτό. Ήταν όλοι τους σπουδαίοι, ο δε Ρονάλντο τρομακτικά σπουδαίος, αλλά αυτό το ξεπέταγμα της ψυχής που προκάλεσε στην ποδοσφαιρική του διαδρομή ο Ροναλντίνιο, δεν το έχουμε συναντήσει από άλλον ποδοσφαιριστή που να έχει και την αντίστοιχη αποτελεσματικότητα.

Γιατί αλεγρία είχε κι ο Κουαρέσμα, αλεγρία είχε κι ο Ρεδόνδο, είχαν πολλοί. Είχε κι ο Νεϊμάρ. Αλλά δεν είχαν αυτό το κάτι το απροσδιόριστο από τις λέξεις που είχε ο Ροναλντίνιο.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Andro (@andro_gr)

Δε θα ξεχάσω ποτέ το «τσιγάρο» του με την Τσέλσι. Θυμάμαι να γυρίζω από το φροντιστήριο και να μου το περιγράφει ο πατέρας μου και να το βλέπω μετά στις ειδήσεις. Δε θα ξεχάσω τα ψαλιδάκια του στη La Liga. Ούτε την παράστασή του στο 0-3 μέσα στο Μπερναμπέου. Ούτε το πόσο ξενέρωσα που έφυγε έτσι άδοξα από τη Μπαρτσελόνα και πήγε στη Μίλαν, ομάδα με την οποία δεν είχα συναισθηματική σύνδεση, αλλά απέκτησα για χάρη του.

Ο Ροναλντίνιο δεν ήταν μόνο για μένα ο κορυφαίος. Ήταν για εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους, ζώντες και νεκρούς, που βλέπουν ποδόσφαιρο. Όταν, λοιπόν, πας να κάνεις ένα ντοκιμαντέρ για τον Νο1, πρέπει το ντοκιμαντέρ να κάνει κρότο. Πολλώ δε αν είσαι το Netflix.

Είναι λίγα τα 3 επεισόδια για να αποτυπώσουν την καριέρα των 13-14 ετών και αυτό οδηγεί την αφήγηση σε γρήγορες μεταβάσεις και σε επιφανειακές αναφορές.

Μια μετριότητα για τον κορυφαίο: Μας ξενέρωσε το Netflix με τον Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο: κάποιες φορές οι μύθοι καλύτερα να μας αποκαλύπτονται μόνο στο προσκήνιο και όχι στο παρασκήνιο.

Προχειροδουλειά στο Netflix

Με βάση το πού είναι ο πήχης για τον Ροναλντίνιο, αυτό που είδα στο Netflix, αυτά τα 3 επεισόδια, είναι ξενέρωτα και μια μετριότητα, αν όχι τσαπατσουλιά. Οκ, παράπονο στα ντοκιμαντέρ τέτοιων προσωπικοτήτων δεν έχουμε από το Netflix. Αλλά δεν είναι ο Ροναλντίνιο αυτός στον οποίο θα έπεφτε ο πήχης.

Με εξαίρεση το 3ο επεισόδιο, όπου για πρώτη φορά βγάζει ένα συναίσθημα η αφήγηση, όλο το υπόλοιπο ντοκιμαντέρ είναι λες και το έστησε εξ ολοκλήρου ο τρας αδερφός του Ροναλντίνιο, ο Ρομπέρτο, ο οποίος ήταν ο μάνατζερ του όλα αυτά τα χρόνια, έκανε τα deals και ήταν υπαίτιος και για όλες τις στραβοτιμονιές.

Δε χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς πως ο αδερφός του Ροναλντίνιο παρενέβη στη σκηνοθεσία, την αφήγηση, στο τι θα ειπωθεί και ακουστεί.

Είναι λίγα τα 3 επεισόδια για να αποτυπώσουν την καριέρα των 13-14 ετών -τα τελευταία 3-4 χρόνια του έπαιζε αραιά και πού- και αυτό οδηγεί την αφήγηση σε γρήγορες μεταβάσεις και σε επιφανειακή αναφορά σε γεγονότα, σε περιόδους. Μόνο και μόνο η 4ετία του στη Μπαρτσελόνα έπρεπε να είναι 2 επεισόδια. Και το πριν άλλα δύο. Και μετά άλλα δύο η Μίλαν και η επιστροφή στη Βραζιλία, μαζί με όλες τις απογοητεύσεις, όπως η απουσία του από το Μουντιάλ του 2010.

Κι η ίδια η αφήγηση από τον Ροναλντίνιο ή τον αδερφό του, μοιάζει δίχως πλαίσιο, με αποτέλεσμα να φαίνεται ο Ρόνι σαν ένας αδιάφορος χαρακτήρας, σα μια προσωπικότητα που δεν έχει να πει πολλά. Κάνει κάτι που το λες και βάναυσο, ρίχνει τον μύθο από το βάθρο αυτό το ντοκιμαντέρ. Δεν είναι απαραίτητο να βλέπουμε τα είδωλα μας πίσω από τη σκηνή. Κάποιες φορές, τις περισσότερες, είναι αποκαθήλωση, είναι πτώση των ειδώλων.

Αυτό το ντοκιμαντέρ στο Netflix δεν προσφέρει επίσης τίποτα το καινούργιο στα όσα γνωρίζαμε για τον Ροναλντίνιο.

Αυτό το ντοκιμαντέρ στο Netflix δεν προσφέρει επίσης τίποτα το καινούργιο στα όσα γνωρίζαμε για τον Ροναλντίνιο. Κάτι που σημαίνει ότι δεν απευθύνεται σε αυτούς που ζήσαμε την εποχή του, αλλά θέλει να τον συστήσει σε όσους δεν τον έζησαν. Πολύ χρήσιμο κι αυτό, βεβαίως. Αλλά, πρέπει να το κάνεις με ένα βάθος, να χαραχτεί στον άλλον.

Στα 3 επεισόδια στο Netflix ακούμε τον ίδιο, τον αδερφό του, μερικούς συμπαίκτες του όπως ο Ντέκο, ο Εντμίλσον, ο Μπελέτι, ο Ρομπέρτο Κάρλος και ο Ρονάλντο, να μοιράζονται στιγμές που τις είδαμε, τις γνωρίζαμε, λέει για την αγάπη του για τη μουσική ο Ροναλντίνιο, κάτι αδιάφορα ο αδερφός του και δεν υπάρχει κλιμάκωση. Υπάρχει αντικλιμάκωση. Κλείνει η αφήγηση πάνω κάτω όπως η ποδοσφαιρική διαδρομή του Ρόνι. Άδοξα.

Αυτός που ξέρει ποιος ήταν ο Ροναλντίνιο, άρα τον αγαπά, τον έχει έρωτα στις μνήμες του, θα δει ευχάριστα το ντοκιμαντέρ μόνο και μόνο επειδή βλέπει τον Ρόνι. Αυτός που δεν τον γνωρίζει, δε θα πάρει κάτι βλέποντάς το. Ίσως να είναι ο ιδανικός συμβολισμός.

Τι να κάνουμε; Θα ζήσουμε. Άλλωστε, το χαμόγελο του Ροναλντίνιο τα κάνει όλα καλύτερα.