Ο νέος δίσκος του Τhe Boy είναι το ονειρόδραμα της Αθήνας. Ακούστε τον…

Ο νέος δίσκος του The Boy έχει τίτλο «Αυστραλία».

Η «Αυστραλία» είναι ένας τόπος ψυχικός. Από το διαμερισμά σου, αυτόν τον λειμώνα της ερήμωσης, μπορείς να διαβείς όλους τους χάρτες, όλες τις φλέβες της πόλης που λέγεται Αυστραλία, μέσα στην καρδιά της Αθήνας. Ο The Boy, με τον νέο δίσκο του, αφήνει στον αέρα επτά χαρτιά (όσα και τα τραγούδια του δίσκου) με φτερά, νότες, λέξεις, ουρές φιλιών, ξέφτια εναγκαλισμών, καλώδια που τρυπούν τον ουρανό, νοτερά ρεφρέν, ακουστικά τοπία – όλα τα αφήνει να πετάξουν προς εσένα.

Από το εναρκτήριο «Διαμέρισμα» έως το ακροτελεύτιο «Καθόλου ρεαλισμός», η πορεία του μουσικοδιαδρομής ακολουθεί την τεθλασμένη του μέσα προς το έξω κι ανάποδα. Από το εσώτατο περιβάλλον του σπιτιού, στη λίμνη της πόλης και από τα υψίπεδα του Λυκαβηττού σε μια προσωπική ρυμοτομική γραμμή που περιστοιχίζεται από οικεία πρόσωπα, χαμένες αγάπες, ερωτόπληκτα σώματα, μάτια-ριπές και ανάσες φτιαγμένες από κλειδώσεις ονείρων. Είναι ένα πηγαίο potlach αυτό που φτιάχνει ο The Boy. Μια αστική γιορτή δώρων που κοστίζουν ακριβά. Όσο η ζωή μας, έτσι όπως ξεδιπλώνεται μπροστά μας.

Είναι ποιητικός και πολιτικός συνάμα, ο The Boy. Οι στίχοι του είναι ένα παζλ. Κάθε κομμάτι φτιάχνει μια εικόνα, κάθε εικόνα είναι κάτι παραπάνω από τα κομμάτια που τη συνθέτουν. Είναι αγαπητικός και οργισμένος. Είναι συναισθηματικός, όταν το συναίσθημα δεν ξοδεύεται εύκολα, και σκληρός, όταν η σκληρότητα δεν εκδιπλώνεται άνευ σημασίας. Η ανειρήνευτη παιδικότητα του boomer βλέπει τον ξερό τόπο του παρόντος όχι με μια διάθεση νοσταλγίας για όσα πέρασαν, αλλά με μια διάθεση να ξανακάνουμε όσα πέρασαν, τουλάχιστον ας το παλέψουμε.

Το πιο παράξενο τραγούδι του δίσκου είναι το «Το ποτάμι της», ένα ηλεκτρονικό ζεϊμπέκικο, διάστικτο από καυστικές μνήμες μιας ζωής που τυλίγεται σαν κισσός τριγύρω μας ή σαν μια μπομπίνα που τρεμοσβήνει.

Στο «Καθόλου ρεαλισμός» ο λόγος είναι σαρωτικός, γεμάτος εξπρεσιονιστικές εικόνες που έχουν βουτήξει μέσα στο βυθό του άστεως και βγαίνουν στην επιφάνεια ακόμη πιο σκοτεινές. Το αρνητικό μιας καθημερινότητας που έχει πολύ αλάτι πάνω της και πολύ θάλασσα άγρια και καθόλου ρεαλιστική. Τίποτα από όσα ζούμε δεν έχει δέρμα πραγματικό. Είναι στοιχεία ονείρων που φτιάχνουμε κάθε λεπτό. Ο έξω κόσμος δεν υπάρχει, μόνο ότι φαντάζεσαι ή φτιάχνεις με τις λέξεις. Ναι, καθόλου ρεαλισμός.

Το πιο μεγάλο ταξίδι που μπορείς να κάνεις με την Αυστραλία είναι μέσα στο αίμα σου που πάλλεται όταν τρέχεις, που αφουγκράζεται το σφυγμό σου όταν φοβάσαι, που σε χαϊδεύει όταν ο ύπνος δεν έρχεται να σε επισκεφθεί. Είναι το ταξίδι μιας πόλης που φτιάχνεται τώρα με όσα περίσσεψαν από την άλλη πόλη, την Αθήνα, που χάνεται και μέσα της χανόμαστε κι εμείς.

Κρατάω για το τέλος το τραγούδι «Η αγάπη και ο καπνός» που είναι ένα συντροφικό χέρι απλωμένο προς τη μεριά σου. Γιατί σου λέει πως δεν είσαι μόνος σου. Γιατί σου υπενθυμίζει πως μέσα στο χάος, υπάρχει το απάγκιο του άλλου, του διπλανού, του τυχαία αγνώστου που θα ενδιαφερθεί. Γιατί είναι τα παιδιά αυτό το τραγούδι: «Τα παιδιά θα θυμηθούνε έναν φόβο απ’ το μέλλον/ Και μια μέρα θα θυμηθούν τον πατέρα τους/ Θα αγκαλιάσουνε για πάντα μια κάμερα». Αυτή η κάμερα δείχνει εμάς, όπως θα θέλαμε να είμαστε ή όπως είμαστε στα όνειρά μας.

//O δίσκος «Αυστραλία » κυκλοφόρησε ψηφιακά στις 7 Απριλίου και σε LP στις 2 Μαΐου από την Inner Ear.

Διαβάστε ακόμα: 40 χρόνια «Last Christmas» των Wham. Το τραγούδι που διαλύει τις γιορτές μας.

TAGS :
μουσική

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook