
Ο Μαρκ Ράφαλο με… φουστάνι. Ένα κορίτσι σε μια σκηνή απόκοσμη και συνάμα θελκτική.
Οι ταίνιες, οι φωτογραφίες, τα βίντεο κλιπ, το βλέμμα. Ο Γιώργος Λάνθιμος είναι κάτι περισσότερο από ένας κινηματογραφιστής που τοποθετείται στην «ενδιάμεση» ζώνη του Χόλιγουντ. Εμπορικός, επιτυχημένος, αλλά με τον τρόπο του. Παίζει με όρους καλλιτεχνίας στην καρδιά της κινηματογραφικής Μέκκας.
Το ότι είναι μια ξεχωριστή περίπτωση δημιουργού αποδεικνύεται και από τις παράλληλες προς τον κινηματογράφο ασχολίες του. Είτε καλείται να φτιάξει μια προωθητική καμπάνια για κάποιον γνωστό οίκο μόδας, είτε αποφασίζει να «κλέψει» στιγμές της καθημερινότητας με τη φωτογραφική του μηχανή, το τροπισμός του είναι πάντα sui generis.

Πρόσωπα και άκρα: το ανθρώπινο σώμα σκηνοθετείται και μέσω των φωτογραφιών.
Ιδιαίτερα η φωτογραφία δείχνει να τον βοηθάει να επεκτείνει ακόμη περισσότερο τη βλεμματική σχέση που έχει με την ρέουσα πραγματικότητα. Ρέουσα, διότι οι φωτογραφίες του αναφέρονται σε έναν κόσμο σχεδόν ανοίκειο, μυστηριώδη και ορισμένες φορές εξπρεσιονιστικό. Καρπός της φωτογραφική του ενασχόλησης είναι δύο φωτογραφικά άλμπουμ. Το πρώτο το εξέδωσε το 2024 με τίτλο I Shall Sing These Songs Beautifully, φωτογραφίες που τράβηξε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Kinds of Kindness (2024), ενώ την ίδια χρονιά εξέδωσε και το βιβλίο με τίτλο Dear God, the Parthenon Is Still Broken.

Υπάρχει μια εσωτερική ένταση στις φωτογραφίες του Λάνθιμου.
Τώρα, ήρθε η ώρα να εκθέσει τις φωτογραφίες του στην Webber Gallery στο Λονδίνο. Τα εγκαίνια της έκθεσης έχουν οριστεί για τις 29 Μαρτίου και θα διαρκέσει έως τις 24 Μαίου. Πρόκειται για μια περιδιάβαση σε τούτο τον παράξενο κόσμο που αποτυπώνει με την κάμερά του. Αυτή η πρώτη ατομική έκθεσή του προσφέρει μια νέα προοπτική στην πρακτική του καλλιτέχνη και ενισχύει τη θέση του ως ξεχωριστού αναλυτή της σύγχρονης εικαστικής κουλτούρας.

Ό,τι έχει μείνει από ένα γύρισμα.
Πραγματικές τοποθεσίες της Νέας Ορλεάνης και της Βουδαπέστης, αναδημιουργημένες πόλεις και εσωτερικά σκηνικά του Λονδίνου, της Λισαβόνας, της Αλεξάνδρειας και του Παρισιού αποτελούν ένα σκηνικό για τις φωτογραφίες του Λάνθιμου, πλούσιες σε ανησυχητικές ατμόσφαιρες και απόκοσμες εντάσεις. Τα σώματα των ανθρώπων που αποτυπώνει με τη φωτογραφική του κάμερα εμφανίζονται σε διακριτικές και συνάμα στοιχειωτικές καταστάσεις, ενώ προβάλλουν έντονα τη σωματικότητά του. Βλέπουμε συχνά τα άκρα των ανθρώπων να φέρουν μώλωπες και τα πρόσωπά τους να είναι στραμμένα προς έναν ορίζοντα που εμείς δεν μπορούμε να διακρίνουμε.

Κλασικισμός και μοντερνισμός ταυτόχρονα.
Αν και ο Λάνθιμος έχει χρησιμοποιήσει τα σκηνικά των ταινιών του, οι φωτογραφίες του διαμορφώνουν μια νέα αφήγηση, ξεχωριστή από την κινηματογραφική συνθήκη. Τα απομεινάρια ενός κινηματογραφικού σετ—σκαλωσιές, φωτιστικά και ένα φλιτζάνι καφέ—εμφανίζονται σε εικόνες που με τη σειρά τους διαμορφώνουν μια νέα σχέση ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία.
Κάπως έτσι, αν και η έκθεση γεννιέται από τους χώρους του κινηματογράφου του Λάνθιμου, στην ουσία παρουσιάζει έναν νέο κόσμο ενοποιητικό, αδέσμευτο από την αφήγηση, τον χρόνο και τον τόπο. Στοιχεία που καθιερώνουν τη θέση του Λάνθιμου στον σύγχρονο φωτογραφικό κανόνα.
Διαβάστε ακόμα: Fernand Fonssagrives. Ένας δεξιοτέχνης του γυναικείου γυμνού.




