
Τελικά, και η Οδύσσεια του Νόλαν υπέκυψε στο trend-εφιάλτη της εποχής: το σινεμά στα χέρια των Instagrammers, TikTokers, των πανταχού παρόντων.
Δουλεύω 14 χρόνια στα media. Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του διαστήματος το έχω περάσει γράφοντας για σινεμά πρώτα και πάνω απ’ όλα. Μέχρι πριν ένα χρόνο, βρισκόμουν σταθερά στους καλεσμένους των avant premieres των εταιρειών διανομής στην Ελλάδα. Πλέον, ούτε ακόμα κι αν ζητήσω μόνος μου να πάω, δε θα με καλέσουν. Υπάρχουν, βεβαίως, οι δημοσιογραφικές προβολές, αλλά γίνονται πρωί και αν το σινεμά δεν είναι το αποκλειστικό αντικείμενο της δουλειάς σου, δεν είναι εύκολο να βρίσκεσαι κάθε πρωί στις 10 ή, χειρότερα, στις 12, κάπου μακριά από τη δουλειά σου.
Δεν το γράφω αυτό για να με λυπηθεί κάποιος, αλλά γιατί από αυτό θέλω κάπου να καταλήξω. Έβλεπα συχνά σε αυτές τις προβολές ανθρώπους να έχουν προσκληθεί μόνο και μόνο επειδή είναι δημοφιλείς ως ηθοποιοί ή επειδή είναι ηθοποιοί και έχουν μια δημοφιλία στα social media. Πήγαιναν, λοιπόν, εκεί, για να βγάλουν 2-3 φωτογραφίες, να τις αναρτήσουν στα social και να μιλήσουν έμμεσα ή άμεσα για την ταινία. Δημοσιογράφοι του σινεμά, που έχουν φάει τη ζωή τους να γράφουν, δεν είχαν θέση στις avant premieres. Δεν ξέρω τι ισχύει τώρα, αλλά γνωρίζω πια ποιες είναι οι απαιτήσεις των εταιρειών διανομής από τα pr agencies που αναλαμβάνουν τα καλέσματα.
Πρέπει όλοι να παραδώσουν αριθμούς social traffic. Δεν τους νοιάζει η ουσία, τους νοιάζει το φαίνεσθαι. Άνθρωποι των social media, που αντικείμενό τους είναι το beauty, τα καλλυντικά και το fashion, παίρνουν θέση σε σινεμά για να δουν μια ταινία και νιώθουν μεγαλύτεροι από την ίδια την ταινία, σαν να είναι το σκηνικό στημένο για να προωθηθούν οι ίδιοι, σα να μην είναι το αντικείμενο του ενδιαφέροντος η ταινία. Και όλοι αυτοί καταλαβαίνεις ότι δεν πολυνοιάζονται, επειδή μπαίνουν στην αίθουσα και τραβάνε συνέχεια φωτογραφίες και χαλάνε την κινηματογραφική εμπειρία των υπολοίπων. Κάθεσαι και βλέπεις μια ταινία, και εμφανίζονται laser στα μάτια σου γιατί κάποιοι δεν κατανοούν τι σημαίνει «κρατάω κλειστό το κινητό». Το χειρότερο είναι πως αυτό το κάνουν και influencers με καθαρά κινηματογραφικό περιεχόμενο και κατεύθυνση.
Ίσως να θυμάστε κάποιοι τι είχε γίνει στην πρεμιέρα της ταινίας Maria με τη Τζολί πριν 2-3 χρόνια, που μια από τις άσχετες με το σινεμά καλεσμένες, ενοχλούσε την προβολή με το κινητό της. Αυτό συμβαίνει σε κάθε, μα κάθε προβολή.
View this post on Instagram
Όχι και η Οδύσσεια του Νόλαν…
Γιατί τα φέρνω στο φως όλα αυτά; Μου έδωσε την αφορμή η απογοήτευση από το ότι τελικά η «Οδύσσεια» του Νόλαν, θα έχει προβολή με καλεσμένους influencers και content creators, παρά τη φήμη πριν λίγους μήνες ότι δε θα συμβεί κάτι τέτοιο. Αν δηλαδή ακόμα και ο Κρίστοφερ Νόλαν αρχίζει να παραδίδεται στα trends, τότε αποχαιρέτα το το σινεμά που χάνεις.
Υπάρχει ακόμα ένα οχυρό, αλλά πολύ φοβάμαι πως σύντομα θα χαθεί. Αυτό είναι τα test screenings. Γιατί μπορεί εν τέλει οι εδώ «γλάστρες» των social media να μη διαδραματίζουν κάποιον ρόλο και να αδιαφορεί ο κόσμος για τη γνώμη τους για το σινεμά, αλλά στις ΗΠΑ, όπου τα μεγάλα στούντιο κάνουν τις δοκιμαστικές προβολές, εκεί αλλάζει η ταινία η ίδια.
Μέχρι σήμερα, τα test screenings γίνονται με τυχαία δειγματοληψία ή σε ομάδες φανατικών του εκάστοτε franchise, αν πρόκειται για τέτοιο. Και από τις αντιδράσεις, αλλάζει μετά το cut, το μοντάζ, η ταινία που βγαίνει στις αίθουσες μπορεί να διαφέρει αρκετά από αυτή που είδαν στο test screening. Να, η περίπτωση της ταινίας Supergirl, που πάει άπατη, είναι ένα παράδειγμα, αφού ο Τζέιμς Γκαν, ο επικεφαλής του DC Cinematic Universe, επέβαλε το δικό του cut στον σκηνοθέτη. Φανταστείτε να έβλεπαν την Οδύσσεια του Νόλαν καμιά 50αριά «γλάστρες» και να διαμόρφωναν το τελικό μοντάζ με βάση τις αντιδράσεις τους, την κουλτούρα τους. Εφιάλτης!
Είναι ειλικρινά πολύ στενόχωρο να βλέπεις το σινεμά να υποτάσσεται σε μια λογική Netflix και να παραχωρεί προνομιακή θέση σε ανθρώπους περαστικούς, μόνο και μόνο επειδή έχουν 100.000 ακόλουθους, ενώ μπορεί κάθε τους βίντεο να είναι για κραγιόν και GRWM. Μπορεί οι άνθρωποι να γουστάρουν το σινεμά, μπορεί να βλέπουν συνέχεια ταινίες. Δεν τους καλούν όμως γι’ αυτό. Ούτε το περιεχόμενό τους σχετίζεται με αυτό.
Οι εταιρείες διανομής στην Ελλάδα έχουν πάρει αρκετά τον στραβό δρόμο, μπαίνουν σε διαδικασία να «συνεργάζονται» με influencers που πάνε παντού, χωρίς ταυτότητα και το πιο εξωφρενικό είναι ότι συνεχίζουν να τους καλούν ενώ βλέπουν με πόση ασέβεια συμπεριφέρονται μέσα στην αίθουσα.




