
Η Οδύσσεια κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες την Πέμπτη. Και καλό θα είναι να προσπαθήσετε να αφήσετε έξω κάθε επιρροή, αρνητική ή θετική.
Η «Οδύσσεια» του Νόλαν θα είναι το πιο συζητημένο topic των επόμενων ημερών. Κρίνοντας από αυτό που είδαμε στη δημοσιογραφική προβολή και από την παγωμάρα και σαστιμάρα των δημοσιογράφων σινεμά και λοιπών παρατρεχάμενων στις διανομές, τότε η συζήτηση θα κρατήσει μεγάλο διάστημα.
Αυτό το κείμενο δεν είναι ένα review για την ταινία. Απαγορεύεται από τη διανομή και την παραγωγή μέχρι την Τετάρτη στις 19:00. Δε θα μιλήσουμε για την ταινία. Θα μιλήσουμε όμως για την προδιάθεση με την οποία θα πάτε να τη δείτε. Γιατί η αλήθεια είναι πως το feedback από το εξωτερικό, από όσους είδαν τις προβολές σε Λονδίνο και Παρίσι και Ινδία τις προηγούμενες ημέρες, ήταν τέτοιο που εκτόξευσε τις προσδοκίες μου στα ουράνια.
Ούτως ή άλλως είχαν πάρει την ανιούσα δεδομένου του σκηνοθέτη, του καστ, του μεγέθους της παραγωγής και, φυσικά, της σύνδεσης του Έλληνα με την Οδύσσεια και του ότι αρκετά γυρίσματα έγιναν στην Πελοπόννησο, αλλά επειδή είμαι μαθημένος στο να απογοητεύομαι όταν είμαι πολύ ενθουσιασμένος, είχα καταφέρει να ελέγξω το συναίσθημα. Ο αλγόριθμος όμως δε σέβεται τέτοιες επιθυμίες. Αφού είναι στα ενδιαφέροντά μου το σινεμά και η Οδύσσεια, μου πετούσε στην αρχική μου στο Instagram οτιδήποτε σχετικό.
View this post on Instagram
Η Οδύσσεια είναι μια καθαρά προσωπική εμπειρία
Δεν απέφυγα τις αναρτήσεις ξένων μέσων, ειδικά του Variety, για την υποδοχή της ταινίας από το κοινό, τις πρώτες άτυπες κριτικές. Κι αυτό τοποθέτησε τον πήχη μου τόσο ψηλά, στο επίπεδο του «θεού» μου, του Lord of the Rings που είναι για μένα κριτήριο κάθε εποποιίας. Αυτό δε βοήθησε με τίποτα. Και στην πορεία της ταινίας με έκανε όλο και περισσότερο αρνητικό. Θα μιλήσω μεταγενέστερα, ίσως και στο review, για το πόσο κακό κάνει όλη αυτή η μανία να αναρτήσουμε κάτι πρώτοι στα social, στις ταινίες. Πόσο αφαιρεί την αγνότητα, τον ενθουσιασμό, τη χαρά, το ορίτζιναλ συναίσθημα του καθενός εν πάση περιπτώσει.
Γι’ αυτό, θα πω το μόνο που μπορώ να πω ως το απόγευμα της Τετάρτης για την Οδύσσεια του Νόλαν: είναι από τις ταινίες που τους αξίζει η προσπάθεια να αφήσετε πίσω κάθε προδιάθεση. Είτε αρνητική, ίσως λόγω της Λουπίτα Νιόνγκο, είτε υπέρμετρα θετική, λόγω του ότι σας ενόχλησε το εν μέρει ρατσιστικό μένος προς τη Λουπίτα ή γιατί απλά γουστάρετε πολύ τον Νόλαν και όσους συμμετέχουν στην ταινία.
Έτσι, κρατήστε τούτο: ουδετερότητα ψυχής και πνεύματος, καθαρίστε, αδειάστε, μην περιμένετε τίποτα παρά μόνο το αναμενόμενο και δεδομένο, δηλαδή τον επικολυρικό χαρακτήρα που, οκ, αυτό είναι το μίνιμουμ για μια τέτοια παραγωγή.




