Οι ποιητές μας για ένα κορίτσι στο φεγγαρόφωτο

«μόνο εσύ έλαμπες στο σκοτάδι/ και με τύφλωσες». (Anastasia Firenze, «Reverie», 2018).

Αργύρης Δούρβας, «Προξενιό II»

Η μέρα / νύχτα ανέτειλε όπως όλες οι αδιάφορες /
ενδιαφέρουσες ιστορίες ξεκινούν με κάποιον
παφλασμό που γίνεται πλημμυρίδα κι έτσι καθώς
μιλούσαμε κατά το μεσημέρι / απόγευμα / βράδυ
σε κοίταξα στα μάτια / στο στήθος / στα μπούτια
και η θάλασσα άφριζε κι ας αδιαφορούσαμε για
την πανσέληνο μόνο εσύ έλαμπες στο σκοτάδι
και με τύφλωσες κι έσταζες ανυπομονησία κι εγώ
σε ρώτησα πού μένεις κι αν θα ήθελες κάποτε
κι εσύ αναστέναξες και γλίστρησα μέσα σου κι ήταν
μια ήσυχη βραδιά / μέρα / νύχτα / ξημέρωμα κι η
θάλασσα / αγελάδα / γάτα / ιδέα έσκουζε ανυπόμονη
για οργασμό και τα σύννεφα / πουλιά / άμμος κάλυψαν
τα πρόσωπά μας σαν να μην υπήρξαμε κι ούτε βρεθή-
καμε μαζί να μιλήσουμε για μπαξέδες και κυκλάμινα.