«τ’ αστραφτερά σου γόνατα ξεπροβάλλοντας σαν πετράδια/ θα πλούμιζαν το τράβηγμα του νερού». (Nelina Trubach-Moshnikova, «Girl and the Sea»).

Αλέξιος Μάινας, «Ανανταπόδοτο»

Λένε πως μπήκε Απρίλης, μα δεν ξέρω.
Δεν ξέρω πού να γείρω το κορμί, πού ν’ ακουμπήσω.
Πηγαινοέρχομαι στο μπάνιο όπως η απόγνωση στο ζεστό νερό
όπως το νερό στο στέρνο
όπως το φως στο κάλυμμα του κρεβατιού που δεν λέει να στρώσει.
Ας ντυθώ. Λένε πως μπήκε Απρίλης και ζέστανε.

Ανοίγω την μπαλκονόπορτα, τα ξύλινα φύλλα, αυτός είναι ο κόσμος λοιπόν
αυτή είναι η θάλασσα τώρα.
Ψάχνω το πορτοφόλι μου, δεξιά στο μοναχικό μου κάδρο υπάρχει μια τσέπη,
υπάρχει μια αγωνία στα δάχτυλα.
Τόσα πολλά σημαίνεις για μένα, τόσο πολύ με συνεπαίρνει η θλίψη;
Διπλωμένα χαρτονομίσματα αποδείξεις απόκομμα
από πίσω η φωτογραφία σου.

Ας κυβερνούσα μ’ αυτά τα λεφτά για λίγο τον χρόνο
να ’βγαινα στο μπαλκόνι να στεκόμουν στο κάγκελο
να διατάξω.
Κάτω θα πάφλαζε και θ’ ασήμιζε στα γυμνά σου πόδια
θα μ’ έβλεπες στην αμμουδιά και θα ’ρχόσουν
ο ήλιος θα διπλωνόταν πορφυρός σαν ύφασμα
να σταθεί το πέλμα σου πάνω του
και να λάμψει

το κύμα η άνοιξη ο αφρός θ’ άνοιγαν να φανούν τα δάχτυλα
να σηκωθούν στις μύτες,
τ’ αστραφτερά σου γόνατα ξεπροβάλλοντας σαν πετράδια
θα πλούμιζαν το τράβηγμα του νερού,
θα ’σουν όλη μια λεοπάρδαλη πριν ανέβει στο δέντρο.
Οι μηροί σου ένας κήπος πλαγιές, ανάμεσά τους το ανείπωτο
θα σκοτείνιαζε πριν χαθείς στην πετσέτα
κι η μνήμη στεγνώσει τα κύματα στα μαλλιά σου

οι ρώγες σου θα ’στεκαν, το ανεπαίσθητο χνούδι στους ώμους
κάτι θα ’λεγα θα γελούσες
ο χρόνος θα τέλειωνε δεν θα ’χα άλλο νόμισμα να πληρώσω.
Ο ήλιος θα ’βγαινε σαν στεντόρεια φωνή απ’ τα βράχια
τρεις θεόρατοι κύκλοι φωτιάς
το νερό, το παρόν και το μέλλον

θα χανόταν στη λάμψη σου
κι αυτή πίσω απ’ το σώμα σου ως ηχώ
το νερό τελικά θα καιγόταν

θα ’μουν μόνος ξανά στο μπαλκόνι
με την κόντακ στα χέρια μου σκέτο χαρτί.

Λένε πως μπήκε ο Απρίλης. Είτε αν υπήρχαμε αλλιώς…
Ω καρδιά μου, βραδιάζει και φυσάει απαλά
και δεν ξέρω πού να γείρω το κεφάλι.

 

(Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Διάστιχο, 31.3.2016)

 

// Οι ποιητές ανθολογούνται κατά ηλικιακή σειρά.

 

Διαβάστε ακόμα: Δημήτριος Καπετανάκης – «Όποιος είδε ζωντανό το κάλλος, δεν ζει παρά γι’ αυτό».

1 2 3 4 5

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top