Τα ωραιότερα μάτια του σινεμά: Γιατί κάθε άντρας οφείλει να προσκυνά την Ορνέλα Μούτι

Η σεπτή, μα και «διαβολική» Ορνέλα Μούτι

Η Ορνέλα Μούτι έφερε αυτό το κλασσικίστικο, το σεπτό, το ιερό των γυναικών του 20ου αιώνα, όταν η γυναίκα ήταν μια terra incognita για το φιλήδονο βλέμμα.

Εμείς εδώ στην Ελλάδα, μη τυχόν κι ακούσουμε για Ιταλία, αμέσως να πετάξουμε τη σκούφια μας. Μα θα ‘ναι το φαγητό, μα κάποιος τόπος της Ιταλίας, θα θελήσουμε να το ανακαλύψουμε. Πριν απ’ όλα, όμως, θελήσαμε να ανακαλύψουμε τη Γυναίκα της Ιταλίας. Στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα μάθαμε τι θα πει Ιταλίδα, μέσα από γυναίκες που διέπρεψαν στο σινεμά όχι τόσο με το υποκριτικό τους ταλέντο, αλλά με το φυσικό τους χάρισμα να κατευνάζουν και να χαλιναγωγούν. Στο στερέωμα, γυναίκες όπως η Κλαούντια Καρντινάλε, η Σοφία Λόρεν, η Στεφανία Σαντρέλι, η Μόνικα Μπελούτσι ενσαρκώνουν τον ορισμό της απέραντης θηλυκότητας και του σώματος που κρύβει μέσα του την αλήθεια για την ανθρώπινη ύπαρξη.

Κι είναι και η Ορνέλα Μούτι. Το κορίτσι με τις κόκκινες μπότες και τα πράσινα αμυγδαλωτά μάτια. Το κορίτσι στο οποίο όλοι θέλησαν να πουν αυθόρμητα «Ti amo». Όταν βλέπεις το πρόσωπο αυτής της Ιταλίδας αειπαρθένου, δεν μπορείς να μη φέρεις στο νου σου τους μεγάλους δασκάλους: από τον Πιέρο ντε λα Φραντσέσκα ώς τον Ραφαήλ και από τον Μποτιτσέλι ώς τη Σιμονέτα Βεσπούτσι με φίδια να σφυρίζουν στους κόρφους.

Δεν είναι μόνον τα μάτια στο χρώμα της λιμνοθάλασσας, ούτε το τέλειο σαρκώδες στόμα –τέλειο για ένα δαιμονικό χαμόγελο που τονίζει η μικρή απόσταση μεταξύ των κοπτήρων, τέλειο για το μουτρωμένο σκέρτσο, τέλειο σε ό,τι αφορά την παιδικότητα της κόλασης. Είναι κι εκείνο το μυτόνι. Μπορούσε να σε τρελάνει εκείνη η μύτη, να την ερωτευτείς δίχως αύριο, μικρή, λεπτή, ελαφρά γαμψή, με τα ρουθούνια να πάλλονται από ένταση.

Αν η Καρντινάλε, η Λόρεν και η Μπελούτσι ήταν πίνακες του Πικάσο και του Νταλί, η Μούτι ήταν σίγουρα ένας πίνακας του Μποτιτσέλι ή του Ιερώνυμου Μπος.

Η Ορνέλα Μούτι φτιάχτηκε από το ίδιο βελούδινο ύφασμα, από την ίδια πούδρα που μόνο το κρύσταλλο μπορεί να δώσει.

Ορνέλα Μούτι: Όλα τα μυστικά στα μάτια της

Έχοντας μπροστά σου αυτό το κάλλος, μαγνητίζεσαι από την αναίδεια της ελίτσας που δεν θά ‘πρεπε να βρίσκεται εκεί. Και μετά, διατρέχεις λαίμαργα τα πάντα, ανοίγεται ένα μυστικό μονοπάτι που δεν ξέρεις πού βγάζει, αλλά δεν σε νοιάζει. Το χέρι του ζωγράφου τρέμει, σταγόνες τρέχουν πάνω στο μουσαμά του πόθου σου.

Η Ορνέλα Μούτι φτιάχτηκε από το ίδιο βελούδινο ύφασμα, από την ίδια πούδρα που μόνο το κρύσταλλο μπορεί να δώσει, ίδιο κασμίρι απαλό από το οποίο καμώθηκαν η Λαετίσια Κάστα και πιο πριν η Αγκοστίνα Μπέλι και η Λάουρα Αντονέλι. Όλες αυτές οι γυναίκες μοιράζονται την απροσμέτρητη αθωότητα του προσώπου και του βλέμματος –λες και κολυμπάνε κάτω από μια ουράνια βροχή που τις καθάρει, τις γυαλίζει, τις γλύφει. Για να συνεχίσει με κείνες τις καμπύλες θείας μετάληψης, της άμεμπτης στρογγυλάδας των οπισθίων, της θρασείας τελειότητας του αναιδούς στήθους. Στοιχεία που σε κάνουν να ξεχνάς γραμμές αίματος, ηλικίες, συμπεφωνημένα και όσια.

Ένα ακατονόμαστο μείγμα αισθησιασμού και αισθημάτων, μητρικής γλυκύτητας και βαθιάς, ατέρμονης καύλας.

Έγινε η Ornella Muti, από το όνομα της ηρωίδας στο μυθιστόρημα του ντ’ Ανούντσιο «Il piacere». Έκτοτε, δεν σταμάτησε ποτέ, κι είναι πάνω από 70 ρόλοι.

Άγγελος και δαίμονας, η Ορνέλα περιφέρει το αίνιγμά της από τότε που, κοριτσάκι, συνόδεψε την αδελφή της (διάσημη περσόνα των φωτορομάντζων της εποχής) σ’ ένα κινηματογραφικό κάστινγκ. Ακόμα τότε λεγόταν Francesca Rivelli κι ήταν 14 ετών. Έγινε η Ornella Muti, από το όνομα της ηρωίδας στο μυθιστόρημα του ντ’ Ανούντσιο «Il piacere». Έκτοτε, δεν σταμάτησε ποτέ, κι είναι πάνω από 70 ρόλοι.

Η Ορνέλα Μούτι δεν ήταν αυτό το πληθωρικό που είχαν άλλες Ιταλίδες όπως η Καρντινάλε ή η Λόρεν. Είχε μια υποδόρια «διαολιά».

Ήταν καλές εποχές τότε για το ιταλικό σινεμά. Η αγαπημένη μας έγινε η μούσα του Μονιτσέλι, του Ρίζι, του Φερέρι. Ένα ακατονόμαστο μείγμα αισθησιασμού και αισθημάτων, μητρικής γλυκύτητας και βαθιάς, ατέρμονης καύλας, σαν εκείνη του Ζεράρ Ντεπαρντιέ στο «Η τελευταία γυναίκα».

Είναι φορές τελικά που το βιογραφικό δεν χρειάζεται. Οι άγγελοι δεν το διαθέτουν. Αλλά ας δώσουμε τόπο στην οργή. Η Ορνέλα, παρά τα 71 της χρόνια, είναι εκεί. Χαμογελαστή, αστραφτερή, απίθανα όμορφη. Single and ready to mingle, όπως λέει και η ίδια. Στις ανδρικές φαντασιώσεις είναι πάντα η Μαντόνα του Νότου, η Σιτσιλιάνα παρθένα, το κορίτσι με τις κόκκινες μπότες κι εκείνη την ελίτσα που σε κάνει να χάνεις τ’ αβγά και τα πασχάλια. Το κορίτσι στα μάτια του οποίου ο θεός απεφάνθη ότι πρέπει να φυλαχθούν τα αρχέγονα μυστικά του κόσμου.