Πέτρος Αυλίδης: Σοφάροντας στο Βερολίνο με τον Ακριθάκη

    Έτσι περιγράφει ο συγγραφέας Πέτρος Αυλίδης μια νυχτερινή αυτοκινητάδα (και τα παρελκόμενά της) με τον φίλο του Αλέξη Ακριθάκη στο Βερολίνο των ’80s. Με αφορμή την έκθεση «Αλέξης Ακριθάκης 1939-1994» στο χΩρος 18 της Θεσσαλονίκης, αφιερωμένη στα 20 χρόνια από το θάνατο του ζωγράφου.

     
    peri to 85.berlin-fofis.dexia costas cassambalis.aristera Lelo (servitoros)

    Περί το 1985, Βερολίνο, στο μπαρ της Φώφης: Στο μέσον, ο συγγραφέας Πέτρος Αυλίδης και, δεξιά, ο Κώστας Κασσάμπαλης, κατοπινής ιδιοκτήτης της ελληνικής ταβέρνας στην οποία συχνάζει η Μέρκελ. Αριστερά, ο περίφημος σερβιτόρος Λέλο.

    Ο Ακριθάκης κάθεται στο πίσω κάθισμα και η Νίκο μπροστά. Εγώ στο τιμόνι.
    «Ευθεία, στο πρώτο φανάρι δεξιά, μόλις στρίψεις σταμάτα όπου μπορείς…», ο Ακριθάκης δίνει πορεία από πίσω, στα γαλλικά.
    Ξεκινάω.
    Κοντεύει έντεκα.

    Περιφερθήκαμε στην περιοχή γύρω απ’ το Νόλε, τσεκάροντας μαγαζιά. Παρκάριζα μπροστά στην πόρτα, ο Ακριθάκης πετιόταν στα γρήγορα μέσα, η Νίκο από πίσω και γω περίμενα. Με τη μηχανή αναμμένη.
    Πέρασε κάνα δίωρο περιπλάνησης σε λαϊκές κνάιπε και καταγώγια. Όλα καινούρια σε μένα. Κάποτε βρήκαν ό,τι έψαχναν και αλλάξαμε περιοχή.

    Αριστερά: Μανώλης-Γιανναδάης 100x70 εκ. Δεξιά: Χρήστος Αλαβεράς 60Χ40εκ. λάδι 2014

    Αριστερά: Μανώλης-Γιανναδάης 100×70 εκ. Δεξιά: Χρήστος Αλαβεράς 60Χ40εκ. λάδι 2014

    «Φύγε για Σλίτερστράσε…», νέα πορεία από πίσω, «μη πας απ’ τη Λίτσενμπουργκερ, μη πέσουμε σε μπάτσους…», αναλυτική.

    Ο Ακριθάκης ήξερε πότε να παραδώσει το τιμόνι. Και δεν μιλάω για το επίπεδο του αλκοόλ στο αίμα, ήταν μόνιμα πάνω απ’ το όριο. Και το σήκωνε. Αλλά και γω να καθόμουν στο τιμόνι, αυτός οδηγούσε. Εδώ δεξιά…, εδώ πρόσεχε, έχει στοπ…, κρατήσου αριστερά γιατί σε λίγο στρίβουμε…, και παρόμοια, ανεξαρτήτως επιπέδου. Ακόμα και με ντάγκλες, όταν συνέβαινε.

    Ο Πέτρος Αυλίδης στα μέσα του Βερολινέζικου '80. Το τείχος έστεκε ακόμα.

    Ο Πέτρος Αυλίδης στα μέσα του Βερολινέζικου ’80. Το τείχος έστεκε ακόμα.

    Παραγγέλνουμε λουκάνικα με πατατοσαλάτα και μπίρες. Μέχρι να ετοιμαστούν, Ακριθάκης και λεγάμενη πηγαίνουν στην τουαλέτα. Γυρνούν στο τραπέζι με τις κόρες στα μάτια καρφίτσες…

    Μιλάω για τον κίνδυνο να πέσουμε σε κοντρόλε. Ήξερε πότε ανέβαινε. Και ποια μέρη βόλευαν την αστυνομία, να μη φαίνεται από μακριά και να μην υπάρχει έγκαιρη διέξοδος.
    Για τον φουκαρά οδηγό.

    Διαβάστε ακόμα: Τα ρετρό supercars του Θανάση Γιαννούκου.

    'Ελενα Ζέππου 20x20εκ. λιθογραφία 2014

    ‘Ελενα Ζέππου 20×20εκ. λιθογραφία 2014

    Σοφάρισα στο τοπίο νύχτας.
    Ταουέντσιενστράσε, το Κα Ντε Βε αριστερά, το ερείπιο της εκκλησίας στο βάθος και το αστέρι της Μερτσέντες από πάνω, στην ταράτσα του Οϊρόπα Τσέντερ.
    Η Νίκο χάζευε.
    Στο ραδιόφωνο ογδόντα οχτώ εφέμ, Δε γκρέιτ Έιτι-έιτ, δεν θυμάμαι τι έπαιζε. Μπορεί και μόνο να μιλούσε στο μικρόφωνο ο φαντάρος που είχε υπηρεσία, στη μακρινή Τζέρμανι, στο Μπερλίν, δε ντιβάιντεντ σίτι, μπάι δε γουόλ…

    «Πρόσεχε τον μπροστινό σου, το ξέχασε το φλας δεξιά, μη σου βγει ανάποδα»…

    Πρόσεχα.

    ***

    peri to 80.berlin-fofis.alexis-fofi

    Γύρω στο1980: Ο Αλέξης Ακριθάκης με τη Φώφη στο μπαρ της, το αναπόδραστο βερολινέζικο στέκι.

    «Στην Σλίτερστράσε δεξιά»…
    Το κάνω.
    «Πού πάμε;…», ρωτάω στρίβοντας, στα γαλλικά, έχουμε κολλήσει στην συγκεκριμένη γλώσσα.
    «Σε μια κνάιπε λίγο παρακάτω…», ο ήχος του λάστιχου στον κυβόλιθο μιξάρεται στον γκρέιτ, «εδώ αριστερά και παρκάρεις»…
    Το κάνω. Κοντεύει μία.
    Το μαγαζάκι άδειο εκτός από μαγαζάτορα με στολή μάγειρα, και γκαρσόνι. Και την κυρία στο μπαρ, του μαγαζάτορα.
    Καθόμαστε και παραγγέλνουμε λουκάνικα με πατατοσαλάτα και μπίρες. Εγώ το ποτό μου. Μέχρι να ετοιμαστούν, Ακριθάκης και λεγάμενη πηγαίνουν στην τουαλέτα.
    Περιμένω.
    Γυρνούν στο τραπέζι με τις κόρες στα μάτια καρφίτσες, έρχεται η παραγγελία και αρχίζουν τις μπίρες. Και τις ντάγκλες.
    Εγώ το φαγητό, για όλους.
    Η ώρα περνάει.
    Το φαΐ στα πιάτα λιγοστεύει.
    Οι μπίρες στο τραπέζι πληθαίνουν.

    Και οι ντάγκλες.

    //Το κείμενο είναι από το βιβλίο του Πέτρου Αυλίδη «Σοφέρ» (εκδ. Γαβριηλίδης, 2012), μια μαρτυρία της δεκαετίας του ‘80, με σκηνικό το Βερολίνο του Τείχους και ανάμεσα στους πρωταγωνιστές της τον Αλέξη Ακριθάκη.

    -Η έκθεση είναι αφιερωμένη στον Αλέξη Ακριθάκη για τα 20 χρόνια μετά το θάνατό του και τα 75 από τη γέννησή του. Αφορμή της η προσωπική αλληλογραφία του Πέτρου Αυλίδη με τον Ακριθάκη κατά τη τελευταία πενταετία πριν από το θάνατό του.
    Την ημέρα των εγκαινίων (Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου, ώρα 8 μ.μ.) θα παρουσιαστούν πρωτότυπα εικαστικά έργα του Ακριθάκη. Στην έκθεση συμμετέχουν με έργα τους αφιερωμένα στη μνήμη του 11 καλλιτέχνες.

    //χΩρος 18, Χρυσοστόμου Σμύρνης 18, Θεσσαλονίκη, τηλ.. 2310 26 1077. Διάρκεια έκθεσης έως 31 Δεκεμβρίου.
    choros18.com

    Διαβάστε ακόμα: Τόμας Μπέρνχαρντ: «Χωρίς αυτήν δεν θα ήμουν αυτό που είμαι. Τόσο τρελός, τόσο δυστυχισμένος και συγχρόνως ευτυχισμένος».

     

     

    x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

    Πιο δημοφιλή

    Στο νέο του βιβλίο «Λεωφόρος ΝΑΤΟ» ο Νικήτας Σινόσογλου αναπλάθει το βίωμα μιας περιπλάνησής του στην οδό ταχείας κυκλοφορίας που συνδέει τον Ασπρόπυργο με την Ελευσίνα. Μια περιπλάνηση που «εξελίχθηκε σε ισχυρή εμπειρία αποκοπής από τον δημόσιο χώρο και τον οικείο εαυτό».

    Andro Ο Άνδρας από την αρχή Andro Ο Άνδρας από την αρχή

    Έτσι έχει εμπνεύσει τους ποιητές μας η Γέννηση του Θεανθρώπου. Ως «ευσπλαχνία», ως «έρωτας», ως «ένα πυκνό σημείο αιωνιότητας», ως «ένα παραμύθι της αγάπης για τους απελπισμένους»... Αυτά είναι πέντε από τα ωραιότερα –και πιο αντιπροσωπευτικά– ποιήματα. Συνοδευμένα με μουσικές στο πνεύμα της ημέρας.

    Andro Ο Άνδρας από την αρχή Andro Ο Άνδρας από την αρχή

    Πόσο καλά γνωρίζουμε τα έργα και τις ημέρες του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας; Ποιο ήταν το όραμά του και γιατί δολοφονήθηκε; Η συγγραφέας Καρολίνα Μέρμηγκα, με αφορμή το νέο της βιβλίο, μιλάει στο Andro για τον άνθρωπο και πολιτικό που εξακολουθεί να περιβάλλεται από ένα μυστήριο.

    Andro Ο Άνδρας από την αρχή

    Μια χειμωνιάτικη μέρα του Δεκέμβρη του 1952 ο Αλμπέρ Καμύ –έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα πριν από 60 χρόνια– επιστρέφει στον αγαπημένο από την εφηβεία του αρχαιολογικό χώρο της Τιπαζά, στην Αλγερία. «Μου φαινόταν πως επιτέλους ξαναγύριζα στο λιμάνι, για μια στιγμή τουλάχιστον, μια στιγμή που δε θα τελείωνε ποτέ πια», γράφει.

    Andro Ο Άνδρας από την αρχή
    Button to top