Οι ποιητές μας για την Κίρκη

Έτσι εμφανίζεται στη σύγχρονη ελληνική ποίηση –σε 10 από τα ωραιότερα ποιήματα του είδους– η μάγισσα της «Οδύσσειας», «με τα αιώνια κάλλη της», «με θέλγητρα και βοτάνια», «με μωβ φουστάνι και πέτσινες μπότες», «μ’ ένα κλωνάρι ανάνθιστο», «σαν ψίθυρος από φιλιά κι ανάσες»... Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας σήμερα.

 

«Έκλεισα τα μάτια / και τότε πέρασε κοντά μου σα μια δέσμη χρώματα, / ενώ το βλέμμα της ταξίδευε από άστρο σε άστρο». (Marc Chagall, «Circé» – from «L’ Odyssée»)

Γιώργος Γεραλής, «Η Κίρκη στο άλλο φως»

Άκουσα κάποια κίνηση μέσα στη σκέψη της,
στην αρχή ξαφνική, σα ν’ αφυπνίστηκε,
απορημένη, σ’ έναν κόσμο αιωνιότητας,
(ή, πιο απλά, σα να δοκίμαζε καινούριο φόρεμα).

Μου εφάνη ακόμα, σάμπως ν’ άκουσα το φως
να ρέει από τα μάτια της σε χοντρά δάκρυα.
Έπειτα, θα ’νιωσε πως όλα ήταν ωραία,
κι ο ίσκιος που εχάθη, και το πρόσωπο που κέρδισε,
σφραγισμένο από τη λήθη. Έτσι, απόμεινε να συλλογιέται
τον ουρανό, που ερχότανε σαν βεβαιότητα.

Γυρνώντας,
είδα την Κίρκη, ξαπλωμένη πάνω στα νερά
της μουσικής, σε μάκρος μιας ελπίδας, να μου γνέφει
μ’ ένα κλωνάρι ανάνθιστο. Έπαιζε ακόμα.
Θυμούμαι πως της χαμογέλασα, μα ήταν, σαν πάντα,
ένα χαμόγελο στην άβυσσο. Έκλεισα τα μάτια
και τότε πέρασε κοντά μου σα μια δέσμη χρώματα,
ενώ το βλέμμα της ταξίδευε από άστρο σε άστρο,
ζητώντας ίσως μια πατρίδα ανεξερεύνητη,
μια ποίηση χωρίς αγάπη.

 

(Από τη συλλογή «Αίθουσα αναμονής», εκδ. Δίφρος, 1957. Συγκεντρωτικός τόμος «Γιώργος Γεραλής, Ποιήματα», εκδ. Ερμής, 2009)

 

Στην επόμενη σελίδα: «Πλάγιαζα στο σκοτάδι και την περίμενα».

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top