Οι ποιητές μας για την Κίρκη

Έτσι εμφανίζεται στη σύγχρονη ελληνική ποίηση –σε 10 από τα ωραιότερα ποιήματα του είδους– η μάγισσα της «Οδύσσειας», «με τα αιώνια κάλλη της», «με θέλγητρα και βοτάνια», «με μωβ φουστάνι και πέτσινες μπότες», «μ’ ένα κλωνάρι ανάνθιστο», «σαν ψίθυρος από φιλιά κι ανάσες»... Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας σήμερα.

 

«Και τα λαγόνια της να φέγγουνε στον ύπνο μου / ματόκλαδα και χείλια που τα ’σκιζε ο πόθος μου». (John Collier, «Circe»)

Γιώργης Παυλόπουλος, «Στης Κίρκης»

Πλάγιαζα στο σκοτάδι και την περίμενα
ακούγοντας ν’ ανεβαίνει τη σκάλα
μέσ’ στη δροσιά του σπιτιού
σαν ψίθυρος από φιλιά κι ανάσες.

Γύρευα τότε να ξεφύγω
μα η ομορφιά της στάλαζε στα κόκαλά μου
νύχτες που μελετούσα το κενό
πηγαίνοντας από την ηδονή στον Άδη.

Και τα λαγόνια της να φέγγουνε στον ύπνο μου
ματόκλαδα και χείλια που τα ’σκιζε ο πόθος μου
κι ο γυρισμός στον ύπνο μου μονάχα
λίγος καπνός από μακριά
λουλούδια κι ένα δροσερό σταμνί.
Και το καράβι μου στον κήπο της
δεμένο κι άγρυπνο
σαν ένα μεγάλο μαύρο σκυλί
μου θύμιζε κάποτε τους συντρόφους που χάθηκαν
ή τις παράξενες αφορμές της αγάπης.

 

(Από τη συλλογή «Το κατώγι», εκδ. Ερμής 1971. Συγκεντρωτικός τόμος «Γιώργης Παυλόπουλος, Ποιήματα 1943-2008», εκδ. Κίχλη, 2017)

 

Στην επόμενη σελίδα: «και τα μάτια της έχοντας τη λάμψη των ματιών της Κίρκης».

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top