
«Ό,τι κι αν γράφεις, φίλε μου Βαρβέρη….»
Τάσος Κόρφης, «Οι γέροι ποιητές»
Στον ποιητή Γιάννη Βαρβέρη
Ό,τι κι αν γράφεις, φίλε μου Βαρβέρη,
για των ποιητών τα γηρατειά: πληγή,
βαθιά πληγή από φρικτό μαχαίρι,
δεν πρέπει να ’χει πίκρα κι ούτε οργή.
Οι ποιητές ποτέ δεν φτάνουν γέροι.
Θνήσκοντες κάθε μέρα έχουνε βγει
πέρα απ’ του πόνου τα δεσμά, απ’ το χέρι
του χρόνου, σε μια γόνιμη σιγή.
Κι αν άρρωστοι μονάζουν σ’ άδειες σκήτες,
περήφανοι κι αλύγιστοι προφήτες
κόσμου τυφλού,
τη μοναξιά τους αν καλά προσέξεις
θα δεις πως συντροφιά έχουνε τις λέξεις
που τους μιλούν.
(Από τη συλλογή «Παυσίλυπα», εκδ. Πρόσπερος, 1987. Περιλαμβάνεται και στη συγκεντρωτική έκδοση «Τάσος Κόρφης, Ποιήματα Β΄», εκδ. Πρόσπερος, 1997.)
Στην επόμενη σελίδα: «Ένας άγγελος έρχεται κάθε βράδυ».




