Οι νέοι ποιητές για τον χειμώνα

Υποδεχόμαστε την πρώτη ημέρα του χειμώνα με δέκα από τα ωραιότερα ποιήματα των νέων ποιητών μας στο πνεύμα της εποχής.

 
1795616_10152163004079334_839347868_n

«Οι λέξεις φόρεσαν παλτό και βγήκαν ξεσκούφωτες. Θα μου παγώσουν…» (Στη φωτογραφία η Χάρις Κοντού στο πάρκο Slottsparken του Royal Palace του Όσλο, Φεβρουάριος 2014)

Χάρις Κοντού, «Ο δρόμος με τα κόκκινα δέντρα»

Το μοναστήρι κάθεται στην κορυφή της πλαγιάς με τα μήλα
και τα υπόλοιπα, συγγενικά, αγαπημένα και πανάγαθα φρούτα.
Σήμερα είναι μια διαυγής, χειμωνιάτικη μέρα. Τα βήματα μου-
λιάζουν στο μπετόν και τα πόδια μου γίνονται γκρι από πάνω
ώς κάτω λερώνοντας τα όνειρα των προσκυνητών. Οι λεύκες με
συντροφεύουν, τρέχουν συχνά μπροστά και σφυρίζουν ανέμελα
ένα ρυθμικό εμβατήριο. Είναι αγγελικές. Στάζουν αίμα και οι
ώμοι τους αγγίζουν τον ουρανό. Περπατώ ευθυτενής. Αποφεύγω
τα πουλιά που πετούν ψηλά και δεν τα φτάνω ούτε στις μύτες.
Τα ερπετά που σέρνονται λίγο πιο πάνω απ’ την υπόληψή μου.
Χαιρετώ τις πεταλούδες με το μέτωπο καθαρό, αφού ξέρω ότι
δεν έζησαν χθες για να δουν τα αίσχη μου. Εκεί που θα πάω,
σκέφτομαι, θα ακουμπήσω τον ουρανό κι εγώ με όλα τα στοιχειά
της φύσης. Θα ξυπνάω το πρωί μ’ ένα αγιόκλημα στο στόμα και
το βράδυ θα φυτεύω κισσούς να ξορκίσω και το τελευταίο, ανθρω-
πόμορφο υβρίδιο που θέλει το κακό μου. Ροδίζουν τα μάγουλά μου,
όχι από ενοχή! Μα η βροχή χθες βράδυ ήταν πολύ κομψή, φορούσε
κόκκινο κραγιόν και με φίλησε δυο αμαρτίες σταυρωτά. Ξεκουμπώνω
το πουκάμισο να φουσκώσει το στήθος λίγο ανάταση. Οι λέξεις
φόρεσαν παλτό και βγήκαν ξεσκούφωτες. Θα μου παγώσουν…
Και πώς θα προσεύχομαι… Ένας περαστικός με παχιά δάχτυλα
μου έριξε μια ματιά. Απορώ γιατί δε ζήτησε αντάλλαγμα. Θα έδινα
όλη μου την αγιότητα για λίγα κεράσια, σκέφτηκα. Οι κερασιές το
χειμώνα είναι μια κόκκινη επανάσταση. Μήπως να γυρίσω πίσω.
Όχι. Τα βήματα με προλαβαίνουν σε κάθε ανηφόρα. Οι μοναχοί θα
δειπνήσουν στις εφτά κι ο θεός αργότερα. Δεν θα προλάβω και μου
’ρχεται να κλαίω. Το παραλήρημα συμβαίνει πριν το δείπνο. Οι πάλ-
λευκες λεύκες μού ροκανίζουν τα σωθικά με πόνο. Το άσπρο είναι
απειλητικό για έναν καλόγερο. Θα ντύσω τις αγαπημένες μου λεύκες
πορφύρα από ροδόνερα. Εξάλλου, ως γνωστόν, το κόκκινο σερβίρει
μόνο ψευδαισθήσεις. Θα πέσω στο πιο κοντινό χαντάκι, για να με
βρουν γρήγορα και να με θάψουν μαζί με τις εικόνες και τα αίματα.
Θα ξαπλώσω και θα πάρω θέση αθάνατου. Θα σταυρώσω τα χέρια.
Τα παχιά δάχτυλα θα μ’ αγκαλιάσουν σφιχτά γύρω απ’ το λαιμό
(που κρατάει με αφθαρσία ένα κεφάλι γεμάτο όραμα από έναν πολύ
πιο όμορφο παράδεισο). Το κόκκινο δεν είναι πουθενά, μόνο στις αμα-
ρτίες. Περπατάω ευθυτενής ώς το τέλος.
Έφτασα. Έχω γεράσει δέκα χρόνια.

(Από τη συλλογή «Οι κερασιές το χειμώνα είναι μια κόκκινη επανάσταση», εκδ. Γαβριηλίδης, 2012)

Ακούστε εδώ: Johann Sebastian Bach – «Concerto en Re mineur BWV 974 – Adagio d’ après Marcello»

 

Διαβάστε ακόμα: Top 5 ποιήματα για τον χειμώνα

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή

Στο νέο του βιβλίο «Λεωφόρος ΝΑΤΟ» ο Νικήτας Σινόσογλου αναπλάθει το βίωμα μιας περιπλάνησής του στην οδό ταχείας κυκλοφορίας που συνδέει τον Ασπρόπυργο με την Ελευσίνα. Μια περιπλάνηση που «εξελίχθηκε σε ισχυρή εμπειρία αποκοπής από τον δημόσιο χώρο και τον οικείο εαυτό».

Andro Ο Άνδρας από την αρχή Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Έτσι έχει εμπνεύσει τους ποιητές μας η Γέννηση του Θεανθρώπου. Ως «ευσπλαχνία», ως «έρωτας», ως «ένα πυκνό σημείο αιωνιότητας», ως «ένα παραμύθι της αγάπης για τους απελπισμένους»... Αυτά είναι πέντε από τα ωραιότερα –και πιο αντιπροσωπευτικά– ποιήματα. Συνοδευμένα με μουσικές στο πνεύμα της ημέρας.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Πόσο καλά γνωρίζουμε τα έργα και τις ημέρες του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας; Ποιο ήταν το όραμά του και γιατί δολοφονήθηκε; Η συγγραφέας Καρολίνα Μέρμηγκα, με αφορμή το νέο της βιβλίο, μιλάει στο Andro για τον άνθρωπο και πολιτικό που εξακολουθεί να περιβάλλεται από ένα μυστήριο.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Μια χειμωνιάτικη μέρα του Δεκέμβρη του 1952 ο Αλμπέρ Καμύ –έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα πριν από 60 χρόνια– επιστρέφει στον αγαπημένο από την εφηβεία του αρχαιολογικό χώρο της Τιπαζά, στην Αλγερία. «Μου φαινόταν πως επιτέλους ξαναγύριζα στο λιμάνι, για μια στιγμή τουλάχιστον, μια στιγμή που δε θα τελείωνε ποτέ πια», γράφει.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close