Προμηθέας Αλειφερόπουλος: «Η πατρότητα με εξυψώνει στα ουράνια και με ρίχνει στα υπόγεια»

Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος δεν είναι μόνο ηθοποιός. Είναι μπαμπάς, σύντροφος, ταξιδιώτης και είναι και ο Προμηθέας σκέτο. Πώς τα διαχειρίζεται όλα αυτά;

Κατευθυνόμουν προς το θέατρο Άλμα όπου πρωταγωνιστεί για δεύτερη χρονιά στην παράσταση «Festen». Σκεφτόμουν λοιπόν ότι θα ήθελα να ξεκινήσω τη συνέντευξη λέγοντάς μου κάτι που δεν έχει ξαναπεί. «Γενικά, τα λέω. Ό,τι μου ‘ρχεται, το λέω», μου απαντά και πράγματι, είναι ένας ηθοποιός που δεν μασάει τα λόγια του και μιλά ανοιχτά για πληγές και τραύματα, για όνειρα και για την επικαιρότητα. Γελάει όμως δυνατά με ένα γέλιο που μου είναι οικείο, το γάργαρο γέλιο ενός συγγενή που έχω καιρό να δω. Και τον οποίο έχω στήσει  λόγω της τρομερής κίνησης. Μοιραία η κουβέντα ξεκινά με το άλγος της συμφόρησης, αυτοκινήτων και ανθρώπων.

«Είμαι μηχανόβιος όλη μου την ενήλικη ζωή, οπότε έχω μάθει να ελίσσομαι με κίνδυνο της ζωής μου. Αγαπάω όμως και πολύ την ταχύτητα. Οπότε ναι, με νευριάζει πάρα πολύ η κίνηση. Δεν θυμώνω με τίποτα άλλο στη ζωή μου. Το καταλαβαίνω από αυτά που λέω όσο οδηγώ. Φοράω το κράνος μου, είμαι καλυμμένος μέσα στο μικρόκοσμό μου με το σκάφανδρο και «χώνω». Όχι πολύ δυνατά. Αλλά μου βγαίνει μια οργή, την οποία δεν την έχω κατά τα άλλα και αναρωτιέμαι».

– Άρα σε αυτοκίνητο δεν θα σε δούμε εύκολα…

Εκεί μου δημιουργείται ακόμα μεγαλύτερος εκνευρισμός γιατί έχω μάθει αλλιώς. Μου αρέσει όμως πάρα πολύ να οδηγώ και να ταξιδεύω, οπότε εκεί αλλάζει εντελώς η διάθεση μου. Φέτος όμως συνέβη το εξής: ταξίδεψα πολύ το καλοκαίρι, έμεινα πολύ καιρό ήρεμος, έπεσαν οι ρυθμοί και συντονίστηκα με τη φύση καλύτερα. Ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα πάρα πολύ στην επιστροφή μου, πάρα πολύ όμως.

Πρώτη φορά δυσκολεύτηκα πρωτίστως με την κίνηση. Δηλαδή όχι με την καθυστέρηση αλλά με την επιθετικότητα και την τσίτα. Ένιωθα ότι κινδυνεύω, ότι είμαι εκτεθειμένος, ότι βάλλομαι. Ήξερα ότι σε μια βδομάδα θα είμαι αυτός που γκαζώνει από πίσω και κυνηγάει να περάσει. Και με τρομάζει.

Διαβάστε ακόμη: Φάνης Μουρατίδης: «Το Maestro ήταν απόφαση Netflix να συνεχιστεί»

– Τα ταξίδια και δη τα road trips είναι κομμάτι της ζωής σας.

Είναι κάτι που το κάνουμε συνέχεια μαζί με τη γυναίκα μου. Είναι ο αγαπημένος μου σύντροφος στα ταξίδια. Το κατάλαβα από την πρώτη φορά που ταξιδέψαμε μαζί, πολύ άγουρα δηλαδή καθώς ήμασταν για λίγους μήνες μαζί. Πήραμε τη μηχανή και κάναμε όλη τη νότια Ευρώπη μέχρι το Γιβραλτάρ. Ένα μήνα ταξίδι. Ήταν ένα γερό crash test για άτομα ανώριμα που ήμασταν τότε, γιατί ήμασταν πιτσιρικάδες, αγρίμια. Είμαστε και οι δύο λάτρεις αυτού και ευτυχώς μπορώ να πω διότι ξέρω και ζευγάρια που ενώ είναι πολύ αγαπημένοι δεν επικοινωνούν σε αυτόν τον τομέα.

– Τα ταξίδια τα κάνετε με μηχανή;

Τώρα πια συνήθως με αυτοκίνητο. Μας αρέσουν οι μακρινοί προορισμοί οπότε προσγειωνόμαστε κάπου και νοικιάζουμε εκεί. Όπως στην Ινδία, το Μαρόκο, στις Ηνωμένες Πολιτείες, Ιορδανία.

– Είναι απαιτητικά και δύσκολα ταξίδια.

Όσο μεγαλώνουμε, αυξάνουμε τις αποσκευές και το καταλαβαίνουμε και οι δύο. Λέμε: «Κοίτα να δεις παλιά πώς πηγαίναμε με δύο τσαντάκια και τώρα τι γίνεται». Φέτος νοικιάσαμε τροχόσπιτο και κάναμε μεγάλο road trip στην Τουρκία.

Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος σε ένα αχανές τοπίο κάπου στην Τουρκία, από ένα roadtrip που έκανε με τη σύζυγό του το καλοκαίρι.

– Τι είναι αυτό που σου αρέσει στα road trips;

Ότι βιώνω τη διαδρομή. Η εναλλαγή στο περιβάλλον γίνεται σταδιακά και η νέα πληροφορία με κρατάει σε μια συνεχή εγρήγορση. Γίνεται πιο έντονη και συντονίζομαι με αυτό. Μου κρατάει το ενδιαφέρον τεταμένο, χωρίς να συμβαίνει κάτι που ανεβάζει την αδρεναλίνη σου. Θαυμάζω κάτι καινούριο και βάζουμε στόχους και πάμε εκεί την επόμενη μέρα. Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό.

– Αυτά τα ταξίδια είναι η βασική ξεκούραση του καλοκαιριού; Δεν μου δίνεις την εντύπωση ενός ανθρώπου που αράζει στην αιώρα.

Μου αρέσει πάρα πολύ. Κάναμε χρόνια ελεύθερου κάμπινγκ. Δηλαδή πήγαινα σε μια παραλία με τη Φαίδρα και αράζαμε 20 μέρες. Θάλασσα και βιβλία. Το καλύτερό μου είναι αυτό. Επειδή το να πάμε διακοπές χωρίς τον γιο μας είναι πιο δύσκολο, οι επιλογές είναι πια περιορισμένες, που μπορούμε και είμαστε και πολύ τυχεροί που μπορούμε να το κάνουμε, διαλέγουμε συνήθως μια χρονιά το ένα, μια το άλλο. Δηλαδή την προηγούμενη χρονιά είχαμε κάνει αραχτές διακοπές σε ένα σπίτι στη θάλασσα. Ξεκουράζεσαι πιο πολύ και τα βιβλία είναι μια διέξοδος. Να φύγει το μυαλό. Τα road trips είναι κάτι που έχω ανάγκη για να γεμίζω με καινούριες εικόνες. Δημιουργούμε καινούργιες αναμνήσεις και αυτό νιώθω ότι γεμίζει κάπως τη ζωή μου. Τη χορταίνω πιο πολύ.

– Δεν είναι όμως γεμάτη η ζωή σου με το θέατρο;

Πολύ εύκολα το αισθάνομαι ότι δεν χορταίνω. Το θέατρο είναι από τις πιο επαναληπτικές εργασίες. Κάνω το ίδιο έργο κάθε μέρα, στο ίδιο μέρος, κάθε μέρα. Φυσικά και αλλάζουν εσωτερικά πράγματα, αλλά πρέπει να παίξω έναν χαρακτήρα με την ίδια διαδρομή κάθε μέρα και να τον κρατήσω φρέσκο. Εκεί είναι το ζητούμενο.

– Ειδικά στο Φέστεν όμως έχει το στοιχείο της έκπληξης πολύ ζωντανό.

Πράγματι και αυτή είναι και η μεγάλη του δυσκολία.

– Ποιο είναι το μυστικό για μια μακροχρόνια σχέση;

Αγαπιόμαστε πολύ. Εννοώ πως ό,τι και να γίνει, νιώθω εμπιστοσύνη και αυτό έχει τεράστια σημασία, ειδικά από τότε που κάναμε παιδί. Νομίζω και εκείνη το ίδιο. Έχουμε πλέον περάσει σε ένα επίπεδο που ακόμη και στα πράγματα που μπορούν να πληγώσουν τον άλλον, ταυτόχρονα βλέπουμε και την άλλη όψη. Ε, αυτό νιώθω εγώ ότι είναι αγάπη. Η όρεξη, η δίψα να μοιραζόμαστε νέες εμπειρίες. Και μια πίστη, ρε γαμώτο, που νιώθω ότι είναι απαραίτητη και στην εποχή μας είναι πολύ δύσκολο να την έχεις, ότι μέσα από τις δυσκολίες θα τα βρούμε. Και ξέρεις, όσο περνά ο καιρός και με διάφορα προβλήματα και διαφορές, πολύ μεγάλες κρίσεις που έχουμε περάσει…

– Ως άνθρωποι;

Αλλά και ως ζευγάρι. Ξέρω ότι θα είναι πάρα πολύ σημαντική στη ζωή μου, ό,τι και να γίνει. Ακόμη και η συντροφικότητα νιώθω ότι είναι ένα κομμάτι αυτού του πολύ μεγαλύτερου που μας συνδέει.

«Η δουλειά μου μου προσφέρει μια ευκαιρία και μια παγίδα. Μια ευκαιρία να είσαι πολύ παρών. Αλλά και μια παγίδα γιατί ξαφνικά είσαι σε πολύ συμπυκνωμένο χρόνο του παρόντος». (Φωτογραφία: Ελίνα Γιουνανλή)

– Σε μια εποχή ειδικά που επιβραβεύει την εναλλαγή, τη βιασύνη για το next best thing. Είναι όμως και να αισθάνεσαι ότι μπορείς να αλλάζεις και να εξελίσσεσαι. «Μα δεν είσαι αυτός που γνώρισα». Μα εννοείται!

Θα ήμουν ανυπόφορος αν ήμουν ίδιος από τα 27 στα 43 μου. Έχουμε όμως διδαχτεί ότι κάνουμε ένα συμβόλαιο, το οποίο πρέπει να μένει ίδιο. Όμως μεταλλάσσεται στ’ αλήθεια, γιατί αν δεν αλλάζει, πώς θα προχωρήσουμε; Θα είμαστε φυλακισμένοι.

– Η σχέση σου με το χρόνο πώς είναι;

Αγωνίζομαι, όπως φαντάζομαι οι περισσότεροι άνθρωποι να βρίσκομαι στον παρόντα χρόνο. Δεν τα καταφέρνω πολύ καλά. Αν είναι να διαλέξω τη σκιά του παρελθόντος ή του μέλλοντος, σίγουρα θα πω το δεύτερο. Φυσικά με τα προβλήματα που έχω κληρονομήσει από το παρελθόν. Βεβαίως εναποθέτω και πολλά στο μέλλον: αυτό το θα ζήσω μετά, θα προλάβω να το κάνω μετά, μετά θα ηρεμήσω, μετά θα χαμογελάσω. Η δουλειά μου μου προσφέρει μια ευκαιρία και μια παγίδα. Μια ευκαιρία να είσαι πολύ παρών. Αλλά και μια παγίδα γιατί ξαφνικά είσαι σε πολύ συμπυκνωμένο χρόνο του παρόντος. Μπορεί να κάνεις πολύ μεγάλες εσωτερικές, ψυχικές διαδρομές οι οποίες πολύ συχνά επηρεάζουν την υπόλοιπη ζωή σου. Δεν έχεις χόμπι, δεν ψάχνεις πράγματα που να σε ευχαριστούν γιατί λες «μα εγώ κάνω αυτό που με ευχαριστεί. Το κάνω κάθε μέρα». Ναι, αλλά είναι δουλειά σου. Είναι μια παγίδα καλοστημένη.

– Το κομμάτι της πατρότητας είναι πρωταγωνιστικό στο Festen Πώς είσαι εσύ ως μπάμπας;

Για μένα η πατρότητα είναι μια σφεντόνα. Ένα λάστιχο που με εξυψώνει στα ουράνια σε στιγμές ευτυχίας και πληρότητας και με ρίχνει σε κάποια υπόγεια που έχω μια συνήθεια να μπαίνω, στα οποία είμαι μόνος μου και τιμωρώ τον εαυτό μου.

– Γιατί;

Γιατί μπορεί να κάνω κάτι πολύ λάθος και το διαπιστώνω.

– Σε καταλαβαίνω, το αισθάνομαι κι εγώ με τον γιο μου: την αγωνία αν θα με αποδεχτεί.

Άρχισα να διαπιστώνω όταν ο γιος μου ήταν δυόμιση, με έναν τρόπο πολύ διακριτικό και μαλακό, ότι κόβεται η επικοινωνία, σαν να παίζουμε τένις και ξαφνικά να σταματούσε. Κι έλεγα «τώρα τι έκανα;». Έκανα ένα βήμα πίσω για να καταλάβω τι έγινε, γιατί δεν καταλάβαινα καν. Έτσι πήγα και για μια δεύτερη δόση ψυχοθεραπείας γι’ αυτόν τον λόγο. Σκέφτηκα «ρε συ, ώπα, τι κάνω τώρα;». Σκεφτόμουν γιατί μου βγαίνουν συγκεκριμένες συμπεριφορές, γιατί πάω να τον χειριστώ με κάποιο τρόπο, γιατί του μιλάω έτσι, γιατί με νευριάζει αυτό, γιατί δεν του επιτρέπω εκείνο. Γιατί τον επιβραβεύω με αυτόν τον τρόπο; Άπειρα πράγματα που μου έμοιαζαν φάλτσα. Το μεγαλύτερό μου αγκάθι είναι το ότι δεν μπορώ να είμαι πιο πολύ παρών μαζί του.

«Μπορώ να μοιραστώ πολύ προσωπικά πράγματα με εντελώς άγνωστους ανθρώπους. Μου είναι πολύ εύκολο και κάτι παίρνω από αυτό. Αυτή η ανταλλαγή με κάνει να συνδέομαι με τους ανθρώπους. Ανοίγονται και οι άλλοι πιο εύκολα. Δεν μ’ αρέσει το small talk».

– Δύσκολη συνθήκη για όλους. Να είσαι συνειδητά παρών.

Έχω κάνει πολύ πίσω στη δουλειά μου για να είμαι εκεί. Η σκιά του μέλλοντος που ανέφερα σ’ αυτή την αγχώδη διαταραχή που διαπιστώνω πολύ τα τελευταία χρόνια, αυτό δεν επιτρέπει να είμαι ανοιχτός πραγματικά και να είμαι εκεί. Γιατί η σχέση με το παιδί, σε αυτές τις ηλικίες, έχει ως βάση τις μπαρούφες που θα μοιραστεί μαζί σου. Θα σου πει όμως ξαφνικά κάτι και θα πάθεις ταράκουλο, αλλά αυτό θα σου το πει ανάμεσα σε 500 άσχετα κι ασήμαντα πράγματα.

– Ο ωφέλιμος χρόνος που χαλαρώνει.

Ναι, πρέπει να είσαι εκεί στις μπαρούφες για να ακούσεις το μεγαλύτερο. Το καταφέρνω κάποιες στιγμές. Επίσης, προσπαθώ κάθε χρόνο να πάμε ένα ταξίδι μαζί. Το έχουμε καταφέρει τα τελευταία 3-4 χρόνια. Ξέρω ότι εκεί λειτουργώ καλύτερα. Όταν είμαι εκτός έδρας, σταματάει για λίγο αυτή η βαβούρα του κεφαλιού κι αμέσως νιώθει κι εκείνος πιο ασφαλής κι ανθίζει και αυτός πιο πολύ. Στήνω και το ταξίδι γύρω του, κάνουμε πράγματα που να του αρέσουν.

– Πολύ ωραίος τρόπος να έρθετε κοντά, να αναπτύξετε τη σχέση σας. Δεν είναι εύκολο.

Σίγουρα, απλώς όπως και στη σχέση, η καθημερινότητα είναι το αγκάθι. Και πώς εκεί καταφέρνεις να το κάνεις. Αυτό που σίγουρα είναι για μένα η πατρότητα είναι η τρυφερότητα και η ασφάλεια. Νιώθω ότι κάνω ό,τι μπορώ για να του τα δίνω.

– Είσαι ένας άνθρωπος φωτεινός κι ανοιχτός. Πώς καταφέρνεις να βγεις από τα σκοτάδια σου;

Πάντα ήταν συγκεκαλυμμένα τα σκοτάδια μου. Σπάνια ήταν αντιληπτό στους περισσότερους παρά μόνο στους πολύ δικούς μου ανθρώπους. Έχω περάσει περιόδους πολύ εσωστρεφείς, πολύ κλειστές, που δεν έβγαινα καθόλου. Όσο μεγαλώνω, δεν με νοιάζει η άποψη των άλλων απέναντι στα προβλήματά μου. Με νοιάζει να μην τους κάνω κακό, έστω κι άθελά μου. Δουλεύω σε αυτά όμως και κατά τα άλλα δεν θέλω να κρύψω τα προβλήματά μου. Θέλω να μοιράζομαι. Μπορώ να μοιραστώ πολύ προσωπικά πράγματα με εντελώς άγνωστους ανθρώπους. Μου είναι πολύ εύκολο και κάτι παίρνω από αυτό. Αυτή η ανταλλαγή με κάνει να συνδέομαι με τους ανθρώπους. Ανοίγονται και οι άλλοι πιο εύκολα. Δεν μ’ αρέσει το small talk. Ήμουν πάντα υψηλής λειτουργικότητας ακόμη και σε περιόδους καταχρήσεων ή ξενυχτιού. Όταν κλείνει η πόρτα τι γίνεται; Η σκέψη είναι πολύ γρήγορη. Η βουτιά στο σκοτάδι είναι μια στιγμούλα. Δεν λέω ότι πάντα είμαι μες το σκοτάδι.

Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος στην παράσταση Festen. (Φωτογραφία: Ελίνα Γιουνανλή)

– Το ότι είσαι ηθοποιός σε απελευθερώνει ή σε βαραίνει;

Μη γελιόμαστε, αυτά τα έργα δεν βοηθάνε. Σκαλίζουμε περιοχές συνεχώς που άλλοι άνθρωποι δεν τις αγγίζουν. Δεν πάνε εκεί ποτέ, δεν θέλουν να πάνε και καλά κάνουν. Στην τελική δεν ξέρω, μπορεί να είναι και καλύτερα. Προσπαθώ να μην τα φέρνω σπίτι μου. Παλιότερα ως πιο νέος και πιο νάρκισσος ήταν αλλιώς. Εντάξει, όσο μεγαλώνεις, λες «έλα, καραγκιόζη, κάνε τη δουλίτσα σου εκεί που πρέπει και σπίτι σου να είσαι κανονικός».

– Πώς αισθάνεσαι για αυτά που ζούμε ως χώρα και ως κοινωνία;

Καθόλου καλά και είμαι και πολύ φοβισμένος γι’ αυτό που έρχεται. Δεν μ’ αρέσει αυτό που βλέπω γύρω μου. Δεν μ’ αρέσει αυτό που βλέπω να πηγαίνει γύρω μου. Νιώθω ότι ζούμε σε έναν εντελώς πλασματικό κόσμο. Η έννοια του άβαταρ έχει αρχίσει να γίνεται το κοινωνικό προσωπείο. Τώρα πια είναι ανεξέλεγκτο.

– Είναι και ο θυμός που λέγαμε στην αρχή.

Υπάρχει θυμός πολύς, ο οποίος δεν ξέρει πού να εκτονωθεί. Συσσωρεύεται λοιπόν μέσα μας. Γιατί απαγορεύουμε πράγματα συνεχώς στον τρόπο που εκφραζόμαστε, οι όποιες αλλαγές έρχονται εξωτερικά. Σαφώς πρέπει να γίνουν αυτές οι αλλαγές στην κοινωνία και δεν μπορούμε να τραυματίζουμε με τον λόγο μας κανέναν άνθρωπο. Πρέπει να το μάθουμε αλλά ουσιαστικά και ομαλά. Χρειάζονται οι άνθρωποι έναν χρόνο για τη μετάβαση. Όμως ο τρόπος που γίνεται είναι μόνο εξωτερικός κι έτσι ο θυμός εκτονώνεται πια ασυνείδητα. Πολώνεται ο κόσμος και έπειτα βλέπεις τον ακραίο φασισμό και τον νεοσυντηρητισμό να γιγαντώνεται και λες «τι γίνεται;». Διάβαζα μια συνέντευξη του Οστερμάγιερ κι έλεγε: «δεν πίστευα ότι θα έφτανα τα 50 και να βλέπω να ανεβαίνει ακροδεξιά πάλι στη χώρα μου». Είναι πολύ τρομακτικό, πολύ δυσοίωνο. Από την άλλη, ξέρω εγώ, η ιστορία κάνει κύκλους και μήπως πρέπει να το δεις και κάπως θετικά και να πεις ότι ενδεχομένως πρέπει να φτάσει ακραία για να σπάσει επιτέλους κάτι, να ισορροπήσει;

– Και το 2010-12 πιστεύαμε ότι είχαμε φτάσει στα άκρα. Μήπως οι κύκλοι είναι πολύ γρήγοροι πια; Ζούμε πολύ συμπυκνωμένες εποχές.

Σίγουρα και λόγω της τεχνολογίας κιόλας, έχει αλλάξει πάρα πολύ ο ρυθμός μεταβολής. Είναι εκθετικό αυτό το πράγμα.

– Μας περιμένουν και χειρότερα;

Είμαι σίγουρος γι’ αυτό.

– Έχεις κάποιο όνειρο;

Ονειρεύομαι μεγαλύτερη εναρμόνιση με τη φύση, με τους βιορυθμούς μας. Μέσα σ’ αυτήν την ακατάσχετη αιμορραγία από την επαφή με τον εαυτό μας, κανείς δεν νιώθει πλήρης ποτέ. Πάμε στο παρακάτω. Ακούω από φίλους μου που είναι σε corporate περιβάλλοντα, ότι πρέπει να αλλάζεις δουλειά κάθε τρία χρόνια, όπως και στις σχέσεις. Γενικά πιστόλια παντού. Οπότε ονειρεύομαι μια μεγαλύτερη υπομονή στα πράγματα. Μια πίστη. Μια παύση για να ακούμε.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Prime Entertainment Gr (@prime_entertainment_gr)

* Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Festen» και σκηνοθετεί το νέο έργο της Φωτεινής Αθερίδου «Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου» με την Χριστίνα Χειλά Φαμέλη, τη Φωτεινή και τον Μιχάλη Τιτόπουλο στο θέατρο Ιλίσια Βολονάκη.

TAGS :
ηθοποιός Προμηθέας Αλειφερόπουλος συνέντευξη

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook