Το Sanremo, η Νάπολη και η δύναμη της ταυτότητας

Ο Sal da Vinci αναδείχθηκε νικητής το Σάββατο στο φεστιβάλ Sanremo στη Λιγουρία και θα εκπροσωπήσει την Ιταλία στη Eurovision με μια αφοσίωση στην κουλτούρα του ιταλικού νότου, δη τη Νάπολη, από όπου προέρχεται.

To Festival di Sanremo δεν είναι ποτέ ένα απλό μουσικό γεγονός. Το Sanremo, σχεδόν συνώνυμο της ιταλικής δημοκρατίας, διατρέχει οκτώ δεκαετίες πολιτισμικής ιστορίας. Από τα 80 χρόνια της σύγχρονης Ιταλίας, τα 76 συνοδεύτηκαν από αυτόν τον θεσμό. Είναι κάτι περισσότερο από διαγωνισμός·είναι καθρέφτης ταυτότητας.

Η επικράτηση του Sal Da Vinci από τη Νάπολη αποκτά, έτσι, ιδιαίτερο συμβολισμό. Εκπροσώπησε τον ιταλικό νότο μέσα από τη musica neomelodica — ένα ιδίωμα που συχνά αντιμετωπίζεται από τον βορρά ως «παράφωνο», στερούμενο μέτρου ή εκείνης της αστικής raffinatezza που χαρακτηρίζει τη βορειοϊταλική καλλιτεχνική παράδοση. Κι όμως, αυτή η μουσική δεν ζητά έγκριση· ζητά ακρόαση. Απηχεί στα λαϊκά στρώματα, στις γειτονιές, στις οικογενειακές γιορτές· όχι απαραίτητα στα κοσμικά σαλόνια του Μιλάνο.

Η ναπολιτάνικη σχολή έχει ιστορία, συνέπεια και βάθος. Από τον Gigi D’Alessio και τον Nino D’Angelo έως τον Pino Daniele — και ακόμη και τον Geolier, παρά τη διαφορετική του μουσική κατεύθυνση — διαμορφώνεται μια αλυσίδα συνέχειας. Άλλοτε με μπαλάντες, άλλοτε με μπλουζ ή ραπ, αλλά πάντα με κοινή ρίζα: την πόλη, τη διάλεκτο, το βίωμα.

Η νίκη αυτή, λοιπόν, δεν αφορά μόνο ένα τραγούδι. Αφορά μια πρόταση. Μια αφήγηση. Μια ταυτότητα που δεν φοβάται να είναι τοπική για να γίνει εθνική.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Sal Da Vinci (@saldavinciofficial)

Και εδώ προκύπτει αναπόφευκτα η σύγκριση με την Ελλάδα. Τα τελευταία χρόνια — με ελάχιστες εξαιρέσεις — σπανίζουν οι προτάσεις που αναδεικνύουν με σύγχρονους όρους τη μουσική μας παράδοση. Όχι ως φολκλόρ, ούτε ως επιφανειακό «πάντρεμα» με δυτικά πρότυπα, αλλά ως ζώσα πολιτισμική συνέχεια. Συχνά μοιάζουμε παγιδευμένοι ανάμεσα σε έναν άκριτο δυτικό μιμητισμό και σε μια πτωχοδρομική αντίληψη προόδου που συγχέει την εξωστρέφεια με την απώλεια ταυτότητας.

Το παράδειγμα του Sanremo υπενθυμίζει κάτι απλό αλλά ουσιώδες: η πολιτισμική αυτοπεποίθηση δεν γεννιέται από την άρνηση της ρίζας, αλλά από τη δημιουργική της μετουσίωση. Η τοπικότητα, όταν είναι αληθινή, δεν περιορίζει — θεμελιώνει. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ηχηρό μήνυμα της φετινής βραδιάς.

* Βρείτε όλες τις καταχωρήσεις του Κωνσταντίνου Μουρτοπαλλά εδώ.

Διαβάστε ακόμη: Με τον αγαπημένο μας Sorrentino στην Ταορμίνα, αναζητώντας το άπιαστο νόημα της ομορφιάς

TAGS :
Ιταλία Νάπολη

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook