Με άλλο τίτλο θα σάρωνε: Η καλύτερη μίνι σειρά της χρονιάς που για 6 επεισόδια παραπλανά, είναι κι η πιο αδικημένη

Μια σειρά με 3 ηθοποιούς που υπηρετούν άριστα την πλοκή.

Στην εποχή που το μάρκετινγκ παίζει, δυστυχώς, τον πρωταρχικό ρόλο, όπου όλοι έλκονται από το εξωτερικό περίβλημα, το να δώσεις όνομα σε μια σειρά «DTF St. Louis», μοιάζει αυτοκαταστροφικό. Κι ευτυχώς που ήταν στο HBO, ένα μεγάλο δίκτυο, ειδάλλως θα έμενε στην αφάνεια και μπορεί να μην έφτανε μέχρι τα βραβεία Emmy, όπου αναδείχθηκε ως η Καλύτερη Μίνι Σειρά για το 2026.

Το DTF St. Louis είναι μια σύλληψη του Στίβεν Κόνραντ και ενώ μοιάζει με αστυνομικό μυστήριο, με σειρά εγκλήματος, εν τέλει, δεν είναι αυτό το ζήτημά της, δεν είναι η εστίαση και η οπτική της.

View this post on Instagram

A post shared by ScreenRant (@screenrant)

Με πρωταγωνιστές τους Ντέιβιντ Χάρμπουρ (Stanger Things), Τζέισον Μπέιτμαν (Ozark) και Λίντα Καρντελίνι (Scooby Doo, Dead to Me), το DTF St. Louis μας μεταφέρει στο Σεντ Λούις στο Μιζούρι, εκεί όπου ζουν ο διάσημος μετεωρολόγος Κλαρκ Φόρεστ και ο Φλόιντ Σμέρνιτς με τη γυναίκα του Κάρολ και τον γιο της τον Ρίτσαρντ.

Ο Κλαρκ και ο Φλόιντ γνωρίζονται όταν ο δεύτερος θα ακολουθήσει σε ένα δελτίο ακραίων καιρικών φαινομένων τον Κλαρκ, για να πει το δελτίο στη νοηματική, μιας και αυτή είναι η δουλειά του. Ο Φλόιντ μάλιστα σώζει σε μια ανεμοθύελλα τον Κλαρκ από ένα ιπτάμενο αιχμηρό αντικείμενο πριν αυτό καρφωθεί σε μια κολώνα.

Οι δυο τους γίνονται φίλοι, περνάνε χρόνο μαζί, γνωρίζει ο Κλαρκ την Κάρολο και τον Ρίτσαρντ και ένα διάστημα μετά, ο Κλαρκ μοιράζεται με τον Φλόιντ μια εφαρμογή σεξουαλικών γνωριμιών, το DTF (Down to Fuck), δηλαδή «Έτοιμος για Πήδημα». Στην επόμενη σκηνή, ο Φλόιντ είναι νεκρός σε ένα γυμναστήριο, με την αστυνομία να βρίσκει το πτώμα του, ένα περιοδικό Playgirl που είχε στο χέρι και ένα αναψυκτικό που περιείχε θανατηφόρα ουσία. Τι μεσολάβησε;

Ο Κλαρκ και ο Φλόιντ γίνονται φίλοι, ο Κλαρκ έχει κρυφή σχέση με τη γυναίκα του Φλόιντ, ο Φλόιντ το ανακαλύπτει, αλλά ό,τι ακολουθεί, δεν είναι με τίποτα αναμενόμενο.

Τι κάνει τόσο καλή αυτή τη σειρά

Η σειρά είμαι δομημένη πάνω σε χρονικά άλματα ώστε σου δημιουργεί ψευδαισθήσεις. Δεν κατανοείς πότε βλέπεις το αφηγηματικό παρόν και πότε το παρελθόν. Αυτό στην αρχή είναι λίγο χαοτικό, αλλά μόλις καταλάβεις πώς κινείται, αποκτά ενδιαφέρον, γιατί με αυτόν τον τρόπο μπορεί να σου αποκαλύπτει σιγά σιγά τα στοιχεία που θα σε οδηγήσουν σε ό,τι συνέβη πριν βρεθεί νεκρός ο Φλόιντ.

Σε επίπεδο πλοκής και στην τοποθέτηση των σκηνών, στη αναρχία αυτή της χρονικής ακολουθίας, το DTF St. Louis είναι αριστουργηματικό. Γιατί κάθε στοιχείο λειτουργεί για τον μεγαλύτερο σκοπό, ο οποίος αποτυπώνεται στο τελευταίο επεισόδιο και στο τι συνέβη και πέθανε ο Φλόιντ. Μέχρι εκεί, η πρώτη σκέψη είναι πως τον σκότωσε ο Κλαρκ, επειδή έκανε κρυφά σεξ με τη γυναίκα του, την Κάρολ, και κάποια στιγμή η Κάρολ του είπε πως δε μπορεί να χωρίσει τον Φλόιντ. Μετά, η σειρά κατευθύνει τον θεατή να πιστέψει πως η Κάρολ είναι μια ύπουλη γυναίκα που τα έκανε όλα έτσι ώστε και να σκοτώσει ο Κλαρκ τον Φλόιντ και να γλυτώσει κι από τον Κλαρκ. Ότι δηλαδή τον χρησιμοποίησε για να πετύχει έναν σκοπό.

Πάνω που οι αστυνομικοί πάνε να θεμελιώσουν το τι έγινε και πιστεύουν ότι βρίσκονται κοντά στην απάντηση, εμφανίζεται ένα στοιχείο που τους ανακατευθύνει.

Όταν ο Κλαρκ μιλάει για τον Φλόιντ με τόση αγάπη στους αστυνομικούς, εκεί η λογική στρέφεται στην Κάρολ όχι μόνο ως ηθική αυτουργό, μα και ως φυσική αυτουργό, ότι δηλαδή αυτή σκότωσε τον Φλόιντ. Κι όλη αυτή η ανακατεύθυνση κρατάει για 6 επεισόδια. Αυτό που συμβαίνει στο 7ο, δυσκολεύεται να το αποδεχτεί το μυαλό, αφού έχει πειστεί σε όλη τη διάρκεια ότι τα πράγματα μόνο έτσι μπορούν να εξηγηθούν και όχι διαφορετικά.

Η ατμόσφαιρα της σειράς είναι κι αυτή ένα case study, μιας και μεταπηδά από το έγκλημα στο δράμα, από τη μαύρη κωμωδία στο feelgood και ξαναπαίρνει τον δρόμο της επιστροφής ή, συχνά, πηγαίνει από το ένα στο άλλο χωρίς να ακολουθεί τη «φυσιολογική» πορεία.

Οι 3 πρωταγωνιστές κάνουν σωστά τη δουλειά όχι με το στόμα τους, με τις λέξεις που λένε, αλλά με τις εκφράσεις του προσώπου τους, με τις γκριμάτσες τους. Ειδικά η Λίντα Καρντελίνι που είναι και το κλειδί του αποπροσανατολισμού, δεν αφήνει περιθώριο άλλης σκέψης από το ότι αυτή είναι η δολοφόνος ή μια σατανική γυναίκα. Σκέφτεσαι ότι είναι τακτική της να σκοτώνει συζύγους της, αφού έχει έναν γιο από προηγούμενο γάμο, από τον οποίο έχει κρατήσει και το επώνυμο. Μάλιστα, σε μια σκηνή που μια αστυνομικός την αποκαλεί μόνο Σμέρνιντς, της τονίζει ότι είναι Κάρολ Λαβ-Σμέρνιτς. Να είναι άραγε τα επώνυμα η υπογραφή της ως serial killer;

Ποιος περίμενε η τύπισσα που έκανε πριν 24 χρόνια τη Βίλμα στο Scooby Doo, να είναι στα 51 της μια πολύ αξιόπιστη ηθοποιός σειρών;

Αυτή η τέχνη της αποπλάνησης από το σενάριο, είναι που σε κάνει να αγαπάς περισσότερο την αλήθεια, το τι τελικά έγινε και πέθανε ο Φλόιντ, αυτός ο υπέροχος τύπος, όπως τον λέει επίμονα ο Κλαρκ όταν τον ανακρίνουν.

Το DTF St. Louis μπορεί να χαρακτηριστεί με μια λέξη, η οποία βασίζεται αποκλειστικά στην αποκάλυψη στο 7ο επεισόδιο: είναι μια πολύ όμορφη σειρά. Ομορφιά. Έστω μέσα από αυτή την τραγωδία. Έχει έναν feelgood χαρακτήρα, έχει το συναίσθημα της λύτρωσης. Και σε αυτό έχουν μερίδιο οι ηθοποιοί, ιδίως ο Ντέιβιντ Χάρμπουρ που αφήνει την αγριάδα του ντετέκτιβ Χόπερ από το Stranger Things και γίνεται ένας γλυκός άντρας που φτάνει να φιληθεί με άλλον άντρα, μόνο και μόνο για να μην τον κάνει να νιώσει άβολα που είναι γκέι, ενώ ο ίδιος σίγουρα δεν είναι γκέι.

Και γυρίζω ξανά σε αυτό που γράφω στην αρχή. Το DTF St. Louis δεν είναι catchy τίτλος. Είναι εύστοχος για την πλοκή, αλλά δεν προσελκύει τον έμπειρο θεατή να πατήσει το play. Αν δεν ήταν αυτό, είμαι βέβαιος πως η σειρά θα ήταν talk of the town και θα τη συζητούσαν πολλές παρέες.