
Η ταινία The Roses εξερευνά το πώς αλλάζει ένας γάμος όταν αλλάζει η δυναμική και ο επιτυχημένος επαγγελματικά γίνεται «αποτυχημένος» και κρατά το σπίτι και τα παιδιά, ενώ η housemom γίνεται επιχειρηματίας.
Κωμωδία στο σινεμά, τι δύσκολο πράγμα; Είναι όντως; Αν πάει να χτίσει νέες νόρμες, ναι, είναι. Αν όμως έχει μια παρελθοντική βάση ή δύο «τέρατα» της υποκριτικής που κανείς δε μπορεί να τα κηλιδώσει, τότε τίποτα το δύσκολο δεν υπάρχει. Δώσε τους ένα αρκούντως καλό σενάριο και θα στο εκτοξεύσουν στη στρατόσφαιρα. Αυτό συμβαίνει στην ταινία The Roses, με την Ολίβια Κόλμαν και τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, η οποία είναι μια «επανάληψη» της ταινίας του 1989 με Μάικλ Ντάγκλας, Καθλίν Τέρνερ και Ντάνι Ντε Βίτο.
Ως προς την ευκολία της κωμωδίας, το The Roses είναι το 2ο καλοκαιρινό δείγμα για το ότι οι νόρμες του παρελθόντος δίνουν μια καλύτερη ώθηση. Το Naked Gun είναι το πρώτο. Η επιτυχία του και στις εισπράξεις, αλλά και στις κριτικές, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Το The Roses ίσως να μην πετύχει το ίδιο (αν κρίνω από τη βαθμολογία στο Rotten Tomatoes που είναι κατά 15-20 μονάδες πιο κάτω από αυτό που της αξίζει -στο 65%), διότι στην Ελλάδα βγαίνει και σε περίοδο που έχουν μείνει 4-5 εβδομάδες ακόμα για τα θερινά σινεμά, οπότε ίσως να μην προλάβει να κάνει μεγάλη διαδρομή -είναι ξεκάθαρα ταινία φτιαγμένη για θερινό σινεμά, όχι τόσο για κλειστή αίθουσα.
Κι αν δεν το πετύχει, βέβαια, δεν αλλάζει αυτό που είναι η ταινία: ένα masterclass βρετανικής κωμωδίας από τους δύο πρωταγωνιστές και το supporting cast τους, που περιλαμβάνει τους Άντι Σάμπεργκ και Κέιτ ΜακΚίνον, δύο τέκνα της αμερικανικής σκηνής, του SNL.
Η ιδιοσυγκρασία του χιούμορ που επικρατεί, είναι της βρετανικής σχολής, και όχι το slapstick που είναι ίδιο της αμερικανικής κωμικής κουλτούρας. Ο Κάμπερμπατς κι η Κόλμαν σμιλεύουν το χιούμορ της ταινίας στο βρετανικό φλέγμα, στην ειρωνεία, στη σοβαρότητα της έκφρασης που συγκρούεται με τη συνθήκη και με το άβολο της στιγμής. Όπως η διελκυστίνδα ειρωνειών που ανταλλάσσουν στο τραπέζι που κάνουν στους φίλους τους, αφού έχουν πάει στο νέο τους σπίτι.

Να μας συγχωρείτε, αλλά αυτό το δίδυμο, Κόλμαν και Κάμπερμπατς, το «παντρευόμαστε» ισοβίως.
Η πλοκή της ταινίας
Ο Θίο (Κάμπερμπατς) είναι αρχιτέκτονας και κατά τη διάρκεια ενός δείπνου του γραφείου του σε ένα εστιατόριο, όπου πανηγυρίζουν για τα σχέδια που εγκρίθηκαν, εκείνος διαφωνεί και θεωρεί πως είναι αποτυχία αυτό που θα χτιστεί, νιώθοντας ότι είναι πάνω από τους άλλους. Εκνευρισμένος, τρέχει προς την κουζίνα, όπου βλέπει την Άιβι (Κόλμαν), τη sous-chef να μαγειρεύει και να είναι εξίσου εκνευρισμένη που δεν της δίνει ο σεφ την «καλιτεχνική» ελευθερία. Αφού κάνουν σεξ, φεύγουν για την Αμερική για να διεκδικήσουν κάτι καλύτερο.
10 χρόνια μετά, έχουν 2 παιδιά, ο Θίο είναι σε ένα αρχιτεκτονικό γραφείο και βγάζει πολύ καλά λεφτά και του έχει ανατεθεί να χτίσει το Μουσείο Ναυτικής Ιστορίας της Καλιφόρνια, ενώ η Άιβι είναι μαμά στο σπίτι, μαγειρεύοντας εξτρίμ γλυκά για τα παιδιά και φροντίζοντάς τα. Ο Θίο αποφασίζει ότι πρέπει να κάνει κι αυτή το όνειρό της κι έτσι της ανοίγει ένα εστιατόριο. Για καιρό, δεν πατάει ψυχή. Η Άιβι όμως είναι οκ με αυτό. Το δουλεύει 3 μέρες τη βδομάδα, κάνει τις δημιουργίες της για πελάτες που δεν έχουν ιδέα από υψηλή γαστρονομία και είναι εντάξει.

Η Ολίβια Κόλμαν καταθέτει όλο της το ταλέντο σε αυτόν τον ρόλο και όλη της την διαδρομή ως Βρετανίδα ηθοποιός.
Μέχρι που, ένα βράδυ με τρομερή καταιγίδα και θύελλα, λόγω καιρού, αρκετός κόσμος εγκλωβίζεται στα πέριξ και αναζητά ένα προσωρινό καταφύγιο. Έτσι, το εστιατόριό της γεμίζει. Κι εκείνη, αντί να κάνει με ηρεμία το τσιγαριλίκι της, πρέπει τώρα να μαγειρέψει για όλους αυτούς. Ανάμεσά τους και μια κριτικός φαγητού με μεγάλο influencing. Το ίδιο βράδυ, η θύελλα θα διαλύσει το Μουσείο που είχε μόλις εγκαινιαστεί, εξαιτίας μιας κατασκευαστικής εμμονής του Θίο.
Έτσι, η δυναμική του ζευγαριού αλλάζει. Το ίδιο βράδυ ο ένας καταστράφηκε σε επίπεδο φήμης, άρα και δουλειάς, αφού τον απέλυσαν και κανείς δεν ήθελε πάρε δώσε μαζί του, και η Άιβι ανέτειλε ως μια σπουδαία σεφ. Το εστιατόριο γεμίζει, ανοίγει 7/7 και ο Θίο αναλαμβάνει την ανατροφή των παιδιών. Αυτό είναι το σημείο που ο γάμος τους παίρνει την κατιούσα.

Η ταινία φέρνει μπροστά τα παραδοσιακά πρότυπα και τα σατιρίζει χωρίς υπερβολές, δογματισμούς και ηθικολογία, παρά μόνο με ηρεμία.
Πού δομεί το χιούμορ της η ταινία
Σε ένα πρώτο επίπεδο, σε αυτή την ανατροπή της πατριαρχικής αντίληψης των οικογενειών. Η Άιβι είχε βολευτεί στο να φροντίζει τα παιδιά και να δουλεύει ένα εστιατόριο που, πρακτικά, δεν είχε δουλειά, κι ο Θίο δεν είχε ιδέα πώς είναι να μη δουλεύεις. Όταν κλήθηκαν να αλλάξουν θέσεις, όταν αντιστράφηκαν οι ρόλοι, ο Θίο μετέτρεψε τα παιδιά σε ένα work in progress, για να καλύψει το κενό μέσα του και να μην έρθει αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο πως είναι ξεροκέφαλος και έκανε όντως τεράστιο λάθος με το μουσείο, ενώ η Άιβι αφήνεται στην απόλαυση της επαγγελματικής της ανέλιξης, με τρόπο «αντρικό», πηγαίνοντας σε πάρτι, μην ενημερώνοντας τον Θίο για το ότι θα αργήσει και θα πρέπει πάλι αυτός να φροντίσει τα παιδιά και το σπίτι. Κοινώς, η ταινία φέρνει μπροστά τα παραδοσιακά πρότυπα και τα σατιρίζει χωρίς υπερβολές, δογματισμούς και ηθικολογία, παρά μόνο με ηρεμία.
Και είναι μέσα από αυτή την ηρεμία που δεν αντιμετωπίζονται ο Θίο και η Άιβι ως άντρας και γυναίκα, αλλά ως δύο άνθρωποι που δίνουν τις δικές τους εσωτερικές μάχες για να μη γίνουν όσα απεχθάνονται από τα πατροπαράδοτα πρότυπα, αλλά και για να μην πάνε στο άλλο άκρο, σε μια «μητριαρχία», ας το πω σχηματικά έτσι. Κι αυτή η εξωτερίκευση της εσωτερικής τους μάχης, με την ατσουμπαλοσύνη που την εκφράζουν λεκτικά, συνήθως όταν έχουν πιει, ή μέσα από τις συμβουλές των φίλων τους, είναι που διαμορφώνει τον κωμικό πυρήνα για την ταινία.

Στα 105 λεπτά που διαρκεί το The Roses, το χιούμορ είναι ανελέητο και αψεγάδιαστο
Στα 105 λεπτά που διαρκεί το The Roses (σε σκηνοθεσία Τζέι Ρόουτς που έχει σκηνοθετήσει τις ταινίες Γονείς της Συμφοράς, Bombshell και ταινίες Austin Powers + σενάριο Τόνι ΜακΝαμάρα που υπέγραψε το Poor Things και την Ευνοούμενη), το χιούμορ είναι ανελέητο και αψεγάδιαστο, οι ατάκες διαδέχονται η μία την άλλη και αυτό γίνεται υπό το πρίσμα και της γονεϊκότητας, αλλά και του ερωτικού σκέλους των δύο γονέων, της μεταξύ τους σχέσης, με τα παιδιά εκτός κάδρου.
Με τη ΜακΚίνον ειδικά να προσθέτει καντάρια κωμικότητας, τόσο λεκτικά όσο και εκφραστικά, η Κόλμαν και ο Κάμπερμπατς βρίσκουν ένα δυνατό πάτημα για να ερμηνεύσουν άρτια τους ρόλους τους στις σκηνές που φαίνεται ότι μπορεί να γίνει κάτι μονότονο η μεταξύ τους κόντρα.
Αν μπορώ να το πω κάπως αλλιώς, η επιτυχία της κωμωδίας του The Roses έχει την ίδια εξήγηση με την επιτυχία της 5 Minute Mum, για όσους τη γνωρίζετε. Παίρνει μια συνθήκη που την είχαμε μετατρέψει σε άβατο, σε ταμπού, και την σατιρίζει με υπερβολή, για να αναδείξει το πόσο υπερβολικοί είμαστε εμείς οι άνθρωποι και το πόσο φοβόμαστε να πάμε να πατήσουμε σε κάποιες περιοχές άυλες, που διέπουν έναν γάμο, μια οικογένεια, μια σχέση ετών που όλα μοιράζονται.
Λειτουργεί και ως μια υπενθύμιση αυτό το στόρι. Η Άιβι πίστευε ότι είναι χαρούμενη με τη ζωή της γιατί είχε συνηθίσει και είχε ξεχάσει πού μπορεί να φτάσει ως σεφ. Αυτό το κάνουν τα παιδιά και οι οικογένειες. Κι αν αφεθείς, κάποια στιγμή έχεις χάσει τον εαυτό σου και ζεις σε μια ψευδαίσθηση. Η Άιβι βρήκε στον Θίο έναν υποστηρικτικό, άσχετα με όσα έγιναν μετά, σύζυγο, που θέλησε να της υπενθυμίσει πόσο καλή σεφ είναι.
* Πού μπορείς να δεις την ταινία: Αθηναία-Κολωνάκι (Πέμ.-Τετ.: 20.40), Cine Πολεμικό Μουσείο-Κολωνάκι (Πέμ.-Τετ.: 20.15/ 22.30), Σινέ Παρί (Πέμ.-Κυρ.: 20.15/ 22.45, Δευτ.-Τετ. 20.15) Cine Άνεσις (Παρ.-Τετ.: 20.15, Σάβ.-Τετ. 22.20), Cine Φιλοθέη (Πέμ.-Τετ.: 20.30/ 22.30), Αμίκο-Χαλάνδρι (Πέμ.-Σάβ.: 20.40/ 22.30, Κυρ., Δευτ. 22.30, Τρ., Τετ. 20.30), Χλόη-Κηφισιά (Πέμ.-Τετ.: 20.30/ 22.35), Αελλώ Cinemax (Πέμ.-Τετ.: 19.10/ 21.30), Αρκαδία-Παγκράτι (Πέμ.-Σάβ., Δευτ.-Τετ.: 20.15, Κυρ. 21.45), Σινέ Αργυρούπολη (Πέμ.-Τετ.: 22.15), Σινέ Φλοίσβος (Πέμ.-Τετ.: 20.30)
Διαβάστε ακόμη: Weapons, η ταινία-φαινόμενο του φετινού καλοκαιριού στις ΗΠΑ




