“The Great Gig in the Sky”: Πώς γεννήθηκε η «Μεγάλη Συναυλία στον Ουρανό»

Είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια των Pink Floyd, κι όμως δεν είχαν ιδέα τι να κάνουν με αυτό μέχρι που εμφανίστηκε μια αγγελική μορφή και φωνή. (Photo credits: Instagram Pink Floyd)

Αν ένα κομμάτι έχει μείνει στην ιστορία ως ένα από τα σπουδαιότερα, πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια των Pink Floyd, αυτό είναι το “The Great Gig in the Sky”. Δεν είναι όμως ο David Gilmour, ο Roger Waters, ο Nick Mason ή ο συνθέτης του, ο πρόωρα χαμένος Rick Wright, αυτοί που χάρισαν στο κομμάτι το πιο αναγνωρίσιμο χαρακτηριστικό του.

Η σύνθεση του Wright πρωτακούστηκε το 1972, μόνο με πιάνο, συνοδεία απαγγελίας στίχων από τη Βίβλο, με αρχικό τίτλο “The Mortality Sequence” («Η Ακολουθία της Θνησιμότητας») ή “The Religion Song” («Το Τραγούδι της Θρησκείας») και θέμα τον αναπόφευκτο θάνατο.

Οι Pink Floyd ήθελαν να προσθέσουν φωνητικά στο κομμάτι, έστω και χωρίς στίχους αφού δεν είχαν βρει τους κατάλληλους. Αρχικά, σκόπευαν να προσκαλέσουν τη διάσημη τότε Αμερικανίδα mezzo-soprano Cathy Berberian για να συνοδεύσει το τραγούδι με φωνητικά, αλλά δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν τη συμμετοχή της.

Οπότε, ζήτησαν από τον Alan Parsons (μουσικό, παραγωγό και τεχνικό ήχου στα στούντιο της Abbey Road – και στα album “Abbey Road” και “Let It Be” των Beatles, μεταξύ άλλων) να τους βρει μια γυναικεία φωνή για ένα τραγούδι που δεν είχε ούτε συγκεκριμένο σκοπό, ούτε στίχους, παρά μόνο μια ακολουθία συγχορδιών πιάνου.

Η 25χρονη Clare Torry έκανε κάτι που μόνο σπουδαίες καλλιτεχνικές ψυχές καταφέρνουν.

Οι Pink Floyd δεν είχαν ιδέα τι να κάνουν με το τραγούδι

Αυτός πρότεινε την Clare Torry, μια άγνωστη νεαρή τραγουδίστρια τη φωνή της οποίας ο Parsons είχε συγκρατήσει έχοντας συνεργαστεί μαζί της στο παρελθόν. Αυτό που ακολούθησε ήταν μοναδικό.

«Μπήκα στο στούντιο», έλεγε αργότερα η Torry, «και μου είπαν ‘Γράφουμε αυτό το άλμπουμ, έχει αυτό το κομμάτι και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε μ’ αυτό’. Μπορώ να το ακούσω; τους ρώτησα. Το άκουσα. Και τι θέλετε να κάνω μ’ αυτό; ρώτησα. ‘Δεν έχουμε ιδέα’, μου απάντησαν».

Αφού η Torry άκουσε τις συγχορδίες του Wright, της ζητήθηκε να αυτοσχεδιάσει πάνω σ’ αυτές. «Θυμάμαι να σκέφτομαι, ‘πραγματικά, δεν ξέρω τι να κάνω…’ Και ίσως θα ήταν καλύτερα αν έλεγα, ‘Σας ευχαριστώ πολύ’ και έφευγα. Και τότε ήταν που σκέφτηκα: ‘Ίσως θα έπρεπε απλώς να προσποιηθώ ότι είμαι ένα ακόμα μουσικό όργανο’ και είπα: ‘Πάμε άλλη μια φορά’».

Οι Pink Floyd το 1972 και στην επανένωσή τους, το 2005, για το Live 8 στο Λονδίνο. (Ultimate Classic Rock, NME)

Στη διάρκεια της ηχογράφησης του κομματιού, που μετονομάστηκε σε “The Great Gig in the Sky” («Η Μεγάλη Συναυλία στον Ουρανό») –και συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ “The Dark Side of the Moon” του 1973–, η 25χρονη Clare έδωσε μια συγκινητική, συναισθηματικά εντυπωσιακή φωνητική ερμηνεία, αυτοσχεδιάζοντας με τέτοιο εύρος ήχου και τέτοια ένταση που τα μέλη του συγκροτήματος και ο Parsons έμειναν με ανοικτό το στόμα.

«Έκλεισα τα μάτια και άρχισα να βγάζω απόκοσμες κραυγές που ήταν σαν να έβγαιναν από τα βάθη της ψυχής μου. Μετά το πρώτο take, μου ζήτησαν να δοκιμάσω μια ακόμα φορά, αλλά στη μέση της ηχογράφησης σταμάτησα. Συνειδητοποίησα ότι είχα αρχίσει να επαναλαμβάνομαι. Δεν είχε αυτή η δεύτερη φορά το αυθόρμητο συναίσθημα της πρώτης. Ακουγόταν επιτηδευμένη. Οπότε είπα: ‘Νομίζω ότι το έχετε, δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο’».

Η Torry έφυγε από τα στούντιο της Abbey Road χωρίς να ξέρει αν το συγκρότημα τελικά χρησιμοποιήσει αυτό που τραγούδησε. Μόνο όταν αγόρασε το άλμπουμ και είδε το όνομά της ανάμεσα στους συντελεστές συνειδητοποίησε ότι η συνεισφορά της είχε αποτέλεσμα.

Πληρώθηκε £30 (περίπου £400 σημερινές), τυπική αμοιβή για session singer (περιστασιακή ερμηνεύτρια), συν δύο εισιτήρια για την επόμενη συναυλία του συγκροτήματος, δίχως να αναφερθεί στο άλμπουμ ως στιχουργός, παρά μόνο για τα φωνητικά της.

Όταν κατάλαβε το λάθος της

Πολύ αργότερα, θα κατανοούσε το λάθος τού να μην κατοχυρώσει τα δικά της δικαιώματα – και να κερδίσει βέβαια πολύ περισσότερα χρήματα. Οπότε, το 2004 πείσθηκε να διεκδικήσει από το συγκρότημα χρήματα γι αυτά. Έτσι, το 2005 συμφωνήθηκε (δίχως να ανακοινωθούν οικονομικές λεπτομέρειες) η Clare Torry να αναγνωριστεί επίσημα ως συν-συνθέτης του “The Great Gig in the Sky” μαζί με τον Rick Wright.

Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά… Η συμβολή της αναγνωρίζεται απ’ όλους πλέον ως κυρίαρχο μέρος ενός από τα πιο εμβληματικά κομμάτια των Pink Floyd, ενώ, από το 2005 και μετά, σε κάθε έκδοση του “The Dark Side of the Moon”, η Clare Torry αναφέρεται και ως συνθέτης των φωνητικών (“vocal composition by Clare Torry”).

Η ερμηνεία της έγινε ΤΟ καθοριστικό χαρακτηριστικό του κομματιού, ενώ τα συγκλονιστικά της φωνητικά ήταν αυτά που ουσιαστικά δημιούργησαν τη μελωδία του. Δίχως αυτά, θα ήταν μια επανάληψη της ίδιας συγχορδίας. Και κανείς έκτοτε δεν έχει κατορθώσει να προσδώσει τόσο έντονο πάθος σ’ ένα τραγούδι που εκφράζει τα συναισθήματα γύρω από τον θάνατο δίχως να αρθρώσει ούτε μια λέξη.

Πριν καν ολοκληρωθεί το πρώτο λεπτό αντιλαμβάνεσαι το μεγαλείο του κομματιού. Οι απλές νότες από το πιάνο του Wright, το μπάσο του Waters, τα (σοφά) λόγια “And I am not frightened of dying, any time will do, I don’t mind. Why should I be frightened of dying? There’s no reason for it, you’ve gotta go sometime”, ειπωμένα από τον… θυρωρό των στούντιο της Abbey Road, η slide guitar του Gilmour και η εισαγωγή στα Ludwig του Nick Mason να δίνει το σύνθημα για το σπαρακτικό ξεφωνητό της Clare Torry που θυμίζει μοιρολόι…

Η Clare Torry ερμήνευσε, με τους Pink Floyd, χωρίς τον Roger Waters, για πρώτη φορά μετά το 1973, το “The Great Gig in the Sky”, live στην θρυλική all-star συναυλία του Knebworth, το 1990. (Rolling Stone)

To “The Dark Side of the Moon” έχει πουλήσει μέχρι σήμερα πάνω από 45 εκατ. αντίτυπα. Πάντως, πριν από την ηχογράφησή του, μεταξύ Μαΐου 1972 και Ιανουαρίου 1973, οι Pink Floyd το είχαν παίξει live σε θέατρο του Brighton της Αγγλίας τον Ιανουάριο του 1972 με τίτλο “The Dark Side of the Moon: A Piece for Assorted Lunatics”.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, και οι Pink Floyd και ο Roger Waters, που είχε στο μεταξύ αποχωρήσει για να κάνει solo καριέρα, έπαιξαν το κομμάτι με αρκετές τραγουδίστριες. Καμιά τους όμως, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές τους, δεν κατόρθωσε να φτάσει την αρχική ερμηνεία της Clare Torry.

Η 77χρονη σήμερα Torry συνεργάστηκε με τον Waters στα σόλο άλμπουμ του, “When the Wind Blows” και “Radio K.A.O.S.”. Ερμήνευσε δε, για πρώτη μάλιστα φορά μετά το 1973, το “The Great Gig in the Sky” με τους Pink Floyd, χωρίς τον Waters, live μπροστά σε 120.000 θεατές, στο φινάλε της θρυλικής all-star συναυλίας του Knebworth, το 1990.

TAGS :
Pink Floyd συναυλία

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook