Δε γίνεται αυτή η ταινιάρα να έπεισε τους δύστροπους Έλληνες κριτικούς και οι ξένοι να τη θάβουν

Η ταινία Digger είναι δεδομένα αυτή στην οποία ο Τομ Κρουζ καταθέτει ένα βαθύτερο υποκριτικό ταλέντο.

Έχουν υπάρξει πολλές ταινίες που οι Έλληνες κριτικοί τις έθαψαν και οι ξένοι τις έκριναν από πολύ καλές ως εξαίρετες. Έχουν υπάρξει ταινίες που να επικρίνουν και οι δύο πλευρές. Έχουν υπάρξει ταινίες που να ταυτίζονται θετικά οι απόψεις. Αλλά δε θυμόμαστε να έχει υπάρξει ταινία που οι ξένοι να την αποκαλούν «αστοχία» και οι Έλληνες να της βάζουν 3.5 και 4 αστεράκια, όταν οι δεύτεροι είναι παραδοσιακά δυσκοίλιοι και δύστροποι.

Η ταινία Digger του Αλεχάνδρο Τζ. Ινιάριτου, στην οποία πρωταγωνιστεί ο Τομ Κρουζ με τους Τζον Γκούντμαν, Ριζ Άχμεντ, Σάντρα Χιούλερ, Τζέσι Πλέμονς, έχει καταφέρει να προκαλέσει διχασμό στο εξωτερικοί, με πολλά μίντια να ανοίγουν πόλεμο απέναντι στην καμπάνια μάρκετινγκ και να μην φείδονται απόλυτων και σκληρών χαρακτηρισμών σε αρκετές περιπτώσεις. Έχοντας δει την ταινία, προσπαθώ πολύ να σεβαστώ την άποψή τους, μα ειλικρινά δεν αντιλαμβάνομαι πώς γίνεται κάποιος να την θεωρήσει αστοχία.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Riz Ahmed (@rizahmed)

Κατανοώ το να μην ενθουσιάσει όπως ενθουσίασε εμένα -με εξαίρεση ένα της ελάττωμα-, αλλά να γίνεται εύσχημα λόγος για «μια τρύπα μέσ από την οποία δε θα βγει όσο κι αν σκάψει ο Τομ Κρουζ», δε μπορώ να το χωρέσω στο νου μου.

Η ταινία (διαβάστε εδώ περί της πλοκής αναλυτικά) είναι μια πάρα πολύ καλή μαύρη κωμωδία που θυμίζει και το Dr. Strangelove του Κιούμπρικ, αλλά και το Death of Staling. Το μόνο της ελάττωμα είναι ότι είναι σπάει την ιστορία. Δεν είναι δηλαδή αυτό που διαβάζετε στη σύνοψη, μια ταινία για έναν μεγιστάνα του πετρελαίου που σε γη δικής του εκμετάλλευσης γίνεται μια τεράστια οικολογική καταστροφή που οδηγεί στο θάνατο και στον ξεριζωμό εκατομμύρια ανθρώπους.

Ο Ντίγκερ Ρόκγουελ μιλά τη γλώσσα του χρήματος. Αλλά μιλά και τη γλώσσα της αλήθειας. Όταν πρόκειται για χρήμα. Και ξέρει να ελέγχει το αφήγημα.

Είναι μια ταινία για ένα μέλλον στο οποίο γίνεται ένα θεατρικό για αυτή την οικολογική καταστροφή που έγινε στο παρελθόν και ο Τομ Κρουζ είναι ένας ηθοποιός που υποδύεται τον Ντίγκερ Ρόκγουελ, τον μεγιστάνα των εξορύξεων.

Οπότε, όταν είμαστε στις σκηνές του θεατρικού, η ταινία είναι εξαιρετική. Όταν βγαίνουμε από αυτές και επανερχόμαστε στη φουτουριστική και δυστοπική πραγματικότητα του παρόντος της αφήγησης, εκεί ίσως η αφήγηση να γίνεται κάπως ξενέρωτη.

Ο Τομ Κρουζ στη μεγαλειώδη σκηνή της ταινίας.

Η σκηνή που κάνει την ταινία από απλά καλή, πάρα πολύ καλή

Το Digger θέτει σε αντιπαραβολή δύο συνθήκες: από τη μία η καταστροφή που αφηγείται το θεατρικό, από την άλλη η δυσκολία του πρωταγωνιστή του να αποδεχτεί ορισμένους πειραματισμούς της σκηνοθέτιδος και, την ίδια στιγμή, να ανησυχεί γιατί αγνοείται η κόρη του.

Η μετάβαση από το ένα στο άλλο σε βγάζει από την ψυχολογία της εκάστοτε στιγμής. Ένιωσα να με ξεβολεύουν όταν ο Τομ Κρουζ δεν ήταν ο Ντίγκερ, αλλά ήταν ο ηθοποιός που υποδύεται τον Ντίγκερ.

Δεν ήταν όμως κάτι τόσο έντονο ώστε να χαντακώσει την ταινία. Έχουμε ερμηνείες υψηλού επιπέδου, βλέπουμε έναν Τομ Κρουζ που ίσως να μην περιμέναμε ότι θα δούμε, ο Τζον Γκούντμαν, ο Ριζ Αχμέντ και το υπόλοιπο καστ μετατρέπουν με τη φινέτσα τους την αίσθηση της τραγωδίας σε σαρκασμό, η ίδια η ταινία σατιρίζει πάρα πολύ αιχμηρά τον αμερικάνικο τρόπο σκέψης του «εμείς είμαστε ο επιούσιος λαός και το επίκεντρο του κόσμου και σημασία έχει να βγάζουμε λεφτά» και την ανάγκη να απαντούν σε όλα με πόλεμο και να βλέπουν πίσω από τα πάντα τη Ρωσία και την Κίνα, και, σε όλα αυτά, έχει και μια σκηνή για τα κιτάπια της κινηματογραφικής ιστορίας, τον μονόλογο του Τομ Κρουζ στο Συμβούλιο της Ευρώπης, όπου έχει πάει για να εξηγήσει πως αποκόπηκε η παγοκρυπίδα από τη Γροιλανδία και οδεύει προς τις ευρωπαϊκές ακτές όπου θα προκαλέσει τσουνάμι.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Digger The Movie (@diggerthemovie)

Ο Ντίγκερ Ρόκγουελ στέλνει έναν επικεφαλής επιστήμονα της εταιρείας του για να πει όλη την αλήθεια, πως ευθύνεται για την καταστροφή, όχι όμως γιατί έχει ηθική επιφοίτηση. Αλλά για να φέρει όλη την ανθρωπότητα ενώπιον της ευθύνης της.

Κατηγορούν τον Ντίγκερ, αλλά αν σταματούσε για μια εβδομάδα τις εξορύξεις του και στέρευε το πετρέλαιο από την αγορά, άρα και το ρεύμα, θα γινόντουσαν διαδηλώσεις. Όλοι έχουν αυτοκίνητο. Όλοι καίνε τα ορυκτά που αντλεί από τα έγκατα της γης. Το ότι έγινε αυτή η καταστροφή, δε σημαίνει πως έκανε κάτι διαφορετικό από ό,τι κάνει στις άλλες πετρελαιοπηγές του. Απλά έτυχε τώρα να έρθει η αποκόλληση. Τόσα χρόνια, όμως, η ανθρωπότητα χρησιμοποιούσε το δικό του πετρέλαιο.

Βρίσκω συγκλονιστική αυτή τη σκηνή γιατί μέσα από τον αηθή, καουμπόικο, αμερικανοβλάχικο χαρακτήρα του Ντίγκερ, που γεμίζει τις χούφτες του με τα γεννητικά του όργανα πάνω από το παντελόνι, που φοράει καουμπόικο καπέλο, έρχεται στην επιφάνεια η ανθρώπινη υποκρισία.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Digger The Movie (@diggerthemovie)

Πώς γίνεται, λοιπόν, να βλέπει κάποιος αυτή τη σκηνή, αλλά και την ταινία συνολικά, και να μην εκτιμά τη δουλειά που έχει γίνει, να μη νιώθει ένα μικρό δέος μπροστά σε αυτό το ταρακούνημα; Πώς γίνεται να μην εστιάζει στην ευχάριστη έκπληξη της ερμηνείας του Τομ Κρουζ σε κάτι εντελώς διαφορετικό από τον ήρωα δράσης, και να ξοδεύει φαιά ουσία για να μιλήσει για όσα θεωρεί αρνητικά.

Το Digger είναι ταινία που έχει θέση στα επερχόμενα Όσκαρ, ο Τομ Κρουζ δε γίνεται να μην είναι υποψηφίος και μέσα από την αισθητική της και τις κορυφαίες ερμηνείες (Γκούντμαν και Άχμεντ αξίζουν τεράστιο χειροκρότημα) δε μπορεί να μην απορροφήθηκαν όλοι αυτοί οι αυστηροί κριτές..!

TAGS :
Όσκαρ πρεμιέρες εβδομάδας ταινία Τομ Κρουζ

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook