Η πιο αδικημένη της χρονιάς, έχει 6.6, αξίζει τουλάχιστον 8/10: Η ταινία του Netflix που «ανάγκασε» τον Τζορτζ Κλούνεϊ σε ερμηνεία ζωής

Το Jay Kelly του Νόα Μπάουμπακ είναι μια ταινία που θα φέρει σίγουρα 2 υποψηφιότητες στα Όσκαρ στο Netflix.

Τι παράξενο πράγμα που σου είναι η ζωή; Να είσαι ηθοποιός για 45 χρόνια, να έχεις παίξει σε άπειρες ταινίες, να θεωρείσαι ένας από τους πιο γοητευτικούς άντρες όλων των εποχών, αλλά οι ερμηνείες σου να μη στοιχειοθετούν την παρουσία σου στο πάνθεον του Χόλιγουντ. Ο Τζορτζ Κλούνεϊ είτε αφέθηκε είτε στιγματίστηκε και δε μπόρεσε ποτέ να μας δώσει ερμηνείες που να στέκει να υποστηρίξουμε ότι μας κινητοποίησαν τα μέσα μας. Είχε κάποιες καλές ερμηνείες όπως στο The American, το Syriana ή το O, Brother Where Art Thou, αλλά δεν ήταν τέτοιες που να μας μείνουν ανεξίτηλες.

Για να το πούμε πιο χαρακτηριστικά, μπορούμε να θυμηθούμε ερμηνείες του ΝτιΚάπριο, του Μπραντ Πιτ, του Τομ Κρουζ, του Τζόνι Ντεπ που κάτι πείραξαν μέσα μας, όχι όμως του Κλούνεϊ. Και οι ταινίες στις οποίες έχει συμμετάσχει δεν είχαν αυτό το χαρακτηριστικό. Όταν το είχαν, ο ρόλος του δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο σε ερμηνευτικές απαιτήσεις κι όταν ο ρόλος του ήταν τέτοιος, η ταινία ήταν άτονη.

Φτάνει λοιπόν στα 64 προς 65 του για να αφήσει ένα ερμηνευτικό αποτύπωμα. Αυτό του το προσέφερε ο Νόα Μπάουμπακ και το σενάριό του για την ταινία Jay Kelly που ανέβηκε στο Netflix την Παρασκευή και είναι ένα από τα άλογα κούρσας της πλατφόρμας για τα μεγάλα βραβεία. Μάλιστα, στις υποψηφιότητες των Χρυσών Σφαιρών, ο Κλούνεϊ και ο Άνταμ Σάντλερ είναι υποψήφιοι για Ά Ανδρικό Σε Κωμωδία και Β’ Ανδρικό σε Κωμωδία.

Το Jay Kelly είναι μια από τις 3 δικές του ταινίες που έφερε το Netflix τον Δεκέμβριο που θα τις απολαύσεις στο έπακρο. Και θα συγκινηθείς βαθιά.

Ο Τζέι Κέλι, ο ήρωας της ταινίας του Netflix, αποφασίζει να κατέβει από τον «θρόνο» και να γίνει ξανά κομμάτι ενός συνόλου.

Η πλοκή της ταινίας του Netflix

Στο Jay Kelly, ο Κλούνεϊ υποδύεται τον ομώνυμο ρόλο, έναν ηθοποιό που έχει κάνει πολλές ταινίες, είναι A-Lister στο Χόλιγουντ, περιζήτητος, όμως έχει φτάσει σε ένα σημείο ζωής που αναρωτιέται για πολλές από τις επιλογές που έκανε στη ζωή του. Επιλογές που έγιναν εις βάρος των σχέσεων του με γυναίκες, τις δύο συντρόφους του και τις δύο κόρες του. Τα έδωσε όλα για το σινεμά και τη δόξα, αυτό ήθελε πάντα να είναι, αλλά τώρα, στα 60 κάτι του, βλέπει ότι είναι περιτριγυρισμένος από τόσους ανθρώπους, νιώθει όμως τρομερά μόνος.

Η μικρή του κόρη ετοιμάζεται να φύγει όλο το καλοκαίρι για ταξίδι στην Ευρώπη, πριν πάει στο κολέγιο και τον στενοχωρεί που δε θα περάσουν χρόνο μαζί. Στην κηδεία του ανθρώπου που τον έκανε ηθοποιό και τον εμπιστεύτηκε στο ξεκίνημά του, ο Τζέι πετυχαίνει τον κολλητό του στη σχολή υποκριτικής, τον Τίμοθι. Ήταν αχώριστοι, όμως σε μία οντισιόν που είχε πάει ο Τιμ και είχε πάρει τον Τζέι για να του δίνει ατάκες, ο Τζέι του «έκλεψε» τον αυτοσχεδιασμό, δοκίμασε στην οντισιόν και τελικά πήρε τον ρόλο που του άνοιξε τον δρόμο. Ο Τιμ δεν έγινε ποτέ ηθοποιός, έγινε παιδοψυχολόγος, είχε πάντα όμως το απωθημένο και ένιωθε οργή για τον Τζέι.

Μια κουβέντα που κάνουν όταν πάνε μετά μαζί για ποτό, με τον Τιμ να του λέει ότι τον μισεί, ταρακουνά τον Τζέι. Έτσι, αποφασίζει να ακυρώσει μια συμφωνία για ταινία και να πάρει το αεροπλάνο του μαζί με τους συνεργάτες του και να παέι στο Παρίσι να βρει την κόρη του. Όταν φτάνει στο Παρίσι, μαθαίνει πως η κόρη του κι η παρέα της θα πάρουν τρένο για να πάνε στην Ιταλία και ο Τζέι λέει στον μάνατζερ και φίλο του Ρον (Σάντλερ) να μπουν στο τρένο κι αυτοί με κατεύθυνση την Τοσκάνη, όπου είναι προσκεκλημένος ενός φεστιβάλ για να τιμηθεί για την καριέρα του. Αρχικά, το είχε απορρίψει, εν τέλει το θέλει.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Netflix US (@netflix)

Μέσα στο τρένο, βιώνει άλλη μία αποκαλύπτικη εμπειρία. Είχε να μπει σε μέσο μαζικής μεταφοράς 30 χρόνια. Είχε χάσει κάθε επαφ΄με τον απλό κόσμο. Σε ένα βαγόνι οικονομικής θέσης, μιλά με ανθρώπους που τον ρωτούν για την καριέρα του και, αφού έχει μια λογομαχία με την κόρη του που τους απομακρύνει συναισθηματικά, καταλήγει να κυνηγά στα λιβάδια ένα κλέφτη που πήρε την τσάντα μιας γιαγιάς. Και τον πιάνει.

Όταν φτάνει μόνο με τον Ρον στην Τοσκάνη και τον υποδέχονται, ο Ρον τον αφήνει για να συναντήσει έναν άλλο ηθοποιό και πελάτη του και ο Τζέι είναι τώρα στ’ αλήθεια μόνος, παρότι έχει φέρει για πρώτη φορά με τζετ τον πατέρα του σε μια σημαντική στιγμή για τον ίδιο. Τα όσα συμβαίνουν εκεί, ένα τηλεφώνημα με τη μεγάλη του κόρη που τον έχει απορρίψει οριστικά στην ψυχή της, ένας τσακωμός με τον Ρον και η επιθυμία του πατέρα του να γυρίσει πίσω στην Καλιφόρνια, ενώ και οι έτεροι συνεργάτες τον έχουν παρατήσει αρκετά πριν, ταρακουνάνε τον Τζέι.

Στο τέλος, κατανοεί πως πρέπει να αναθεωρήσει το πώς αντιμετωπίζει τα σημαντικά πρόσωπα στη ζωή του, ιδίως τον Ρον, αλλά και το ότι δε μπορεί να πάρει πίσω τις επιλογές του και θα ζήσει με αυτές. Άλλωστε, στο κάτω κάτω, δεν έγινε ηθοποιός για τη δόξα και το χρήμα. Έγινε γιατί το αγάπησε.

Δεν είναι μόνο το συναίσθημα που σου δίνει η ιστορία του Τζέι Κέλι και αυτή η μοναξιά που τον περιβάλλει, αλλά και τα πλάνα του Μπάουμπακ που σε αποσβολώνουν.

Τζορτζ Κλούνεϊ και Άνταμ Σάντλερ είναι ένα δίδυμο με χημεία, που το ένα μέλος ωθεί το άλλο προς το καλύτερο.

«Θέλω άλλη μία βόλτα»

Ο τρόπος που κλείνει η ταινία, με τον Τζέι Κέλι να παρατηρεί βίντεο-αφιέρωμα στην καριέρα του και στα δικά του μάτια να επανέρχονται μνήμες από τη ζωή του εκτός σινεμά, είναι από τις πιο συγκινητικές στιγμές. «Θέλω κι άλλο. Το πάμε ακόμα μια φορά;», λέει ο Κέλι με δάκρυα στα μάτια και ενώ η κάμερα δείχνει δακρυσμένο και τον Ρον δίπλα του. Και στις θέσεις γύρω του εμφανίζονται μόνο σε εκείνον οι άνθρωποι της ζωής του. Οι δυο του κόρες. Ο μπαμπάς του. Η γυναίκα που ερωτεύτηκε και έκαναν την κόρη του τη Τζέσικα. Όλοι όσοι θα ήθελε να είναι εκεί και δεν ήταν.

Θέλει άλλη μια γύρα για να κάνει τα πράγματα καλύτερα ή για να ξαναζήσει τη ζωή όπως την έζησε; Ίσως δεν έχει και καμία σημασία. Το παρελθόν πάντα θα μας κατατρύχει, πάντα θα μας πονά και αν το αλλάζαμε, κάποια άλλη οδύνη θα εμφανιζόταν μπροστά μας.

Ομολογώ πως περίμενα να δω μια απλά καλή ταινία και πως δεν είχα πειστεί από το χειροκρότημα δεκαλέπτου στη Βενετία. Ευτυχώς που είχα χαμηλότερες προσδοκίες και η ταινία του Netflix μου τις ανέβασε. Σεναριακά-σκηνοθετικά θέλω να εστιάσω στις στιγμές-σκηνές που ο Τζέι Κέλι έβγαινε για λίγο από την πραγματικότητα και μέσα από μια πόρτα μεταφερόταν σε μια σκηνή της ζωής του που την ξαναζούσε. Ή στη σκηνή λίγο πριν το τέλος, με τον χορό του στο πάρτι του φεστιβάλ και μετά που καταλήγει να περπατά μόνος στο δάσος και να μιλά με την κόρη του στο τηλέφωνο. Τι πλάνα, τι συναίσθημα, τι αφήγηση!

Η σκηνή που «διαλύει» την ψυχή του θεατή.

Ο Νόα Μπάουμπακ κινείται στην αναζήτηση των πραγμάτων που «έσκαψε» με την ταινία Marriage Story, επίσης στο Netflix, πριν 6 χρόνια, αυτή τη φορά σε ανοιχτούς χώρους κι όχι μέσα σε σπίτια, και αυτή τη θεματική την αποτυπώνει ξανά με έναν τρόπο επώδυνα λυτρωτικό. Μια ανακούφιση έρχεται στο φινάλε για να λύσει κάπως τους κόμπους στο στομάχι. Ένιωσα να είμαι στη θέση του Τζέι Κέλι και με κλόνισε αυτό που βίωνε. Ένα μάθημα για τη ζωή είναι αυτή η ταινία.

Ο Τζορτζ Κλούνεϊ είναι όπως δεν τον θυμάμαι αλλού, όπως δεν τον έχω ξαναδεί. Σίγουρα κάτι θα μου διαφεύγει σε μια καριέρα τόσων χρόνων, αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω πως έχει υπάρξει κάπου αλλού καλύτερος. Κι ο Άνταμ Σάντλερ δείχνει ξανά, όπως στο Uncut Gems, ότι έχει πολλά περισσότερα να δώσει από τις ανάλαφρες ταινίες που έχει κάνει με τη σέσουλα. Πραγματικά υπέροχες ερμηνείες, με ανδρικό συναίσθημα, με συναισθηματισμό, με ρομαντισμό, δύο χαρακτήρες και ηθοποιοί που προάγουν τον άντρα που θέλουμε να υπάρχει παντού. Με τα λάθη του, με τις αγωνίες του, με το να δείχνει πόσο ευάλωτος είναι, με το να θέλει να έχει συντροφιά, να είναι ένα παιδί σε μια παρέα. Αυτό θέλουμε πάντα οι άντρες. Να μπορούμε να είμαστε παιδιά με παρέα, ακόμα κι αν είμαστε μπαμπάδες παιδιών και η παρέα μας είναι αυτά. Όλο το καστ, η Λόρα Ντερν, η Ράιλι Κίο, ο Μπίλι Κράνταπ, η Ιβ Χιούσον, με τους μικρούς τους ρόλους, συνεισφέρουν στο να γίνει η ταινία ένα ισχυρό βίωμα.

Σέβομαι τις διαφορετικές απόψεις, δεν κατανοώ όμως πώς γίνεται να τη βαθμολογήσει κάποιος με 6.6/10. Δε λέω πως πρέπει όλοι να συμφωνήσουν στα 4/5 αστέρια ή το 8.5/10 που της βάζω εγώ, αλλά όχι και 6.6.

Ίσως αυτή η βαθμολογία να την έχει κολλημένη στο Νο5 του Netflix κι όχι πιο ψηλά, στο Νο1 ίσως. Οκ, έχει μπροστά της τα 3 Lord of The Rings που είναι ασυναγώνιστα, αλλά έστω και για λίγο ας πάει ψηλότερα. Εδώ, βέβαια, δεν είναι καν στη δεκάδα το Train Dreams, οπότε τι να συζητάμε…