Hotel Ελvira: Να γιατί αυτή η σειρά αξίζει τόσο καλή τηλεθέαση

Με ένα ανερχόμενο ταλέντο στο καστ: Η κωμική σειρά που σαρώνει σε τηλεθέαση, είναι όντως τόσο καλή

Η σειρά Hotel Ελvira βρίσκεται στην 3η εβδομάδα προβολών, άρα έχουμε ένα επαρκές δείγμα για να κρίνουμε αν είναι τόσο καλή όσο αποτυπώνει η τηλεθέαση.

Η νέα κωμική σειρά HOTEL ΕΛVIRA του MEGA Channel, που χτυπά πρωτιές στην τηλεθέαση, ξεκινά με μια ιστορία που ακουμπά σε γνώριμες ελληνικές φλέβες, ένα οικογενειακό ξενοδοχείο στις Κυκλάδες, ένα παλιό όνειρο που αντιστέκεται στον χρόνο και στις επιθέσεις της «ανάπτυξης», μια γυναίκα που παλεύει να σώσει κάτι περισσότερο από μια επιχείρηση, να σώσει ένα όραμα. Στον πυρήνα της αφήγησης βρίσκεται η Ελβίρα (Ελίζα Σκολίδη). Είναι η κληρονόμος ενός ξενοδοχείου που μοιάζει να βγήκε από καρτ ποστάλ μιας άλλης εποχής. Το Hotel Εlvira δεν είναι ένα ακόμη κατάλυμα. Είναι ο ζωντανός καθρέφτης ενός ονείρου, του πατέρα της, που πίστευε σ’ έναν βιωματικό, ουσιαστικό τουρισμό, μακριά από τις άψυχες all inclusive μονάδες που απλώνονται σαν σκιά πάνω στο Αιγαίο.

Η ιστορία ξεκινά όταν η Ελβίρα επιστρέφει, από τις σπουδές της, αποφασισμένη να κρατήσει ζωντανή αυτή την κληρονομιά. Όμως το νησί δεν είναι πια το ίδιο. Η τουριστική ανάπτυξη έχει μετατραπεί σε λαβύρινθο συμφερόντων, πιέσεων και οικονομικών απαιτήσεων. Το ξενοδοχείο της είναι πνιγμένο στα χρέη, οι τράπεζες αναπνέουν στον σβέρκο της, οι συγγενείς την πιέζουν να πουλήσει, και ένας άνθρωπος καραδοκεί. Ο Παντελής Δρόσος (Γιώργος Σουξές), είναι ο τοπικός καρχαρίας του τουρισμού, ο άνθρωπος που βλέπει το “φιλέτο” του νησιού σαν σκακιέρα πάνω στην οποία κινεί πιόνια μεθοδικά και αμείλικτα. Το ξενοδοχείο της Ελβίρας είναι το τελευταίο εμπόδιο για την ολοκλήρωση του σχεδίου του, έναν ακόμα γυάλινο, απρόσωπο παράδεισο για τουρίστες που δεν θα γνωρίσουν ποτέ την ψυχή του τόπου.

Η σειρά δεν κρύβει την ελαφράδα της. Πατά στο είδος της ρομαντικής κομεντί με κοινωνική επίγευση.

Μέσα σ’ αυτό το τοπίο, η Ελβίρα μοιάζει με Δον Κιχώτη του Αιγαίου. Πολεμά ανεμόμυλους με μορφή δικηγόρων, τραπεζιτών και συγγενών που βλέπουν μόνο ευρώ. Η αφήγηση αλλάζει δυναμική όταν εμφανίζεται ο Χάρι (Μιχάλης Λεβεντογιάννης). Ένας γοητευτικός επενδυτής που παρουσιάζεται σαν από μηχανής θεός. Είναι η υπόσχεση μιας σωτηρίας για το ξενοδοχείο αλλά και ο φορέας ενός νέου κινδύνου, γιατί κάθε επενδυτής κουβαλά μαζί του όρους, προϋποθέσεις και μυστικά. Για την Ελβίρα, ο Χάρι γίνεται κάτι παραπάνω από σύμμαχος ή αντίπαλος. Είναι ένας καθρέφτης, μέσα από αυτόν βλέπει τον ίδιο της τον εαυτό, τις αμφιβολίες της, την ανάγκη της να πιστέψει ότι τα όνειρα μπορούν να διασωθούν μέσα σε έναν κόσμο που μετρά τα πάντα με οικονομικούς δείκτες.

Η κωμική ένταση κορυφώνεται μέσα από τις συνεχείς ανατροπές. Οι παγίδες που στήνονται στην Ελβίρα είναι άλλοτε φανερές και άλλοτε μεταμφιεσμένες σε ευκαιρίες. Οι οικογενειακές πιέσεις, οι μικροπολιτικές του νησιού, οι παλιοί λογαριασμοί, όλα υφαίνουν ένα δίχτυ στο οποίο η πρωταγωνίστρια κινείται ανάμεσα σε πτώσεις και αναστηλώσεις. Η σειρά δεν κρύβει την ελαφράδα της. Πατά στο είδος της ρομαντικής κομεντί με κοινωνική επίγευση. Εδώ το νησί δεν είναι απλώς σκηνικό διακοπών. Είναι ζωντανός οργανισμός. Στην παραλία δεν ακούγεται μόνο το κύμα, αλλά και το κροτάλισμα της αγοράς, η φασαρία των πολιτών που διεκδικούν, η γλώσσα του real estate που τρώει αργά τον παλιό κόσμο.

Η σειρά Hotel Ελvira και η ιστορία της Ελβίρας, μέσα από την κωμική της γραφή, παραμένει ένα αφήγημα, ένα παραμύθι για το καλοκαίρι που αλλάζει.

Το χιούμορ της σειράς είναι ελαφρύ, προσβάσιμο και συχνά στηρίζεται σε εύκολες, προβλέψιμες ατάκες, τον γνώριμο μηχανισμό του γρήγορου γέλιου που θυμίζει παλαιότερες δεκαετίες της ιδιωτικής τηλεόρασης.

Η ιστορία της Ελβίρας δεν είναι μεμονωμένη. Είναι ένα από τα αρχέτυπα του σύγχρονου ελληνικού καλοκαιριού, η σύγκρουση ανάμεσα σε μια «παλιά Ελλάδα» γεμάτη συναισθηματικές αξίες και μια «νέα Ελλάδα» γεμάτη υποσχέσεις ευημερίας, επενδύσεων και τσιμέντου. Η πρωταγωνίστρια κινείται σ’ αυτό το εκκρεμές. Το ξενοδοχείο γίνεται συμβολικό πεδίο μάχης. Στην πορεία, η ίδια αναγκάζεται να αναμετρηθεί με τα όρια της πίστης της. Οι αντιπαραθέσεις με τον Παντελή Δρόσο λειτουργούν σαν θεατρικές μονομαχίες, όπου η μικρή ιδιοκτήτρια αντιμετωπίζει τον γίγαντα της αγοράς.

Βέβαια έχουμε και τις αναμενόμενες ανατροπές μας, τα γνωστά κλισέ των ρομαντικών κομεντί, τους μονοδιάστατους ανταγωνιστές μας, ακόμα και κάποιους προβλέψιμους διάλογους. Η σειρά Hotel Ελvira κινείται σε γνώριμα, ασφαλή μονοπάτια της ελληνικής τηλεοπτικής κωμωδίας. Το χιούμορ της είναι ελαφρύ, προσβάσιμο και συχνά στηρίζεται σε εύκολες, προβλέψιμες ατάκες, τον γνώριμο μηχανισμό του γρήγορου γέλιου που θυμίζει παλαιότερες δεκαετίες της ιδιωτικής τηλεόρασης. Αυτή η παρωχημένη προσέγγιση μπορεί να χαρίσει μια δόση νοσταλγίας, ταυτόχρονα όμως λειτουργεί περιοριστικά, λείπει η εμπνευσμένη ανατροπή, η λεπτή ειρωνεία και η κοινωνική αιχμή που χαρακτηρίζουν τις πιο σύγχρονες κωμωδίες.

Από την άλλη, η ανάλαφρη αντιμετώπιση των θεμάτων, οικογενειακά χρέη, διαμάχες, όνειρα που συγκρούονται με το κέρδος, κάνει τη σειρά εύκολη στην παρακολούθηση και ευχάριστη σε κοινό που αναζητά καθαρή ψυχαγωγία χωρίς σκοτεινές υποσημειώσεις. Ξεχωρίζει η παρουσία της Ελίζας Σκολίδη, που με φυσικότητα, ακρίβεια ρυθμού φέρνει ζωντάνια και σπιρτάδα σε έναν κατά τα άλλα προβλέψιμο καμβά. Στα θετικά να σημειώσουμε και την ερμηνεία της Άννας Κουρή. Το αποτέλεσμα είναι μια κωμωδία γνώριμη, οικεία, με τα στραβά της αλλά και με στιγμές καθαρής, ειλικρινούς διασκέδασης.

Η σειρά Hotel Elvira και η ιστορία της Ελβίρας, μέσα από την κωμική της γραφή, παραμένει ένα αφήγημα, ένα παραμύθι για το καλοκαίρι που αλλάζει, για τα νησιά που μετατρέπονται σε επενδυτικούς στόχους, για τα παλιά όνειρα που αντιστέκονται όσο τους απομένει ανάσα. Και αν κάτι διαπερνά όλη την αφήγηση, είναι αυτή η αμφισημία, ανάμεσα σε όνειρο και πραγματικότητα, σε ρομαντισμό και σκληρή αγορά, σε μνήμη και μέλλον. Η Ελβίρα στέκεται εκεί, ανάμεσα στα κύματα και στα τιμολόγια, στις αναμνήσεις και στις συμφωνίες, σε έναν αγώνα που μπορεί να χάσει, αλλά αρνείται να μην δώσει.