Βαθμολογία 95% και 8.5/10, πιθανή ταινία της χρονιάς, αλλά για τους Έλληνες «κριτικούς» με το ζόρι 2.5/5

Η ταινία Project Hail Mary έχει τώρα την υψηλότερη βαθμολογία σε όλη τη φιλμογραφία του Ράιαν Γκόσλινγκ, πάνω κι από το Drive.

Την άποψή μου για τους Έλληνες «κριτικούς» κινηματογράφου και γενικά όσους δηλώνουν «κριτικοί» σε κάτι, σε άπασα τη Γη, την έχω γράψει εδώ. Εμφανίζονται όμως συχνά πυκνά περιπτώσεις ταινιών που μου υπενθυμίζουν πόσο δίκιο έχω και νιώθω την ανάγκη να διατρανώσω ξανά όσα σκέφτομαι για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν το σινεμά, έχοντας ζήσει μέσα στην κάστα τους ως παρατηρητής και εξ αποστάσεως. Είναι βασικά ο λόγος που ενώ έχω τη δυνατότητα να βλέπω τσάμπα όλες τις ταινίες που κυκλοφορούν στην Ελλάδα, καταλήγω να μην πηγαίνω στις δημοσιογραφικές προβολές για να μη μπλέξω μαζί τους. Όχι γιατί είμαι κάποιος ανώτερος, αλλά γιατί έχουν εκείνοι την αίσθηση του ανώτερου.

Η ταινία Project Hail Mary είναι η αιτία αυτού του κειμένου. Μια ταινία που, όπως έγραψα εδώ, ανήκει στο πάνθεον της χρονιάς, είναι στο πάνθεον των sci-fi ταινιών του 21ου αιώνα και στο τέλος του 2026 θα διεκδικήσει τον τίτλο της κορυφαίας της χρονιάς. Εύχομαι να μην είναι αυτή, γιατί αυτό θα σημαίνει πως είτε το Odyssey του Νόλαν, είτε το Avengers: Doomsday, είτε το Dune θα είναι έτι μεγαλύτερη έπη και δε θα έχουν αστοχήσει, δε θα έχουν πέσει κάτω από τον ψηλό πήχη. Για να το πω πιο εύσχημα, το Project Hail Mary είναι προς ώρας ο Εμμανουήλ Καραλής και οι προαναφερθείσες τρεις ταινίες πάνε για να γίνουν Μόντο Ντουπλάντις.

Ισάξιο του Interstellar: Το sci-fi έπος που κυκλοφορεί την Πέμπτη, είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς

Στην πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας της, η ταινία είχε 80 εκατομμύρια έσοδα στις ΗΠΑ και 141 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.

Στην πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας της, η ταινία είχε 80 εκατομμύρια έσοδα στις ΗΠΑ και συνολικά 141 εκατομμύρια δολάρια. Σε όλες τις πλατφόρμες βαθμολόγησης, βρίσκεται από ψηλά ως πάρα πολύ ψηλά. 8.5/10 στo IMDB, 95% στο Rotten Tomatoes, ενώ ακόμα και το RogerEbert.com της έχει βάλει βαθμολογία 2.5/4 που είναι κάτι σαν 7.5/10 αν το δούμε σε αυτή την αναγωγή.

Την ίδια στιγμή, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων «κριτικών» κινηματογράφου έχει ως ταβάνι τα 2.5/5 αστεράκια για την ταινία, με μόλις έναν να της βάζει 3/5. Εκτός αν το 2.5 στο μυαλό όλων αυτών είναι κάτι σαν 7/10, μιλάμε για κανονικό θάψιμο της ταινίας. Ως και 1.5 αστέρι της έβαλαν.

Δεν επιχειρώ να πω ότι πρέπει όλοι σώνει και ντε να τη θεωρούν εποποιία και αριστούργημα, όπως εγώ. Αλλά είναι και μια πολύ μεγάλη απόσταση από τις τόσες βαθμολογίες κοινού, αυτό το 2 ή 2.5 αστεράκια. Τόση απόσταση όση είχε ο Ράιαν Γκόσλινγκ και το διαστημικό του σκάφος από τη Γη.

Η όλη «επαγγελματική» κριτική προς το Project Hail Mary είναι απότοκο μιας ψευδοανάγκης των Ελλήνων κριτικών να καμωθούν τους σπουδαίους, τους «εγώ δεν πάω με τη μάζα».

Πότε αρχίσαμε να αντιμετωπίζουμε τις ταινίες ως πραγματικότητες για να τις κρίνουμε τόσο αυστηρά;

Έχετε καταλάβει ότι βλέπετε ταινία κι όχι ντοκιμαντέρ;

Αναμφίβολα, λόγω και της πολύ εξειδικευμένης επιστημονικής της ταυτότητας που συνδέεται με τη μυθοπλασία, η ταινία έχει στοιχεία που προκαλούν debate στα social media, που φέρνουν στην επιφάνεια αντίθετες απόψεις ως προς την προσέγγιση των σκηνοθετών, του σεναρίου και του Γκόσλινγκ σε κάποια σημεία. Κατά βάση, την ψέγουν γιατί δεν έχει σε τόση ένταση την αίσθηση της εποποιίας, επειδή ποντάρει περισσότερο στο χιούμορ και τα puns του Γκόσλινγκ. Δεν αντιλέγω, είναι αρκετά. Για κάποιον που θέλει να δει επιστημονική φαντασία, μπορεί να είναι και λίγο ξενέρωτη η συχνότητα των αστείων. Αλλά δεν είναι και για να απορρίψει κάποιος πλήρως την ταινία.

Ορισμένα από αυτά που θίγονται εις βάρος της ταινίας, είναι κυρίως σεναριακά και ως προς την επιστημονική προσέγγιση, με αρκετούς να υποστηρίζουν πως περνά ένα εσφαλμένο μήνυμα ως προς την ικανότητα της επιστήμης να λύσει όλα μας τα προβλήματα, ειδικά τέτοιου μεγέθους, ή για το ότι συνεργάζονται οι επιστήμονες όλου του κόσμου χωρίς να προκύπτει κάποια διπλωματική αντιπαράθεση.

Ένα σημείο debate για την πλοκή, αφορά την παγκόσμια επιστημονική σύναξη σε ένα σημείο κάπου στον ωκεανό, χωρίς να υπάρχει παρέμβαση ή παρουσία της πολιτικής, δηλαδή των κυβερνήσεων.

Κάποιοι μέμφονται την ταινία ακόμα και για το ότι έχει γίνει χρήση μαριονετίστα για να διαχειρίζεται το πλάσμα Rocky αντί να χρησιμοποιήσει CGI ή για το ότι δε χρησιμοποιήθηκε green screen και φτιάχτηκαν όλα τα σκηνικά στο χέρι. Δηλαδή ενώ κατηγορούμε εσχάτως το σινεμά για την παράδοσή του στην τεχνολογία, τώρα που μέσα από αυτή την ταινία έχουμε τη στήριξη του λεγόμενου craftsmanship, μας ενοχλεί κι αυτό.

Μοιάζει να αντιμετωπίζεται η ταινία με κριτήριο την επιστημονική της αληθοφάνεια, λες και μιλάμε για ντοκιμαντέρ κι όχι για μυθοπλασία. Το ίδιο είχε γίνει και με το Interstellar που ευτυχώς τότε δεν ήταν τόσα τα social media και δεν τα χρησιμοποιούσε τόσος κόσμος. Στο Interstellar παρεμπιπτόντως ήταν σύμβουλος αστροφυσικής ο Κιπ Θορν, νομπελίστας, ενώ στο Project Hail Mary ήταν ο αστροφυσικός Νιλ Ντεγκράς Τάισον. Ξέρουμε εμείς περισσότερα από αυτούς, μάλλον.

Να υπενθυμίσω, λοιπόν, ότι βλέπουμε σινεμά. Και δε χρειάζεται να αντιμετωπίζονται όλα με αυτή την «ενήλικη» οπτική. Κυρίως, χρειάζεται να στεκόμαστε μπροστά στις μεγάλες οθόνες με μυαλό και καρδιά παιδιού και να επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να παρασυρθούν από μια ιστορία. Όχι να καμωνόμαστε τους ανώτερους από τους δημιουργούς, ενώ δεν έχουμε τολμήσει στη ζωή μας να φτιάξουμε μια ταινία. Προφανώς και κάθε τέχνη είναι διαθέσιμη προς κρίση, ακόμα και αρνητική, αλλά στην περίπτωση του Project Hail Mary έχουμε να κάνουμε με φοβερή εμπάθεια και αλαζονεία, παρά με καλόπιστη συζήτηση για το τι θα μπορούσε να είναι καλύτερο.

Γι’ αυτό και, ευτυχώς, ο μέσος σινεφίλ δε θα σας πάρει ποτέ στα σοβαρά. Έλληνες και ξένους κριτικούς.