
Ο Βασίλης Μπισμπίκης είναι ο ένας εκ των τριών ανδρών που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή πρωταγωνιστών στη σειρά του ALPHA.
Back to back. Ο ALPHA φρόντισε να μην αφήσει πολλά περιθώρια στον ανταγωνισμό, επενδύοντας σε δύο μεγάλες παραγωγές που έγινε ξεκάθαρο από τις πρεμιέρες τους ότι θα κυριαρχήσουν στη μυθοπλασία. Δε φανταζόμουν πως θα μπορούσε να υπάρξει χώρος για άλλες σειρές, γνωρίζοντας ότι το Grand Hotel και ο Άγιος Έρωτας συνεχίζουν και έχουν ήδη χτίσει κοινό, ενώ παράλληλα υπάρχει και η Γη Της Ελιάς που συνεχίζει να κρατά το γενικό σύνολο κοινού κοντά της. Να, όμως, που τόσο προχθές με τη σειρά «Το Σπίτι Δίπλα Στο Ποτάμι» όσο, κυρίως, χθες, με το «Porto Leone: Στη Γειτονιά με τα Κόκκινα Φανάρια», o ALPHA έφερε στην prime time δύο άλογα κούρσας που, στις πρώτες τους τουλάχιστον προβολές, θα εκτοπίσουν τον ανταγωνισμό.
Στο Porto Leone, λοιπόν, έχουμε σε άρτιο βαθμό όλες τις τεχνικές λεπτομέρειες. Έχουμε, για να το θέσω καλύτερα, κινηματογράφιση. Με τα χρώματα, με τις λήψεις, με τα αφηγηματικά μπρος πίσω, με τις παρεκβάσεις, δεν έχουμε απλά ένα επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς. Έχουμε τηλεταινία. Έτσι αισθάνθηκα τα 2 επεισόδια που προβλήθηκαν μαζί. Και ο Πειραιάς, η Τρούμπα, το μέρος όπου εκτυλίσσονται όλα, δεν ήταν ο Πειραιάς, αλλά η ελληνική εκδοχή της Gotham City, κάπου στα 60s.
Σε εκείνα τα χρόνια μάς μεταφέρει η αφήγηση, τότε που δέσποζαν στο λιμάνι τα bord de l’ eau, δηλαδή τα σπίτια δίπλα στο νερό, όπου κατέβαιναν οι ναύτες και περνούσαν τα βράδια τους με κορίτσια επί πληρωμή, στη γειτονιά με τα κόκκινα φανάρια.

Πάνω που νομίζεις ότι ο μίτος της αφήγησης ξετυλίγεται από ένα storyline, εμφανίζεται ένα δεύτερο και πιο έντονο για να ορίσει την πορεία της αφήγησης.
Τι πραγματεύεται η σειρά
Στην ιστορία μας, ο άνθρωπος που έχει διαμορφώσει τον Πειραιά έτσι, είναι ο Ηλίας Καπετανάκος, άνθρωπος της νύχτας που έχει βγάλει πολλές κοπέλες στο κλαρί. Είναι ένα μεγάλο κεφάλι του Πειραιά. Ο άρχοντας της νύχτας. Της ημέρας ο άρχοντας, είναι ο εφοπλιστής Κωνσταντίνος Βούλγαρης. Και τους δύο κόσμους ενώνει ο αρχιφύλακας Σπύρος Γιάμαρης. Ο συνδετικός ιστός των τριών θα γίνει πιο ισχυρός, όταν ο γιος του Καπετανάκου, ο Στράτος, θα βρεθεί νεκρός από μαχαιριά που δέχτηκε από το ίδιο του το χέρι, ύστερα από διαμάχη με τον Γρηγόρη Βούλγαρη. Οι δυο τους καλοί φίλοι, μέχρι που ο Γρηγόρης θα μάθει ότι ο Στράτος γκάστρωσε τη μικρή του αδερφή, τη Λένα, και αρνείται να αναγνωρίσει το παιδί, ζητώντας επίμονα να το ρίξει η Λένα.
Λόγω της άρνησης του Στράτου, ο πατριάρχης Βούλγαρης δε θέλει να έχει ένα μπάσταρδο παιδί στο σπίτι του, αφού κι η Λένα δεν του λέει ποιος τη γκάστρωσε, οπότε το τάζει στην αδερφή της γυναίκας του που είναι στέρφα και τη βάζει να υποδυθεί την έγκυο μέχρι τη γέννα, όταν και θα πάρει το μωρό. Ο Γρηγόρης θέλοντας να βοηθήσει την αδερφή του, πιέζει τον Στράτο να αναλάβει τις ευθύνες του. Μετά από αρκετές λογομαχίες, ένα βράδυ, το βράδυ της Ανάστασης του ’64, ο Στράτος θα βγάλει μαχαίρι και μετά από μια αδέξια κίνηση του Γρηγόρη, θα αυτομαχαιρωθεί. Και θα πεθάνει.
Ο Καπετανάκος ουρλιάζει σε όλο τον Πειραιά και ζητά από τον αρχιφύλακα να του φέρει τον δολοφόνο για να εκδικηθεί. Ο αστυνόμος αναζητά μανιωδώς και, όταν θα βρεθεί μπροστά στην αλήθεια, θα πρέπει να πάρει μια απόφαση. Αν πεί την αλήθεια στον Καπετανάκο, θα συγκρουστεί με τον Βούλγαρη και θα ανοίξει ένας ανεξέλεγκτος κύκλος αίματος. Θα πρέπει να σταθμίσει τις πιθανές συνέπειες και να αποφασίσει αν θα βρει άλλον να του φορτώσει το έγκλημα.

Ο Αλέκος Συσσοβίτης στον ρόλο του Καπετανάκου, μαζί με τον μπράβο του.
Η σειρά Porto Leone ξεφεύγει από τα κλισέ της μυθοπλασίας του δράματος στην τηλεόραση, όντας πιο ωμή, πιο κυνική κι αυτό είναι το στοιχείο που την κάνει καλύτερη από οτιδήποτε άλλο έχει εμφανιστεί στην τηλεόραση φέτος. Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι εναρμονισμένες με την ατμόσφαιρα της εποχής, είναι σα να τοποθετούν τον τηλεθεατή σε χρονομηχανή και να τον μεταφέρουν στο τότε, υπάρχουν διακριτά σκηνοθετικά μοτίβα που δεν τα αναγνωρίζω εξίσου εύκολα σε άλλες σειρές, έχει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα συνολικά η σειρά, ως αποτέλεσμα της σωστής προετοιμασίας του συνεργείου, των ηθοποιών, όλων των εμπλεκόμενων.
Και κάπως έτσι, εγώ που είχα ορκιστεί πέρσι να μη δω ξανά τηλεόραση, να αφοσιωθώ στις ξένες σειρές, έχω τώρα την αμφιβολία και φαίνεται πως το Porto Leone θα γίνει μια σειρά που θα με κάνει να καταπατήσω τον όρκο μου.
Αν έχω κάτι αρνητικό να πω για τη σειρά, είναι ότι ο Μπισμπίκης μου φαίνεται κάπως άτονος στον ρόλο του, σαν κάτι να μου έλειψε όσο τον έβλεπα. Καθαρά προσωπική αίσθηση όμως. Α, και το έτερο αρνητικό, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, είναι ότι εμφανίστηκε σήμερα. Σε ένα τηλεοπτικό τοπίο όπου οι καλές σειρές κάνουν 15-18%, το Porto Leone δε θα έχει αξιομνημόνευτα στο μέλλον ποσοστά τηλεθέασης. Αν κυκλοφορούσε πριν το 2018, θα έκανε σίγουρα 35άρια και 40άρια διαρκώς.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.




