Κάποιες σειρές δεν τις βλέπουμε γιατί ψάχνουμε τη δικαιοσύνη και την καλοσύνη. Τις βλέπουμε γιατί ψάχνουμε τον Survivor, ψάχνουμε την επιβολή, την επικράτηση του ισχυρού.

Ένα από τα πολύ ιδιαίτερα και άξια προς ψυχανάλυση στοιχεία της τέχνης της αφήγησης, είναι ότι μπορεί να τοποθετήσει τα πράγματα κάτω από τέτοια οπτική ώστε να φτάνεις να υποστηρίζεις με πάθος έναν χαρακτήρα που, πολύ λαϊκά, θα αποκαλούσαμε καθίκι ή κάθαρμα. Είτε γιατί πριν σου αποκαλύψει τον πραγματικό του χαρακτήρα και τις μπίζνες του στην ολότητά τους, έχεις ήδη συνδεθεί μαζί του είτε γιατί οι ταινίες ή οι σειρές σε τοποθετούν σε έναν κόσμο εγκλήματος και αυτός είναι ο πιο ηθικός εγκληματίας, φτάνεις να τον γουστάρεις, να αναπαράγεις τη φιλοσοφία του, να τον ποστάρεις στα social media σου.

Δεν είναι λίγοι οι χαρακτήρες σε σειρές που στην πραγματική ζωή δε θα αποτελούσαν με τίποτα παράδειγμα προς μίμηση. Στη μυθοπλασία όμως, στη φανταστική ζωή, φτάνουμε να ζηλεύουμε τη ζωή τους, να τη φαντασιωνόμαστε. Και δε μιλάμε για περαστικούς villain, αλλά για σειρές όπου η αφήγηση γίνεται μέσα από τα μάτια ενός πρωταγωνιστή-καθάρματος. Και σε αυτή τη θέωσή τους μέσα μας, σε αυτή την ειδωλοποίηση, τεράστια συμβολή έχουν το σενάριο και οι ηθοποιοί. Για να μην πλατειάζω, ας δούμε τις περιπτώσεις που εξηγούν καλύτερα τι θέλω να πω.

Οι σειρές που μας έκαναν να αγαπήσουμε τους εγκληματίες

Όταν βλέπεις τον μικρόκοσμο της μαφίας, τότε αλλάζει η ηθική σου και το κριτήριο για το ποιος είναι αξιόλογος άνθρωπος.

Τόνι Σοπράνο

Όπως και με την περίπτωση του Μάρλον Μπράντο στον Νονό ή του Τόνι Μοντάνα στο Scarface, έτσι και με τον Τζέιμς Γκαντολφίνι ο έρωτας ήταν με την πρώτη ματιά. Στη σειρά Sopranos υποδύεται τον Τόνι Σοπράνο, ηγέτη της ιταλο-αμερικάνικης μαφίας. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να σκοτώσει. Και το έκανε. Με τα χέρια του σκότωσε 8, με τις διαταγές του άλλους 14. 22 άτομα το σύνολο. Αλλά τσουτσουριάζουμε κάθε φορά που ακούμε τη φράση «Όσοι ζητούν σεβασμό, πρώτα δείχνουν σεβασμό».

Σε σύγκριση με τους υπόλοιπους της λίστας, ο Ντρέιπερ είναι μάλλον «άγιος».

Ντον Ντρέιπερ

Ο ήρωας που υποδύθηκε ο Τζον Χαμ στη σειρά Mad Men, μπορεί να μην ανήκει στο συνδικάτο του εγκλήματος ή να σκοτώνει, αλλά είναι παλιοχαρακτήρας. Έχει κλέψει το όνομά του από έναν στρατιώτη στον πόλεμο στην Κορέα. Απατάει διαρκώς τη σύζυγό του με άλλες γυναίκες, που κι αυτές τις απατάει. Είναι λεκτικά βίαιος προς τους συνεργάτες του. Πίνει. Προκαλεί προβλήματα στους άλλους. Όμως, μόνο και μόνο επειδή μεγαλώσε σε οικογενειακό περιβάλλον που δεν του έδινε αγάπη και τον κακοποιούσε, όλα του δικαιολογούνται.

Μεγάλα «καθίκια» μα τους αγαπήσαμε: Οι σειρές που μας έκαναν να στηρίζουμε με πάθος εγκληματίες

Ο Μπράιαν Κράνστον έκανε iconic έναν ήρωα που έσπειρε ναρκωτικά και θάνατο.

Γουόλτερ Γουάιτ

Χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω; Ένας μεγαλέμπορος ναρκωτικών ήταν ο Γουόλτερ Γουάιτ. Απλά επειδή η σειρά ξεκινάει με το αρχικό του κίνητρο, να κάνει ένα απόθεμα χρημάτων για την οικογένειά του επειδή έχει καρκίνο στους πνεύμονες, τον έχουμε συμπαθήσει, τον έχουμε δει με το αρχαιοελληνικό Έλεος. Στη συνέχεια βέβαια, το κίνητρο αλλάζει. Ο εγωισμός του μεγαλώνει και τα πράγματα παίρνουν άλλη τροπή. Ο Γουάιτ σκότωσε 25-30 άτομα και ίσως ευθύνεται για τον θάνατο άλλων 200 ατόμων. Όταν όμως λέει στη γυναίκα του «δεν κινδυνεύω, εγώ είμαι ο κίνδυνος για τους άλλους», πωρωνόμαστε.

 

Τόμι Σέλμπι

Στον κόσμο των συμμοριών οι κανόνες δεν είναι ίδιοι, ναι. Αλλά ο Κίλιαν Μέρφι δε μας έκανε απλά να αποδεχτούμε τον Τόμι Σέλμπι και όλο το τάγμα των Peaky Blinders. Μας έκανε να παθιαζόμαστε μαζί του. Παράνομο εμπόριο όπλων, εκβιασμοί πολιτικών, ξέπλυμα χρήματος, κάθε λογής άλλο παράνομο εμπόριο, όλα τα έκανε ο Τόμι. Και λέει και μια άβολη αλήθεια. «Όλοι μας εκπορνεύουμε την ψυχή μας. Απλά ο καθένας μας επιλέγει να ξεπουλήσει ένα διαφορετικό κομμάτι του εαυτού του από τους άλλους».

Μια από τις πολύ παλιές, πια, σειρές, όπου ο πρωταγωνιστής ήταν ο ορισμός του εγκληματία με θέση εξουσίας.

Νάκι Τόμπσον

Ένας αδίστακτος τύπος είναι ο χαρακτήρας του Στιβ Μπουσέμι στο Boardwalk Empire, μια από τις πρώτες σειρές που γούσταραν τόσο οι άντρες. Έχει δολοφονήσει, έχει βγάλει στην πορνεία μια 13χρονη, τα έχει τακιμιάσει με τους μαφιόζους και τους ναρκέμπορους, παρεμβαίνει στο εκλογικό αποτέλεσμα, γενικά δε χάνει ευκαιρία να εφαρμόσει τη βία σε κάθε ευκαιρία. Οτιδήποτε υπάρχει στο ποινικό κώδικα, το έχει κάνει. Κι όλα αυτά για να είναι στη θέση εξουσίας που έχει.

Μεγάλα «καθίκια» μα τους αγαπήσαμε: Οι σειρές που μας έκαναν να στηρίζουμε με πάθος εγκληματίες

Λίγοι θυμούνται τη σπουδαία ερμηνεία του Μπίλι Μπομπ Θόρντον στην πρώτη σεζόν του Fargo.

Λόρνε Μάλβο

Μια από τις καλύτερες σειρές όλων των εποχών, σίγουρα στο top-5, είναι το Fargo, ειδικά η πρώτη του σεζόν με τον Μπίλι Μπομπ Θόρντον και τον Μάρτιν Φρίμαν. Ο Θόρντον υποδύεται τον Λόρνε Μάλβο, έναν αδίστακτο δολοφόνο που στη σεζόν αυτή σκοτώνει 36 άτομα και τελικά πεθαίνει από τον Γκας, τον αστυνομικό. Διαμόρφωσε όμως το σενάριο του εξαίρετου Νόα Χόλι έτσι την περσόνα του Μάλβο, ήταν τέτοια και η ερμηνεία του Θόρντον, που αυτό το δέος που νιώθαμε ακούγοντάς τον, μας έκανε να θέλουμε να είμαστε ο Μάλβο. Ειδικά όταν λέει τέτοιες ψαρωτικές ατάκες όπως η ακόλουθη:

«Θα ανεβάσω το παράθυρο, θα φύγω οδηγώντας κι εσύ θα γυρίσεις σπίτι στην κόρη σου. Και κάθε λίγα χρόνια θα κοιτάζεις το πρόσωπό της και θα ξέρεις ότι ζεις επειδή επέλεξες να μην πάρεις έναν συγκεκριμένο δρόμο, εκείνη τη συγκεκριμένη νύχτα. Επειδή επέλεξες να βαδίσεις προς το φως αντί για το σκοτάδι».

Ή αυτή: «Γιατί υπάρχουν δρόμοι που δεν πρέπει να ακολουθήσεις. Γιατί κάποτε οι χάρτες έγραφαν: «Εδώ υπάρχουν δράκοι». Τώρα δεν το γράφουν. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως οι δράκοι δεν είναι εκεί».

Μεγάλα «καθίκια» μα τους αγαπήσαμε: Οι σειρές που μας έκαναν να στηρίζουμε με πάθος εγκληματίες

Ο Τομ Χάρντι είναι badass και μας κάνει πιο εύκολα να συνδεόμαστε με τους ρόλους του, δη αυτούς της παρανομίας.

Τομ Χάρντι

Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με έναν μόνο χαρακτήρα. Όπου έχει παίξει ο Τομ Χάρντι τον μαφιόζο, τον αδίστακτο, ειδικά στο Mobland και στην ταινία Legend, θέλουμε να γίνουμε αυτό. Εν προκειμένω συμβαίνει γιατί θέλουμε να είμαστε ο Τομ Χάρντι, να έχουμε αυτή την άγρια φωνή, το αυστηρό παρουσιαστικό, τη βρετανική γοητεία. Ο συνδυασμός του Χάρντι με έναν χαρακτήρα-κάθαρμα, ακουμπάει σε βαθιές χορδές μέσα μας.

Το συμπέρασμα που βγαίνει, είναι ότι τέτοιοι χαρακτήρες, μας υπενθυμίζουν ότι κάποτε ήμασταν στη ζούγκλα. Ότι έχουμε αρχέγονα ένστικτα. Ότι επιβιώνει ο δυνατός. Απλώς σε μια κοινωνία με κοινωνικό συμβόλαιο η δύναμη μεταφράζεται σε δύναμη ψυχής και αντοχής, ενώ στην κοινωνία της νύχτας, της ζούγκλας του υποκόσμου, η δύναμη είναι η κυριολεκτική της σημασία.

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top