Η καταπληκτική σειρά του Cinobo που θα φλεξάρεις στους φίλους σου ότι την ανακάλυψες πρώτος

Η Γυναίκα Από τη Δανία: Μια εξαιρετική σειρά να δεις στο Cinobo

Η σειρά του Cinobo είναι από αυτές που τις ανακαλύπτουν λίγοι και τις συστήνουν σε φίλους τους με «περηφάνια».

Υπάρχουν άνθρωποι που εγκαταλείπουν τη ζωή τους επειδή κουράστηκαν από αυτήν. Και υπάρχουν κι εκείνοι που την εγκαταλείπουν επειδή κουράστηκαν να είναι ο εαυτός που η ζωή τους ανάγκασε να γίνουν. Η Ντίτι Γένσεν (Τρίνε Ντίρχολμ) ανήκει, στη σειρά «Η Γυναίκα από τη Δανία» που προβάλλεται στο Cinobo, χωρίς αμφιβολία, στη δεύτερη κατηγορία.

Δανή στην καταγωγή, πρώην πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών της χώρας της, έχει περάσει χρόνια μαθαίνοντας να κινείται στη σκιά, να διαβάζει τους ανθρώπους πριν μιλήσουν, να αναγνωρίζει τον κίνδυνο πριν ακόμη αποκτήσει πρόσωπο. Κάποια στιγμή, όμως, αποφασίζει πως ήρθε η ώρα να κατεβάσει τα όπλα, έστω κι αν αυτά δεν ήταν πάντοτε ορατά. Αφήνει πίσω της τη Δανία και εγκαθίσταται στο Ρέικιαβικ, αναζητώντας κάτι που μοιάζει απλό και, για κάποιον σαν εκείνη, σχεδόν ακατόρθωτο, την ανωνυμία.

Η Τρίνε Ντίρχολμ πρωταγωνιστεί στη σειρά του Cinobo.

Θέλει να γίνει μια γυναίκα ανάμεσα σε άλλες γυναίκες. Να περνά απαρατήρητη. Να έχει μια καθημερινότητα χωρίς μυστικά, εντολές, αποστολές και ανθρώπους που πρέπει να παρακολουθεί. Να αφήσει τον κόσμο να συνεχίσει την πορεία του χωρίς να αισθάνεται υποχρεωμένη να τον διορθώσει. Μόνο που ο κόσμος, όπως και το παρελθόν, δεν έχει την ίδια διάθεση.

Η νέα της ζωή στην Ισλανδία αρχίζει να διαταράσσεται από περιστατικά που, για έναν συνηθισμένο άνθρωπο, θα ήταν ίσως απλώς ενοχλητικά ή παράξενα. Για τη Ντίτι, όμως, λειτουργούν σαν μικρές προσκλήσεις επιστροφής. Η παλιά της τεχνογνωσία, η ικανότητά της να διακρίνει όσα οι άλλοι προσπερνούν, η σχεδόν ενστικτώδης ανάγκη της να παρεμβαίνει όταν κάτι δεν είναι σωστό, την τραβούν ξανά και ξανά μέσα σε ιστορίες που θα προτιμούσε να αφήσει πίσω. Γιατί η Ντίτι έχει ένα πρόβλημα που αποδεικνύεται μεγαλύτερο από την επιθυμία της για μια ήσυχη ζωή, δεν αντέχει την αδικία.

Δεν μπορεί να δει έναν άνθρωπο να αδικείται και να συνεχίσει ατάραχη τον δρόμο της. Δεν μπορεί να προσποιηθεί ότι δεν άκουσε, δεν είδε, δεν κατάλαβε. Ακόμη και στις πιο ασήμαντες, καθημερινές καταστάσεις, κάτι μέσα της εξακολουθεί να βρίσκεται σε επιφυλακή. Ο «πολεμιστής» που προσπαθεί να ξορκίσει δεν έχει πεθάνει. Απλώς έχει αλλάξει όνομα και περιμένει.

Κάπως έτσι, η προσπάθεια της Ντίτι να ξεφύγει από τη ζωή που έζησε μετατρέπεται, ειρωνικά, σε μια νέα σειρά από αποστολές. Μόνο που τώρα δεν υπάρχουν απαραίτητα εντολές, υπηρεσίες ή σημαδεμένοι στόχοι. Υπάρχουν άνθρωποι. Μικρές αδικίες. Μεγάλες σιωπές. Παλιές πληγές που επιστρέφουν με καινούργιο πρόσωπο. Και πάνω απ’ όλα, η αδυναμία μιας γυναίκας να γίνει αδιάφορη.

Μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να αφήσουν πίσω τους τον πόλεμο, όχι επειδή αγαπούν τη βία, αλλά επειδή έχουν μάθει να πολεμούν για όσα θεωρούν σωστά.

Η αδικία αρχίζει εκεί όπου η ανισορροπία γίνεται συνήθεια. Εκείνος που τη βλέπει και σωπαίνει, δεν μένει αμέτοχος, γίνεται μέρος της.

Μια σειρά για το ότι ποτέ δεν ξεφεύγεις από αυτά που τρέχεις να αποφύγεις

Η «Γυναίκα από τη Δανία» πατάει ακριβώς πάνω σε αυτή την αντίφαση, την επιθυμία να σωθείς από το παρελθόν και την αδυναμία να αρνηθείς αυτό που είσαι. Η Ντίτι μπορεί να αλλάξει χώρα, σπίτι, δουλειά, ακόμη και όνομα στη ζωή της. Αυτό που δεν μπορεί να αλλάξει είναι ο τρόπος με τον οποίο κοιτάζει τον κόσμο.

Η σειρά μοιάζει να κινείται σε έναν παράξενο ενδιάμεσο χώρο, εκεί όπου το σκοτάδι μπορεί ξαφνικά να γεννήσει ένα χαμόγελο και η βία να συνυπάρξει με μια απροσδόκητη τρυφερότητα. Η σκηνοθετική της ματιά αποφεύγει τον εντυπωσιασμό και προτιμά να παρατηρεί. Αφήνει τους χαρακτήρες να υπάρξουν μέσα στις αντιφάσεις τους, επιτρέποντας στο μαύρο χιούμορ να αναδύεται σχεδόν φυσικά, σαν άμυνα απέναντι στη σοβαρότητα του κόσμου.

Στο κέντρο όλων βρίσκεται η Τρίνε Ντίρχολμ, που δεν «παίζει» απλώς τη Ντίτι Γένσεν, την συνοδεύει και την κατοικεί. Με ελάχιστες κινήσεις, ένα βλέμμα, μια παύση πριν από μια ατάκα, αποκαλύπτει τη διπλή φύση μιας γυναίκας που θέλει να ξεχάσει ποια υπήρξε, αλλά δεν μπορεί να απαρνηθεί αυτό που είναι. Η ερμηνεία της έχει δύναμη ακριβώς επειδή δεν την επιδεικνύει. Είναι εσωτερική, υπόγεια, συχνά ειρωνική και, όταν χρειάζεται, συγκινητική. Ένας χαρακτήρας που κουβαλά το παρελθόν σαν αόρατο τραύμα, χωρίς ποτέ να γίνεται έρμαιό του.

Και ίσως εκεί να βρίσκεται και η πιο γοητευτική ιδέα της σειράς. Μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να αφήσουν πίσω τους τον πόλεμο, όχι επειδή αγαπούν τη βία, αλλά επειδή έχουν μάθει να πολεμούν για όσα θεωρούν σωστά. Ακόμη κι όταν κανείς δεν τους το ζητά. Ακόμη κι όταν θα ήταν πολύ πιο εύκολο να κοιτάξουν αλλού. Γιατί για την Ντίτι η αδιαφορία είναι η πιο ήσυχη μορφή συνενοχής. Δεν χρειάζεται να πράξει κανείς το κακό, αρκεί να το βλέπει και να αποφασίσει να μην επέμβει.