To «Παιδί της Φύσης». Η παράξενη ιστορία ενός απρόσμενου #1 hit

O Eden Ahbez καθισμένος σε μια λίμνη του Central Park στη Νέα Υόρκη (Μάιος του 1948)/ (Φωτογραφία: AP Photo/J.D. Collins).

Μια μέρα του 1947, όταν ο Nat Cole εμφανιζόταν στο Lincoln Theatre του Λος Άντζελες, έφτασε στην είσοδο μια περίεργη φιγούρα – ένας μικρόσωμος 30άρης με μακριά γενειάδα και μαλλιά που έπεφταν στους ώμους. Οι hippies ήταν ακόμη τρεις δεκαετίες μακριά και κανείς στην Αμερική δεν διανοείτο τότε να εμφανιστεί έτσι. Ούτε καν στο Λος Άντζελες – εντάξει, σχεδόν κανείς.

Έχοντας φέρει μια παρτιτούρα δικής του σύνθεσης για να τη δώσει στον νεαρό τότε (και όχι ακόμα “King”) Cole, ο eden ahbez (που ήθελε το όνομα του να γράφεται με πεζά, αλλά όχι πάντα) έφτασε μέχρι έναν Ottis Pollard, δεξί χέρι του Cole, που πείστηκε να την παραδώσει στον Cole. Η σύνθεση άρεσε στον τραγουδιστή και την ηχογράφησε εκείνον τον Αύγουστο στο στούντιο της Capitol Records.

Ο ahbez είχε γεννηθεί ως George Alexander Aberle στο Μπρούκλιν της Ν. Υόρκης, το 1908, από Εβραίους γονείς και τα πρώτα του χρόνια πήγε σε εβραϊκό σχολείο.

Μόνο που ο ahbez, που μάλλον δεν περίμενε η επίσκεψή του να έχει συνέχεια, δεν είχε αφήσει στοιχεία επικοινωνίας. Και πώς θα μπορούσε, άλλωστε; Δεν είχε. Για καλή του τύχη, και όλων μας, άνθρωποι του Cole τον βρήκαν σε μια σκηνή κάτω από τα μεγάλα γράμματα της επιγραφής “HOLLYWOOD”.

Ο eden ahbez έγραφε μουσική δίχως εμπορικές βλέψεις. Μέχρι τη μέρα που ο ραδιοφωνικός παραγωγός “Cowboy” Jack Patton τον άκουσε να ερμηνεύει το Nature Boy και του πρότεινε να το πάει στον Cole (photo Spotify).

Ο ahbez είχε γεννηθεί ως George Alexander Aberle στο Μπρούκλιν της Ν. Υόρκης, το 1908, από Εβραίους γονείς και τα πρώτα του χρόνια πήγε σε εβραϊκό σχολείο. Λίγο αργότερα, δόθηκε για υιοθέτηση σε μια οικογένεια McGrew, στο Κάνσας, και μεγάλωσε εκεί ως George McGrew.

Πήγε στο Λος Άντζελες το 1941 και δεν επέστρεψε ποτέ στο Κάνσας. Έβγαζε τα προς το ζην ως πλανόδιος πιανίστας, συχνά στα Eutropheon, καταστήματα φυσικής διατροφής ενός ζεύγους Αμερικανο-γερμανών οι οποίοι είχαν φέρει στην Αμερική το κίνημα Wandervogel (Περιπλανώμενα Πουλιά) που απέρριπτε τους συμβατικούς περιορισμούς της κοινωνίας, υπέρ ενός τρόπου ζωής που βασιζόταν αποκλειστικά στη Φύση· οι οπαδοί του αυτοαποκαλούνταν Naturmenschen (Άνθρωποι της Φύσης) ή απλώς Nature Boys.

Οι στίχοι του αυτοβιογραφικού τραγουδιού δεν περιγράφουν τη ζωή των Nature Boys, αλλά την περιπλάνηση ενός «πολύ παράξενου, μαγεμένου αγοριού».

Άρχισε να γράφει και να ερμηνεύει τραγούδια, αλλά ποτέ με εμπορικές βλέψεις. Μέχρι τη μέρα που ο ραδιοφωνικός παραγωγός “Cowboy” Jack Patton (κατ’ άλλους, ο Johnny Mercer, στέλεχος της Capitol) τον άκουσε να ερμηνεύει κάπου το Nature Boy και διέβλεψε ότι ο ahbez είχε πραγματικά γράψει ένα όμορφο τραγούδι που ίσως γινόταν επιτυχία. Αυτός ήταν που του πρότεινε να το πάει στον Cole.

Ο eden ahbez με τον Nat “King” Cole το 1948 μετά από την απρόσμενη επιτυχία του Nature Boy (photo Fine Music Sydney).

Οι στίχοι του αυτοβιογραφικού τραγουδιού δεν περιγράφουν τη ζωή των Nature Boys, αλλά την περιπλάνηση ενός «πολύ παράξενου, μαγεμένου αγοριού» προς αναζήτηση της αλήθειας και της αγάπης, με σκοπό να μεταφυτεύσουν τη «σοφία» ότι «το καλύτερο πράγμα που μπορείς ποτέ να μάθεις είναι να αγαπάς και, ως αντάλλαγμα, να σε αγαπούν».

Όμως, οι άνθρωποι της Capitol δεν ήταν ακριβώς ενθουσιασμένοι με την ασυνήθιστη, ανατολίτικη μελωδία η οποία, έλεγαν, δεν είχε καν στοιχειώδες ρεφρέν. Επιπλέον, ο Cole, αντίθετα με τις προσταγές τους για περιορισμό των εξόδων, είχε εμπλουτίσει το κομμάτι με ενορχήστρωση – την οποία το κομμάτι είχε ανάγκη και αναμφίβολα το ομόρφυνε.

Η Capitol αρνήθηκε να βγάλει το single στην κυκλοφορία. Αναγκάστηκε, ωστόσο, να υποχωρήσει έναν χρόνο μετά όταν μια απεργία της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Μουσικών.

Η Capitol αρνήθηκε να βγάλει το single στην κυκλοφορία. Αναγκάστηκε, ωστόσο, να υποχωρήσει έναν χρόνο μετά όταν μια απεργία της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Μουσικών (κατά του Νόμου Taft-Hartley που περιόριζε την ισχύ των συνδικάτων) οδήγησε σε στάση ηχογραφήσεων και έλλειψη νέων δίσκων. Η απεργία κράτησε έως την άνοιξη του ’48 και το Nature Boy ήταν ο πρώτος δίσκος που κυκλοφόρησε μετά τη λήξη της.

Aριστερά: Ο eden ahbez γεννήθηκε ως George Alexander Aberle, δόθηκε μικρός για υιοθέτηση στο Κάνσας και μεγάλωσε εκεί ως George McGrew. Μετά την επιτυχία του Nature Boy έγινε πρώτο θέμα ως και στο Life (photo Life magazine). Δεξιά: Ιδιόχειρη αφιέρωση στη σύζυγό του Anna, σε παλαιότερη φωτογραφία του (photo It’s Psychedelic Baby magazine).

Προς μεγάλη έκπληξη της δισκογραφικής, το Nature Boy έφτασε μέχρι το #1. Δεν ήταν μόνο η μελωδία… Η ζεστή, καθαρή, βελούδινη φωνή του Cole και ο τρόπος που τραγουδούσε ήταν αυτά που έκαναν το τραγούδι επιτυχία – και έναν από αυτούς τους τέλειους συνδυασμούς τραγουδιού και τραγουδιστή.

Σύντομα, ηχογραφήθηκαν πολλές cover versions από μεγάλη γκάμα ερμηνευτών· «ονόματα» όπως οι Frank Sinatra, Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan, Miles Davis, John Coltrane, George Benson, James Brown, Celine Dion, David Bowie, Tony Bennett (σε ντουέτο με τη Lady Gaga) κ.ά. Ακόμα και ο Leonard “Mr Spock” Nimoy το τραγούδησε.

Ο “proto-hippie” eden ahbez ζούσε με τους Nature Boys στην (και από) τη Φύση με τη γυναίκα του Anna και την κόρη του Zoma. Η Anna πέθανε από καρκίνο το 1963 και η Zoma από υπερβολική δόση ναρκωτικών το 1969, απώλειες που επηρέασαν τις μουσικές του (photos It’s Psychedelic Baby magazine, William Roll).

Ο δε Paul McCartney, στη βιογραφία του Many Years From Now, δεν κρύβει ότι το Nature Boy αποτέλεσε έμπνευση για το δικό του Mother Nature’s Son, κλασικό κομμάτι των Beatles από το White Album.

Για αρκετά χρόνια πριν από τον θάνατό του, από αυτοκινητικό δυστύχημα το 1995, ο ahbez δούλευε πάνω σ’ ένα βιβλίο και ένα άλμπουμ, τα οποία ποτέ δεν εκδόθηκαν.

Στο μεταξύ, ο ahbez είχε παντρευτεί την Anna Jacobson που πέθανε από καρκίνο το 1963. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η Zoma, κόρη που είχε αποκτήσει μαζί της το 1948 και λάτρευε, πέθανε και αυτή από υπερβολική δόση ναρκωτικών το 1969· απώλειες που επηρέασαν τις μουσικές του.

Ο eden ahbez στο studio του CBS με τον ραδιοφωνικό παραγωγό Fred Allen και τον Cole (photo Big Issue).

Συνέχισε να συνθέτει μουσική και να ηχογραφεί δίσκους με γνωστότερο –γνωστότερο στον κύκλο του, τουλάχιστον– το Eden’s Island (The Music of An Enchanted Isle), πιθανότατα το πρώτο “hippie album”. Τελευταίος του δίσκος ήταν ένα single, το Divine Melody, που κυκλοφόρησε ο ίδιος το 1971, μετά από το οποίο πρακτικά εξαφανίστηκε.

Για αρκετά χρόνια πριν από τον θάνατό του, από αυτοκινητικό δυστύχημα το 1995, δούλευε πάνω σ’ ένα βιβλίο και ένα άλμπουμ με τίτλο The Scriptures of the Golden Age, τα οποία ποτέ δεν εκδόθηκαν.

Το Nature Boy ηχογραφήθηκε από πληθώρα καλλιτεχνών, από τον Frank Sinatra το 1948, αμέσως μετά την επιτυχία του Nat “King” Cole, μέχρι τον Tony Bennett, σε ντουέτο με τη Lady Gaga, το 2014 (photos Dear Rich blog, Wikipedia).

Ο δε συνεργάτης και φίλος του, Joe Romersa, λέει ότι έχει στην κατοχή του πάνω από 100 κομμάτια που έγραψαν μαζί, αλλά οι κληρονόμοι του ahbez δεν του δίνουν την άδεια να τα κυκλοφορήσει. Παρ’ όλα αυτά, έβγαλαν εκείνοι στην κυκλοφορία το (μεταθανάτιο) CD Echoes from Nature Boy.

Όσο για τον Otis Pollard –δίχως την πρωτοβουλία του οποίου τίποτε από τα παραπάνω δεν θα είχε συμβεί– τα πήγε μια χαρά. Λέγεται πως ο Cole μετέφερε το 25% όλων των δικαιωμάτων του Nature Boy σ’ εκείνον.

Μπορείτε να ακούσετε την πρώτη εκτέλεση του Nature Boy από τον Nat “King” Cole, με ενορχήστρωση του Frank De Vol, εδώ…