Top 10 ποιήματα για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες

Έτσι μιλούν οι ποιητές μας –σε κάποια από τα ωραιότερα δείγματα του είδους– για το «ζήτημα» που εμποδίζει «όλους τους ανθρώπους να μοιράζονται όλο τον κόσμο» και δοκιμάζει τα όρια (τα σύνορα) της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς μας.

 
alwy-eyes-handsweb

«Κι είδα έναν Άραβα μικρό, σημαδεμένο / έφεγγαν χέρια, πρόσωπο, μάτια κι ήταν όλος / χιλιάδες που άφηναν τη γη τους κι επιστρέφανε / μέσα στην άμμο, σε σκηνές, στο άσπρο φως. / Κι όταν μιλούσε δάκρυζε η φωνή του και όλο ικέτευε για κάποια θέση στη ζωή…» (Alwy Fadhel, «Psychosis», The Refugee Art Project)

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, «Πρόσφυγες στην άμμο»

Νύχτωνε στην Ελ Μίνα και πυκνή
σιωπή ανέβαινε απ’ τη μεριά της θάλασσας
κι αντάμωνε το κάστρο· ολημερίς
ξαπλώνονταν αμίλητο και σκυθρωπό
σα μουδιασμένο ζώο

Τότε ξεχώρισα ήχο πνιχτό καθώς το φύλλο
που τσαλακώνεται μέσα σε χέρια ανάρμοστα
γρατσούνισμα σε σώμα ακάθαρτο, αρρωστημένο

Κι είδα έναν Άραβα μικρό, σημαδεμένο
έφεγγαν χέρια, πρόσωπο, μάτια κι ήταν όλος
χιλιάδες που άφηναν τη γη τους κι επιστρέφανε
μέσα στην άμμο, σε σκηνές, στο άσπρο φως.
Κι όταν μιλούσε δάκρυζε η φωνή του και όλο ικέτευε
για κάποια θέση στη ζωή ή έστω αντίσταση
στο θάνατο που ερχότανε αργά και τον ρουφούσε

Μα εγώ έπλενα τα χέρια μου. Άγρια μοναξιά
τα χρόνια που έφευγαν με είχανε ποτίσει

(Από τη συλλογή «Ο θάνατος του Μύρωνα», 1960 –συγκεντρωτική έκδοση «Ο δύσκολος θάνατος», εκδ. Νεφέλη, 2007)

Στην επόμενη σελίδα: «Μια ξενιτιά η πατρίδα σου».

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top